ΜΑΡΙ ΝΤΙΑΓΕ: «Η Δεξιά, είναι ο θάνατος»

Το όνομα της Μαρί Ντιαγέ ξεχωρίζει στην αρχή της νέας γαλλικής εκδοτικής χρονιάς, της περίφημης «rentr e litt raire». Η συγγραφέας έχει πάντως μετακομίσει εδώ και λίγο καιρό στο Βερολίνο για να δραπετεύσει από τη Γαλλία του Σαρκοζύ.

Στα 42 της, με πατέρα Σενεγαλέζο και μητέρα Γαλλίδα, η Ντιαγέ θεωρείται ήδη μία από τις καλύτερες συγγραφείς της γενιάς της, όμως είναι η πρώτη φορά που ένα μυθιστόρημά της προκαλεί τόσο ενθουσιασμό, γράφει γι΄ αυτήν η ιταλική «Ρεπούμπλικα». Με τίτλο «Τρεις ισχυρές γυναίκες», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gallimard, χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς το σημαντικότερο βιβλίο της «rentr e» και θεωρείται υποψήφιο για το Βραβείο Γκονκούρ.

Η συγγραφέας αφηγείται τρεις ιστορίες γυναικών ανάμεσα στην Αφρική και τη Γαλλία, ανάμεσα στη μετανάστευση και την επιστροφή, επικεντρώνοντας κυρίως στην ψυχολογική πραγματικότητα και στα προβλήματα ταυτότητας των τριών πρωταγωνιστριών, χωρίς να παραβλέπει την κοινωνική διάσταση της μετανάστευσης και τις προβληματικές του ρατσισμού. Για το περιοδικό «Les inrockuptibles», το μυθιστόρημα της Ντιαγέ μοιάζει να γεννήθηκε «από τη συνάντηση της Μαργκερίτ Ντυράς με τον Χανίφ Κουρέισι ή την Ζέιντι Σμιθ». Για τη «Λιμπερασιόν», η συγγραφέας «περιγράφει τέλεια τον φόβο, τη θλίψη, την ντροπή και την ταπείνωση».

Η Μαρί Ντιαγέ γεννήθηκε το 1967, εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα στα 17 της, το 2001 κέρδισε το Βραβείο Femina για το «Rosie Carpe», ενώ το θεατρικό της «Ο μπαμπάς πρέπει να φάει» έχει περιληφθεί στο ρεπερτόριο της Κομεντί Φρανσαίζ. Τον Σενεγαλέζο πατέρα της τον συνάντησε για πρώτη φορά όταν ήταν 15 ετών. «Μεγάλωσα σ΄ ένα 100% γαλλικό σύμπαν», λέει. «Στη ζωή μου, η αφρικανική καταγωγή δεν έχει πραγματικά νόημα- αν και την καταλαβαίνει κανείς αμέσως λόγω του ονόματός μου και του χρώματος του δέρματός μου. Στην πραγματικότητα αισθάνομαι εντελώς ξένη στην Αφρική, ενώ για τους άλλους φαίνομαι ξένη στη Γαλλία. Εξ ου και το συναίσθημα ότι είμαι πάντα εκτός τόπου, κάτι καλό για τη λογοτεχνία, αφού σου επιτρέπει να βλέπεις τα πράγματα από διαφορετική γωνία».

Με τον σύντροφό της, τον συγγραφέα Ζαν-Υβ Σαντρέ, και τα τρία παιδιά τους μετακόμισαν στο Βερολίνο αμέσως μετά τις προεδρικές εκλογές, «σε μεγάλο βαθμό λόγω του Σαρκοζύ, μολονότι καταλαβαίνω ότι αυτό που λέω μπορεί να φανεί σνομπισμός», εξηγεί η Ντιαγέ. «Απεχθάνομαι αυτήν την ατμόσφαιρα της αστυνομοκρατίας, της χυδαιότητας. Θυμάμαι μια φράση της Μαργκερίτ Ντυράς, που είναι κατά βάθος λίγο ανόητη, όμως μ΄ αρέσει, είχε πει: «Η Δεξιά, είναι ο θάνατος». Για μένα, οι άνθρωποι αυτοί αντιπροσωπεύουν μια μορφή θανάτου, την αποβλάκωση, την άρνηση της διαφοράς. Και μολονότι η Άνγκελα Μέρκελ είναι Δεξιά, δεν έχει καμιά σχέση με τη Δεξιά του Σαρκοζύ: έχει μια ηθική, την οποία η γαλλική Δεξιά δεν διαθέτει πλέον». [Του Γιώργου Αγγελόπουλου, Τα Νέα: Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009]

"Έφυγε" η καθηγήτρια Ελένη Κούκκου..

Κάποτε της είχα κάνει μια συνέντευξη για την τηλεόραση και θυμάμαι τη γλυκύτητα και την ευγένειά της. Η Ελένη Κούκκου ήταν αφιερωμένη στην ιστορία και στη μελέτη της προσωπικότητας και της δράσης του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, του Ιωάννη Καποδίστρια. Διάβασα στην Καθημερινή (10.3.2007), το σημείωμα της Ελ. Μπίστικα: Αστείρευτη πηγή γνώσεων, θέλησης και πίστης στο έργο, στη μνήμη του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, του Ιωάννη Καποδίστρια, η Ελένη Κούκκου, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγγραφέας ιστορικών βιβλίων, έφυγε αθόρυβα από τη ζωή και κηδεύθηκε την Πέμπτη 8/3/07 από τα ανίψια της και τους φίλους και θαυμαστές του έργου της με ανοιξιάτικη λιακάδα στο Α΄ Νεκροταφείο..."

Άρθουρ Σλέσινγκερ, ο «φιλόσοφος» του Κένεντι

Ο Αρθουρ Σλέσινγκερ, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ ιστορικός και συνεργάτης του προέδρου Κένεντι, ο οποίος συνέβαλε στον προσδιορισμό του φιλελευθερισμού στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, πέθανε σε ηλικία 89 ετών. Οπως δήλωσε ο γιος του Στέφεν, ο Σλέσινγκερ υπέστη έμφραγμα το βράδυ της Τετάρτης στη διάρκεια οικογενειακής εξόδου στο Μανχάταν. Ως φιλελεύθερος, ο Σλέσινγκερ έριχνε ευθύνες στον πόλεμο του Βιετνάμ για τον ηθικό εξτρεμισμό Δεξιάς και Αριστεράς και εξέφραζε την ανησυχία του θεωρώντας ότι ο εκτελεστικός τομέας λειτουργεί «ηγεμονικά». Το 1998 αντιτάχθηκε σθεναρά στις προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών να απομακρύνουν από την εξουσία τον Μπιλ Κλίντον και αργότερα επέκρινε έντονα τον πρόεδρο Μπους για το δόγμα του «προληπτικού πολέμου» λέγοντας χαρακτηριστικά: «Νομίζω πως η αντίληψη ότι η Αμερική μπορεί να ενεργεί ως δικαστής, σώμα ενόρκων και εκτελεστής του κόσμου, είναι μια τραγικά λανθασμένη αντίληψη».

Ο Σλέσινγκερ ήταν εκ των διασημότερων και πλέον αξιοσέβαστων ιστορικών της εποχής του και εθεωρείτο ότι διέθετε μια σφαιρική άποψη για τον αμερικανικό πολιτισμό και την πολιτική. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Καλύτερου Βιβλίου για το «Ο Ρόμπερτ Κένεντι και η Εποχή του» και με το Εθνικό Βραβείο Καλύτερου Βιβλίου και συγχρόνως Πούλιτζερ για το έργο του «Χίλιες Μέρες», ένα χρονικό της διακυβέρνησης του Τζον Κένεντι. Με Πούλιτζερ βραβεύθηκε και το 1946 για την «Εποχή του Τζάκσον», που αναφέρεται στην κυβέρνηση Αντριου Τζάκσον.

Ενώ ο φιλελευθερισμός διήλθε κρίση στην εποχή του, οι δικές του απόψεις παρέμειναν σταθερά φιλελεύθερες και δεν δίστασε ποτέ να τις εκφράζει με ισχυρά επιχειρήματα. Αναζητούσε συμφιλιωτικές τακτικές και καταδίκαζε τόσο την άκρα Δεξιά όσο και την άκρα Αριστερά, γενικότερα κάθε σύστημα αντίθετο με τη «συνεχή ένταση» μιας δυναμικής δημοκρατίας. Ο Τζον Κένεντι τον είχε στο πλευρό του ως ειδικό σύμβουλο, κάτι σαν «φιλόσοφο της αυλής» με συμβολικό και πραγματικό ρόλο. (Ασοσιέιτεντ Πρες, Ελευθεροτυπία, 02/03/2007)