Συγκριτικά µε άλλες χώρες οι εκδοτικές διαµάχες στη χώρα µας είναι ελάχιστες και χωρίς πολλά «αίµατα». Υπάρχουν οι στενοχώριες όταν ένας συγγραφέας φεύγει από έναν εκδότη και πάει σε έναν άλλον, αλλά κάπου εκεί σταµατάει η υπόθεση. Λίγες είναι οι φορές που οι διαµάχες αυτές οδηγήθηκαν σε δικαστήρια. Το 2010 υπήρξε διαµάχη για τη Χρύσα ∆ηµουλίδου όταν έφυγε από τις εκδόσεις Λιβάνη και πήγε στις εκδόσεις Ψυχογιός (όπου και εξέδωσε τα βιβλία της πλέον ως Χρυσηίς ∆ηµουλίδου). Τα δικαστήρια δικαίωσαν πρωτοδίκως τον Ψυχογιό και µάλλον κάπου εκεί έληξε και η διαµάχη. Εννοείται ότι τους αναγνώστες κάτι τέτοια τούς αφήνουν παντελώς αδιάφορους.
Η υπόθεση της Αλκης Ζέη. Εφέτος είχαµε τη µεγάλη φυγή της Αλκης Ζέη, η οποία ύστερα από πάρα πολλά χρόνια και πολλά βιβλία εγκατέλειψε τις εκδόσεις Κέδρος προς τις εκδόσεις Μεταίχµιο. Εδώ υπήρξε µια διένεξη σχετικά µε τα ήδη κυκλοφορούντα βιβλία της και αυτά που επρόκειτο να βγουν. Είχε δικαίωµα ο Κέδρος να επανεκδίδει τα βιβλία προτού λήξει το συµβόλαιό της και φύγει για το Μεταίχµιο; Η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια. ∆ύσκολα παρακολουθεί κάποιος τρίτος αυτές τις υποθέσεις, µια και απαιτούνται ειδικές γνώσεις. Αυτή την εβδοµάδα έγινε πάλι ένα δικαστήριο για την υπόθεση. Γράφτηκε ότι «η υπόθεση έληξε» υπέρ του νέου εκδότη.
