Showing posts with label Κιουρτσάκης Γιάννης. Show all posts
Showing posts with label Κιουρτσάκης Γιάννης. Show all posts

Saturday, May 29, 2010

Γιάννης Κιουρτσάκης : Αυτή η κρίση είμαστε εμείς

  • ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Αθήνα, 10 Μαΐου 2010
  • Είχα χαρεί ειλικρινά το βραβείο τού Διαβάζω, την πρώτη χρονιά που απονεμήθηκε. Και θα ήταν υποκριτικό αν έλεγα πως δεν το χαίρομαι και σήμερα. Οπως θα ήταν άδικο να μην ευχαριστήσω την επιτροπή, που μόχθησε να διαβάσει τόσα βιβλία και ξεχώρισε, στην κατηγορία του δοκιμίου, το μικρό μου στοχαστικό αφήγημα. Ομως, ετούτη τη στιγμή που η συλλογική ζωή μας γνωρίζει μια κατρακύλα δίχως προηγούμενο, στην οποία έχουμε συμβάλει όλοι -αυτή η κρίση είμαστε εμείς- αναρωτιέμαι: Είναι άραγε τυχαίο ότι η έξαρση του ναρκισσισμού, της αυτοπροβολής, των προσωπικών ανταγωνισμών, των πελατειακών σχέσεων και των μικρόψυχων καβγάδων, που μαστίζουν και το λογοτεχνικό μας σινάφι εις βάρος κάθε έννοιας πνευματικής ζωής, συμπίπτει μ' έναν πληθωρισμό πανηγυρικών εκδηλώσεων για το βιβλίο, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων; Κι αν φαίνομαι υπερβολικός, τουλάχιστον ας αναρωτηθούμε όλοι: Πόσο οι βραβεύσεις των τελευταίων χρόνων μάς έχουν βοηθήσει, έστω ατομικά, «να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα»; Πόσο έχουν βοηθήσει τη λογοτεχνική δημιουργία και το μοίρασμά της με τον αναγνώστη; Αυτές οι πικρές απορίες με εμποδίζουν να δεχτώ με ήρεμη συνείδηση το βραβείο.

Monday, May 17, 2010

«Η κρίση είμαστε εμείς»

Ο συγγραφέας Γιάννης Κιουρτσάκης δεν αποδέχθηκε το βραβείο δοκιμίου που του απένειμε το περιοδικό «Διαβάζω» για το, εξαιρετικό όντως, βιβλίο του «Ενας χωρικός στη Νέα Υόρκη», δηλώνοντας πως «η κρίση είμαστε εμείς» και αναρωτώμενος κατά «πόσο οι βραβεύσεις μας έχουν βοηθήσει να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα»...

  • Αλέξης Σταμάτης συγγραφέας, ΕΘΝΟΣ, 17/05/2010

Νόμιμη ευαισθησία από έναν σημαντικό δημιουργό. Κανείς δεν αμφισβητεί τον ουσιαστικό προβληματισμό που τον οδήγησε σε αυτήν την επιλογή του. Το να μην αποδεχτείς ένα βραβείο που σου απονέμεται για το πνευματικό σου έργο μπορεί να σημαίνει είτε αντίρρηση προς τον ίδιο τον θεσμό είτε διαμαρτυρία απέναντι σε μια συνθήκη. Ο Ζαν Πολ Σαρτρ αρνήθηκε το βραβείο Νόμπελ το 1964, επειδή θεώρησε ότι μια τέτοια βράβευση θα τον άλλαζε και θα του περιόριζε την ελευθερία. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε αυτήν την περίπτωση.

Δεν ξέρω αν μια βράβευση μας βοηθάει να σηκωθούμε ψηλότερα, αλλά είμαι σίγουρος ότι εάν «η κρίση είμαστε εμείς», τότε η «λύση είμαστε επίσης εμείς». Ισως θα ήταν πιο δραστική η αποδοχή του βραβείου με μια συνακόλουθη δήλωση-στάση απέναντι στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα.

Με αφορμή αυτό το ζήτημα πιστεύω πως αυτήν την περίοδο θα ήταν καλό να βλέπαμε όχι μόνο από τους πολιτικούς, αλλά και από τους πνευματικούς ανθρώπους ένα πνεύμα ενότητας. Από την πλευρά τους παρεμβάσεις υπάρχουν, και πολύ ενδιαφέρουσες μάλιστα, όπως μια πρόσφατη συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου που ανέλυσε με μεγάλη οξυδέρκεια τα σύνδρομα που μας έφτασαν έως εδώ.

Εκείνο που ίσως λείπει από τον πνευματικό κόσμο είναι μια συμπαράταξη, ένα άλμα από τον «μονήρη νου», που καταθέτει σποραδικά κάποιες σκέψεις, σε μια συλλογική στάση, που αρθρώνει έναν ουσιαστικά παρεμβατικό λόγο. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς τη χρειαζόμαστε ακόμη περισσότερο...

Wednesday, May 12, 2010

Γιάννης Κιουρτσάκης: «Η κρίση είμαστε εμείς»


Photo: © E।KE.BI, 2001. Μητρόπουλος

Ο Γιάννης Κιουρτσάκης είναι η αγωνιώσα συνείδηση σε καιρούς όπου το χάος και το άπειρο -κι αυτό δεν είναι ποιητική μεταφορά- έχουν εκχωρήσει έδαφος από το «Εμείς» στο «Εγώ».

Η αντίδρασή του να μη δεχτεί το βραβείο δοκιμίου του περιοδικού «Διαβάζω» εκφράζει την αμφιθυμία τού πνευματικού ανθρώπου, που δέχεται τα βραβεία, αλλά τα θεωρεί κάτι «μικρό» μπροστά στα μείζονα γεγονότα, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, που κατατρώνε την αλληλεγγύη υπέρ του εγωισμού της επιβίωσης.

Βεβαίως και δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του που το στοχαστικό του αφήγημα «Ενας χωρικός στη Νέα Υόρκη» προτιμήθηκε από την κριτική επιτροπή. Εν τούτοις, δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα. Γι' αυτό δηλώνει εγγράφως: «Ετούτη τη στιγμή, που η συλλογική ζωή μας γνωρίζει μια κατρακύλα δίχως προηγούμενο στην οποία έχουμε συμβάλει όλοι -αυτή η κρίση είμαστε εμείς-, αναρωτιέμαι: είναι άραγε τυχαίο ότι η έξαρση του ναρκισσισμού, της αυτοπροβολής, των προσωπικών ανταγωνισμών, των πελατειακών σχέσεων και των μικρόψυχων καβγάδων, που μαστίζουν και το λογοτεχνικό μας σινάφι εις βάρος κάθε έννοιας πνευματικής ζωής, συμπίπτει μ' έναν πληθωρισμό πανηγυρικών εκδηλώσεων για το βιβλίο, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων;» Ο Γιάννης Κιουρτσάκης δεν φέρνει κάτι το καινοφανές· πράττει το αυτονόητο: θέτει ξανά σε κίνηση την ηθική στην πνευματική ζωή, μ' έναν λόγο «που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει».

Τα ερωτήματα τα οποία θέτει δεν είναι ρητορικού τύπου, γιατί, όπως όλοι μας ευκόλως καταλαβαίνουμε, το μαχαίρι έχει φθάσει στο κόκαλο και πονάει: «Κι αν φαίνομαι υπερβολικός, τουλάχιστον ας αναρωτηθούμε όλοι: πόσο οι βραβεύσεις μάς έχουν βοηθήσει, έστω ατομικά, "να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα"; Πόσο έχουν βοηθήσει τη λογοτεχνική δημιουργία και το μοίρασμά της με τον αναγνώστη; Αυτές οι πικρές απορίες με εμποδίζουν να δεχτώ με ήρεμη συνείδηση το βραβείο». Τα βραβεία δεν μας βελτιώνουν, αν αυτοί που τα δέχονται δεν αισθάνονται ότι ανήκουν στην ίδια πνευματική οικογένεια. Κι όσοι είναι εκτός -εν προκειμένω, οι αναγνώστες- δεν θέλουν να είναι καλεσμένοι σε μια οικογένεια που σπαράσσεται από πισώπλατα μαχαιρώματα.