- Η πολυβραβευμένη βρετανή συγγραφέας μιλάει για τη δύναμη της ενσυναίσθησης, για τις ανισότητες στην πρόσβαση της γνώσης και για την ιδιότυπη σχέση της με τον χρόνο
Αστραπέλλου Μαριλένα, ΤΟ ΒΗΜΑ: 06/04/2014
«Δύο γυναίκες που συζητούν
πολύ δυνατά για κάποιο αμφιλεγόμενο θέμα μέσα σε ένα τρένο ή λεωφορείο.
Ολοι τριγύρω τους προσπαθούν να κρύψουν την τέρψη, τη θυμηδία ή τη
δυσαρέσκειά τους (αργότερα το ίδιο βράδυ θα μεταφέρουν την ιστορία ως
ανέκδοτο σε κάποιον άλλον)». Αυτή είναι η ουσία του Λονδίνου σύμφωνα με
την 39χρονη Ζέιντι Σμιθ, γέννημα θρέμμα των δρόμων της μητρόπολης που
απλώνονται στο βορειοδυτικό κομμάτι της με ταχυδρομικό κώδικα NW. Εκεί
όπου οι μεικτοί γάμοι είναι πολύ συνηθισμένοι (όπως αυτός της
τζαμαϊκανής μητέρας και του βρετανού πατέρα της), τα ζαχαροπλαστεία
προσφέρουν φθηνά γλυκίσματα και οι σκυθρωπές εργατικές κατοικίες έχουν
ονόματα λαμπρών βρετανών λογοτεχνών. Από αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό
άντλησε υλικό για το πρώτο βιβλίο της, «Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο»,
και χρίστηκε το «κορίτσι-θαύμα» της βρετανικής λογοτεχνίας, σε αυτό
επανέρχεται στο τελευταίο της, με τίτλο «Στην καρδιά της πόλης», στο
οποίο τέσσερις νέοι άνθρωποι προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους και να
διαχειριστούν τα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από αυτήν.
