Παραιτήθηκε η κριτής Κάρμεν Καλίλ από την τριμελή επιτροπή του Διεθνούς Βραβείου Μπούκερ ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χθεσινή βράβευση του Φίλιπ Ροθ.
“Γράφει ξανά και ξανά το ίδιο θέμα, σχεδόν σε κάθε του βιβλίο. Είναι λες και κάθεται στο πρόσωπο σου και δεν σε αφήνει να ανασάνεις.” δήλωσε για τον Φίλιπ Ροθ, η συγγραφέας και εκδότρια Κάρμεν Καλίλ, δηλώνοντας παραίτηση από την τριμελή κριτική επιτροπή που βράβευσε χθες τον Αμερικανό συγγραφέα με το Διεθνές Βραβείο Μπούκερ. “Δεν τον κατατάσσω καν στους συγγραφείς” συνέχισε “ξεκαθαρίζω ότι δεν θα τον έβαζα καν στη μακρά λίστα υποψηφίων και είμαι έκπληκτη που έμεινε, αφού ήταν ο μόνος που δεν θαυμάζω, ενώ οι υπόλοιποι ήταν υπέροχοι”.
Ο 78χρονος Αμερικανός συγγραφέας του βιβλίου «Το Ανθρώπινο Στίγμα», Φίλιπ Ροθ, θα τιμηθεί με το διεθνές βραβείο Μπούκερ του 2011. Η διάκριση του μεγαλύτερου εν ζωή Αμερικανού πεζογράφου «για τα επιτεύγματα του στην παγκόσμια λογοτεχνική σκηνή», ανακοινώθηκε σήμερα στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ συγγραφέων στο Σίδνεϊ.
Ο ίδιος ο Φίλιπ Ροθ δήλωσε "τρομερά κολακευμένος, είναι μια μεγάλη τιμή και είμαι κολακευμένος να τη λάβω" όταν το έμαθε.
Γεννημένος στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ ο Φίλιπ Ροθ αιφνιδίασε τη διεθνή λογοτεχνική σκηνή με το ανατρεπιτικό για την εποχή "Σύνδρομο του Πόρτνοϊ" το 1969, που κέρδισε την παγκόσμια προσοχή και με την ιδιαίτερα γλαφυρή απεικόνιση σεξουαλικών σκηνών. Το περιοδικό Time το συμπεριέλαβε σε λίστα με τα καλύτερα μυθιστορήματα του 20ου αιώνα.
- Ο 65χρονος πρωταγωνιστής του θεάτρου ήρωας του νέου μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ, σε συναισθηματική και δημιουργική κρίση, αποφασίζει να παίξει, ερήμην του κοινού, την τελική πράξη του ατομικού του δράματος. Ο αμερικανός συγγραφέας κινείται με μαεστρία ανάμεσα στο θέατρο και στην πραγματική ζωή
Tο 1941 ο Ευγένιος Ο΄Νιλ ολοκλήρωσε το θεατρικό του έργο Μακρύ ταξίδι μιας μέρας μέσα στη νύχτα, που είναι και το αριστούργημά του. Παρέδωσε το χειρόγραφο στον εκδότη του με τον όρο να μη δημοσιευθεί προτού περάσουν 25 χρόνια από τον θάνατό του. Ο Ο΄Νιλ πέθανε το 1954 αλλά η σύζυγος και κληρονόμος του παρέβη την επιθυμία του και το έργο ανέβηκε το 1956 γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στον Ο΄Νιλ απενεμήθη μεταθανάτια (το 1957) το βραβείο Πούλιτζερ γι΄ αυτό ακριβώς το έργο.
Μισόν αιώνα και πλέον αργότερα (το 2009) ένας άλλος μείζων αμερικανός συγγραφέας, ο Φίλιπ Ροθ, εξέδωσε το μυθιστόρημα Η ταπείνωση, του οποίου ο κεντρικός ήρωας Σάιμον Αξλερ θυμίζει τον πρωταγωνιστή του θεατρικού έργου του Ο΄Νιλ Τζέιμς Τάιρον. Και οι δύο είναι διάσημοι ηθοποιοί, έχουν ακριβώς την ίδια ηλικία (65 ετών) και μεγάλα προβλήματα. Αλλά ενώ ο ήρωας του Ο΄Νιλ κατατρύχεται από το άγχος ότι το κοινό τον ταυτίζει με έναν και μοναδικό ρόλο, το πρόβλημα του πρωταγωνιστή του Ροθ είναι διαφορετικό- και πολύ πιο οδυνηρό. Δεν μπορεί πλέον να παίξει, του είναι αδύνατον να ενσαρκώσει οιονδήποτε από τους θεατρικούς ήρωες που τον έκαναν διάσημο και κανείς δεν είναι ικανός να τον απαλλάξει από την ιδέα ότι το ταλέντο του τον έχει εγκαταλείψει- όπως τον εγκαταλείπει και η σύζυγός του. Σε καθεστώς κατάθλιψης, εισέρχεται οικειοθελώς σε μια ψυχιατρική κλινική προκειμένου να απαλλαγεί από τις αυτοκτονικές σκέψεις που τον τυραννούν. Από εδώ και πέρα αρχίζει το δικό του «μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα» της προσωπικής κατάπτωσης.
Κι όμως στα μέσα περίπου του βιβλίου κάτι αρχίζει να φέγγει. Ο Αξλερ γνωρίζει μια κατά πολύ νεότερή του γυναίκα, πρώην λεσβία, κόρη άσημων συναδέλφων του ηθοποιών, με την οποία συνάπτει ερωτικό δεσμό. (Θέλω να τονίσω εδώ ότι οι σεξουαλικές περιγραφές, που είναι τόσο ωμές, πορνογραφικές σχεδόν, καθιστούν εντονότερη την αίσθηση του τραγικού που αποπνέει τούτο το εξαίρετο μυθιστόρημα). Αλλά, τελικά, ο διάσημος πρωταγωνιστής δεν είναι ο άντρας της ζωής της.
Η σχέση τους είναι απλώς ένα θυελλώδες διάλειμμα, μια αυταπάτη που τον οδηγεί στο σημείο να πιστέψει ότι ίσως τα καταφέρει να ξαναγυρίσει στο θέατρο, να αποκτήσει μάλιστα και παιδί μαζί της, να ξαναβγεί στο φως. Το σκοτάδι όμως παραμένει και το τέλος παραμονεύει. Ο Αξλερ δεν θα παίξει τον ρόλο του Τάιρον αλλά τον ρόλο του Αξλερ ως ξοφλημένου ηθοποιού και ανθρώπου. Και θα τον παίξει με τη σοβαρότητα που απαιτεί η στάση απέναντι στον θάνατο. Είναι ο τελευταίος του ρόλος: σκοτεινός, οδυνηρός, ερήμην του κοινού, που καταλήγει στη μοιραία χειρονομία όταν ο πρωταγωνιστής διαπιστώνει ότι η ζωή του έχει αδειάσει από το νόημά της.
- Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Η Ταπείνωση έρχεται να προστεθεί στα υπόλοιπα «μαύρα» μυθιστορήματα του Ροθ της τελευταίας δεκαετίας: τον Καθένα, την Αγανάκτηση, το Φεύγει το φάντασμα . Ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας στα 77 του χρόνια, ηλικία στην οποία θα περίμενε κανείς ότι το έργο του θα είχε ολοκληρωθεί και πως ο ίδιος δεν θα είχε τίποτε να προσθέσει, παραγωγικότερος παρά ποτέ,συνεχίζει να μας προσφέρει βιβλία πρώτης γραμμής. Και όχι μόνον αυτό, αλλά βιβλία που διαφέρουν αισθητά από τα μυθιστορήματά του με ήρωα τον Ζούκερμαν για τα οποία έγινε διάσημος. Το ίδιο θα έλεγα και για τα, ας πούμε, φροϋδικά του βιβλία, (το Σύνδρομο του Πορτνόι και το Βυζί ). Κοινό και κριτική εκστασιάστηκαν- και δικαίως- με τα εκτενή του μυθιστορήματα, όπως το Αμερικανικό ειδύλλιο ή Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής. Αλλά τώρα,στας δυσμάς του βίου του, ο Ροθ έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα των μεγάλων πεσιμιστών και να γίνει, ας πούμε, περισσότερο «ευρωπαίος».
Στις ΗΠΑ οι εκτεταμένες συνθέσεις, τόσο στην πεζογραφία όσο και στην ποίηση, εκστασιάζουν πάντα την κριτική και καθιερώνουν τους συγγραφείς. (Στο γεγονός αυτό, για παράδειγμα, όπως και στην εξαίρετη μετάφραση του Φράιερ, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η τεράστια επιτυχία της Οδύσσειας του Καζαντζάκη, που ουδείς την εντάσσει σήμερα στον ελληνικό ποιητικό κανόνα). Για την Ταπείνωση η διάσημη βιβλιοκριτικός των Νew Υork Τimes Μιτσίκο Κακουτάνι έγραψε ότι πρόκειται για«παραφουσκωμένο διήγημα» ενώ άλλοι εκτιμούν ότι η υπερπαραγωγή του Ροθ των τελευταίων χρόνων έχει επιπτώσεις στην ποιότητα των γραπτών του. Η αλήθεια είναι ότι η Ταπείνωση μοιάζει με μεταμορφωμένο σκοτεινό μονόλογο που κυλάει κάτω από την αφήγηση. Αλλά τι παράξενο ένα τόσο απαισιόδοξο βιβλίο να αρχίσει να το διαβάζει κανείς και να μη θέλει να το αφήσει από τα χέρια του μολονότι ούτε καταιγιστική δράση έχει ούτε περίπλοκη δομή... Αυτό σημαίνει, φυσικά, σπουδαίο ταλέντο. Σημαίνει επίσης ότι ένα θέμα που το χειρίστηκαν πιο μπροστά τόσοι και τόσοι- για διαφορετικούς λόγους ο καθένας- ένας πεζογράφος πρώτης γραμμής μπορεί να το καταστήσει νέο και εξαιρετικά πρωτότυπο.
Ο Ροθ έχει πολλούς θαυμαστές στην Ελλάδα,περισσότερους από άλλους διάσημους αμερικανούς συγγραφείς του Μεταπολέμου, όπως ο Απντάικ, ο Μέιλερ και ο Ντον Ντελίλο. Ο Απντάικ είναι συγκριτικά μεγαλύτερος στυλίστας, αλλά ο Ροθ παρουσιάζεται βαθύτερος. Ο Μέιλερ είναι πολύ πιο εκρηκτικός, αλλά στα περισσότερα βιβλία του άνισος και υπερβολικός. Ο Ντον Ντελίλο έγραψε ένα πολύ μεγάλο βιβλίο, τον Υπόγειο κόσμο, όμως τα επόμενα μυθιστορήματά του ήταν αισθητά κατώτερα.Ο Ροθ είναι χωρίς αμφιβολία ο σημαντικότερος ζων πεζογράφος της Αμερικής. Και εξακολουθεί να γράφει ακατάπαυστα. Ηδη έχει αναγγελθεί για τον επόμενο Οκτώβριο η έκδοση του νέου του μυθιστορήματος που θα έχει τίτλο Νέμεσις.
- Ποιος θα το 'λεγε ότι η φετινή short list για το λογοτεχνικό βραβείο Bad Sex θα είχε τόσο ενδιαφέρον και τόσα μεγάλα ονόματα.
Φαβορί θεωρείται ο Φίλιπ Ροθ με το νέο του μυθιστόρημα (The Humbling), χάρη στην περιγραφή ενός ερωτικού τρίο ανάμεσα σε έναν ηλικιωμένο άνδρα, μια λεσβία και ένα νεαρό κορίτσι που ψαρεύουν σε μπαρ. Η λεσβία χρησιμοποιεί ψεύτικο φαλλό και ο κεντρικός ήρωας του Ροθ, ο Σάιμον, παρακολουθεί γοητευμένος την «πρωτόγονη βία γυναίκας σε άλλη γυναίκα», παρομοιάζοντας τον εαυτό του με τον θεό... Πάνα. Δεν θα πρέπει να νιώθει άσχημα, πάντως, ο μεγάλος συγγραφέας για την υποψηφιότητα, αφού έχει παρέα τον Αμος Οζ, τον Τζον Μπανβιλ, τον Τζόναθαν Λίτελ, τον Πολ Θερού και τον Νικ Κέιβ. Ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 30 Νοεμβρίου.
Ο ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ, ΜΕ ΗΡΩΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΝΑ ΔΙΑΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΘΕΛΗΣΕ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ
Aν και η υπόθεση του προτελευταίου μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ Αγανάκτηση (2008) διαδραματίζεται το 1951, μερικές φορές νομίζεις ότι οι δεκαετίες δεν σημαίνουν τίποτε μπρος στην αντιδραστικότητα και τον αυταρχισμό των οικογενειακών και εκπαιδευτικών δομών σε όλης της γης τα πλάτη. Ο ήρωας της Αγανάκτησης, ο Μάρκους Μέσνερ, είναι ένα μοναχοπαίδι μιας εβραϊκής οικογένειας, που μεγαλώνει στο Νιούαρκ, φοιτά σε ένα μικρό κολέγιο και προετοιμάζεται για το Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του είναι χασάπης που βλέπει τις δουλειές του να ελαττώνονται με τα καινούργια σούπερ μάρκετ, ανησυχεί για τον πόλεμο της Αμερικής στην Κορέα και μετατοπίζει την ανασφάλειά του στον γιο του, τον Μάρκους. Τον παρακολουθεί στενά, σε βαθμό νεύρωσης και αυτή η ασφυκτική πατρική επιτήρηση αναγκάζει τον Μάρκους να αλλάξει κολέγιο.
Ο Μάρκους πηγαίνει, πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, στο Πανεπιστήμιο Γουάινσμπεργκ, στις αγροτικές βόρειες επαρχίες του κεντρικού Οχάιο, τόπος όπου και διαδραματίζεται το κλασικό σπονδυλωτό βιβλίο του Σέργουντ Άντερσον ( Ουάινσμπεργκ Οχάιο, Εκδ. Μέδουσα). Εδώ, μολονότι προσπαθεί να ζήσει αυτόνομα, αναγκάζεται να συγκατοικήσει στους κοιτώνες με αντιδραστικά και ενοχλητικά άτομα, όπως τα κρίνει ο ίδιος. Δεν θέλει να συγχρωτίζεται με Εβραίους αλλά η βασική αρχή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι η ομαδοποίηση των σπουδαστών. Όλοι ανήκουν σε αδελφότητες, στις οποίες αρνείται να ενταχθεί ο Μάρκους. Με τις συνεχείς αλλαγές συγκατοίκων και τους καβγάδες ανάμεσά τους, ο κοσμήτορας τον θεωρεί απροσάρμοστο και τον προειδοποιεί για τις συνέπειες μιας τέτοιας συμπεριφοράς που ίσως τον οδηγήσει μια ώρα αρχύτερα στο πολεμικό μέτωπο.
Όταν ο Μάρκους ερωτεύεται την Ολίβια, από το γειτονικό κολέγιο των κοριτσιών, ξαφνιάζεται με τον απελευθερωμένο χαρακτήρα της. Κυρίως όταν μέσα στο δανεισμένο αυτοκίνητο του συγκατοίκου του, τον ξεπαρθενεύει. Ταυτίζεται με τα μυαλά του πατέρα του, δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους του την ευκολία με την οποία εκείνη του κατέβασε το παντελόνι. Η Ολίβια, βλέποντας τον τρόμο του, παύει να του μιλάει και λίγο αργότερα παθαίνει νευρική κρίση και καταφεύγει, έγκυος, σε μια κλινική. Άλλωστε είχε βεβαρημένο παρελθόν με μια απόπειρα αυτοκτονίας.
Ο τελειομανής και επιμελής Μάρκους, που μοναδικό στόχο είχε να μπει στη Νομική Σχολή, κλονίζεται με τα προσωπικά αλλά και τα ενδοκολεγιακά προβλήματα. Δεν αντέχει τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, των σαράντα παρουσιών ετησίως, να παρακολουθεί βαρυγγωμώντας μαθήματα Στρατιωτικής Επιστήμης ώστε να μην καταταχθεί στην πρώτη γραμμή, ανέχεται ακόμη τις υποχονδρίες του πατέρα του από μακριά, ενώ αυξάνεται η πίεση του κοσμήτορα που τώρα τον κατηγορεί για την εγκυμοσύνη της Ολίβιας. Ο Μάρκους, σε έναν συναρπαστικό διάλογο μαζί του, ομολογεί ότι είναι άθεος, παραθέτοντας ολόκληρα αποσπάσματα από την ομιλία του Μπέρτραντ Ράσελ «Γιατί δεν είμαι χριστιανός». Στο τέλος ξερνάει πάνω στο γραφείο του κοσμήτορα και καταρρέει από την αδικία που δεν μπορεί να είναι ο εαυτός του.Η αποκάλυψη
Στη σελίδα 66 διαβάζουμε: «Ακόμη και τώρα που είμαι πεθαμένος και εγώ δεν ξέρω από πότε... απανωτές αναποδιές που κατέληξαν στον θάνατό μου στα δεκαεννιά μου χρόνια». Η έγκαιρη αυτή αποκάλυψη και παρέμβαση του αφηγητή, από ένα στάδιο μεταθανάτιο ή από ένα στάδιο κωματώδους κατάστασης δημιουργεί στον αναγνώστη ένα συναίσθημα αγανάκτησης επειδή ένα νέο άτομο δεν μπόρεσε να διαφύγει από τη στενοκεφαλιά των μεγάλων. Όμως ο θάνατος είναι οριστικός. Ο Μάρκους θα βρεθεί στην Κορέα με διαλυμένο το κεφάλι από τις οβίδες γιατί, όταν συνελήφθη να χαρτζιλικώνει έναν συμμαθητή του που τον αντικαθιστούσε στην εκκλησία, αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη. Έτσι η κατάταξή του σε μάχιμη μονάδα ήταν μια φυσική κατάληξη και ο πόλεμος ενάντια στους Κινέζους ήρθε ειρωνικά αντίστροφα με το τραγούδι που ο Μάρκους έλεγε στο δημοτικό: «Λαέ της Κίνας ο κίνδυνος έφτασε προ των πυλών/ και αγανάκτηση γεμίζουν οι καρδιές όλων».
Εκείνη η «αγανάκτηση» του Εθνικού Ύμνου των Κινέζων και συμμάχων των Αμερικανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γίνεται προσωπική αγανάκτηση μιας σύντομης ζωής για ένα πεισματάρικο αγόρι που δεν υπέκυψε στις πιέσεις και τις γαλιφιές, αλλά υπερασπίστηκε την προσωπική του αυτοτέλεια, χωρίς να προλάβει να γευτεί τις χαρές του ενηλίκου.ΑΝΑΠΟΦΕΚΤΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
Για άλλη μια φορά ο Φίλιπ Ροθ μας τραντάζει με το θέμα της θνητότητας, των γηρατειών, του αναπόφευκτου θανάτου. Από το 2000 και μετά, στα μικρά του μυθιστορήματα ( Το ζώο που ξεψυχά, Καθένας , Το φάντασμα φεύγει, όλα στις Εκδόσεις Πόλις), οι ήρωές του είναι αφηγητές του πρότερου βίου τους και μέσα από ματαιωμένες ζωές είτε αναχωρούν από το προσκήνιο είτε μεταβαίνουν σε ένα στάδιο του τίποτε, εκεί όπου η μνήμη μπορεί να είναι το μόνο που διασώζεται από τη φθορά του σώματος.Ο εφιάλτης των μελών της Σουηδικής Ακαδημίας
Η Αγανάκτηση, με τη λιτή αλλά φορτισμένη γραφή, δείχνει ότι ο 76χρονος Αμερικανός συγγραφέας παραμένει στην κορυφή των αγγλοσαξονικών γραμμάτων. Ελάχιστοι πια συγγραφείς παγκοσμίως γράφουν τόσο πυκνά και σε τόση μεγάλη ηλικία, η 90χρονη Λέσινγκ, ο 87χρονος Σαραμάγκου.
Με δεδομένο ότι μέσα στο 2009 κυκλοφόρησε και το καινούργιο μυθιστόρημα του Ροθ, το «Ηumbling», φαντάζομαι ότι ο συγγραφέας θα αποτελεί τον εφιάλτη στον ύπνο των μελών της Σουηδικής Ακαδημίας. Όμως αν το Νόμπελ θέλει να αντικαταστήσει την Ουνέσκο, δικαίωμά τους. Ο Φίλιπ Ροθ έχει ήδη κερδίσει εκείνο το βραβείο όπου η ζωή και η γραφή συνυπάρχουν αναπόσπαστα σε έναν κόσμο που ερωτεύεται, ονειρεύεται, δημιουργεί, πολεμάει, αλλά και χάνει το παιγνίδι της ζωής από αγανάκτηση, μια ιερή αγανάκτηση όπως στην περίπτωση του Μάρκους Μέσνερ, του λογοτεχνικού νεομάρτυρα.
Γράφει ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης, ΤΑ ΝΕΑ, 21/11/2009
Μανόλης Τριανταφυλλίδης
Τα γενέθλια ενός ιδρύματος μπορεί να είναι απλώς μια επετειακή διαδικασία. Οχι όμως τα 50ά γενέθλια του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών (Ιδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη) που σήμερα διοργανώνει μια ημερίδα μνήμης και Ιστορίας, στην Αίθουσα Τελετών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου. Θα είναι όλοι εκεί. Οι Εμμ. Κριαράς, Δ. Ν. Μαρωνίτης, Π. Μουλλάς, Κ. Τσαντσάνογλου, Α. Δημαράς, Χρ. Τσολάκης, Ι. Καζάζης, Γ. Κεχαγιόγλου, Θ. Σ. Παυλίδου, Χρ. Τζιτζιλής. Μια επέτειος που συμπίπτει με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον θάνατο ενός σημαντικού επιστήμονα, νεοελληνιστή και δημοτικιστή: του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Πενήντα χρόνια αταλάντευτης πορείας και ουσιαστικής πνευματικής παραγωγής.
Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
...Το Βυζάντιο πουλάει. Ιδιαίτερα όταν τα κείμενα υπογράφει η γνωστή βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Ετσι το βιβλίο της «Γιατί το Βυζάντιο» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), σε λιγότερο από έναν μήνα ξεπέρασε κάθε προσδοκία και τα 8.000 χιλ. αντίτυπα. Ηδη, οι εκδόσεις τυπώνουν την 5η και την 6η έκδοση του βιβλίου. «Ηθελα να βάλω, κατά το δυνατόν, έστω εκ του πλαγίου και λάθρα σχεδόν, το Βυζάντιο στη θέση που τα επιτεύγματά του μας υπαγορεύουν», λέει η συγγραφέας. Οταν το θέμα είναι ενδιαφέρον και η υπογραφή έγκυρη το βιβλίο... τσουλάει από μόνο του.
Αντόνιο Ταμπούκι
...Προσωπικότητες των Γραμμάτων και της Τέχνης από όλο τον κόσμο υπογράφουν την επιστολή διαμαρτυρίας για την επίθεση που δέχεται στην Ιταλία ο συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι. Ο πρόεδρος της ιταλικής Γερουσίας, Ρενάτο Σκιφάνι, έχει καταθέσει εναντίον του αγωγή, απαιτώντας αποζημίωση 1,3 εκατομμυρίου ευρώ, γιατί σε άρθρο του στην εφημερίδα L’ Unita, ο Ταμπούκι έθεσε ερωτήματα που αφορούν το παρελθόν και τις ύποπτες επιχειρηματικές δραστηριότητες του Ιταλού πολιτικού. Ανάμεσα στους υπογράφοντες τη δήλωση συμπαράστασης στον Ταμπούκι και υποστήριξης στην ελευθερία της έκφρασης, περιλαμβάνονται ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Κώστας Γαβράς, ο Κλάουντιο Μαγκρίς, ο Ορχάν Παμούκ, ο Φίλιπ Ροθ, ο Φερνάντο Σαβατέρ και ο Χόρχε Σεμπρούν.
Γιάννης Ρίτσος
...Είναι σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο και μόλις κυκλοφόρησε από το ΕΚΕΒΙ στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για το Ετος Ρίτσου 2009. Μια κασετίνα πολυτελείας με απαγγελίες του Γιάννη Ρίτσου. Το σπάνιο της υπόθεσης είναι ότι ο ποιητής της Ρωμιοσύνης απαγγέλλει 31 ποιήματα από τη συλλογή «Διάδρομος και σκάλα» που έγραψε όταν ήταν κατ’ οίκον περιορισμό στη Σάμο, στη διάρκεια της δικτατορίας. Για την ιστορία, την κασέτα με την ηχογραφημένη φωνή του Ρίτσου, μετέφερε κρυφά στο εξωτερικό ο Γάλλος σκηνοθέτης και φίλος του ποιητή Αντουάν Βιτέζ. Το υλικό παραδόθηκε στο Παρίσι στη φιλόλογο και μεταφράστρια Χρύσα Προκοπάκη, η οποία παραχώρησε το αρχειακό υλικό στο ΕΚΕΒΙ με αποτέλεσμα την παραγωγή και κυκλοφορία αυτής της κασετίνας.
Φίλιπ Ροθ
...Δεν του έφτανε που έχει λάβει ένα σωρό αρνητικές κριτικές για το πρόσφατο μυθιστόρημά του, «The Humbling», τώρα αναμένεται να λάβει και το άτυπο βραβείο της χειρότερης ερωτικής σκηνής (που περιλαμβάνεται στο συγκεκριμένο βιβλίο). Ο λόγος για τον Φίλιπ Ροθ, ο οποίος, μετά από πενήντα χρόνια δεκάδων τολμηρών ερωτικών σκηνών στα βιβλία του, τώρα ενδέχεται να λάβει και το «χρυσό βατόμουρο» στο είδος. Το μόνο βέβαιο: τον Ροθ ουδόλως τον απασχολούν κάτι τέτοια...
- Ο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/11/2009
