Επτά, Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011
Μια παρέα καλοζωισμένων πενηντάρηδων, φίλοι κολλητοί στα νιάτα τους, ξανασυναντώνται στον τόπο όπου έκαναν τις πρώτες τους διακοπές -ένα παραδεισένιο κάποτε ψαροχώρι, μεταλλαγμένο πια σε τυπικό τουριστικό θέρετρο, μ' οργανωμένες παραλίες, ενοικιαζόμενα apartements και γκουρμέ ρεστοράν.
«Η Μεταπολίτευση ήρθε κουτί στους κοτζαμπάσηδες που κυβερνούσαν τον τόπο» λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. «Κάλεσαν το λαό σε γκάρντεν πάρτι».Η εκδρομή οφείλεται στην επιμονή ενός εξ αυτών να δείξει στους υπόλοιπους τον ξενώνα που έφτιαξε στη θέση του ερειπωμένου Μύλου όπου ερωτροπούσαν στην εφηβεία τους. Ομως η κατάληξή της θα είναι τραγική. Ενας από την ομάδα πέφτει σε γκρεμό και το πτώμα του το καταπίνει η θάλασσα. Ατύχημα ή δολοφονία; Και πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός ότι το θύμα είχε υπάρξει το αδιαμφισβήτητο αστέρι της παλιάς εκείνης συντροφιάς, ο πιο τολμηρός, ο πιο γοητευτικός, ο πιο απρόβλεπτος, αλλά κατέληξε σερβιτόρος σε ταβέρνα;Η απάντηση κρύβεται στο νέο βιβλίο του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Τα παιδιά του Κάιν» (Μεταίχμιο), που, παρά τα φαινόμενα, δεν είναι αστυνομικό. Ακόμα κι η αναφορά του Κάιν στον τίτλο, σε λογοπαίγνιο οφείλεται -το ψαροχώρι ονομάζεται Καινούριο, αλλά στην τσακισμένη πινακίδα που αντικρίζει κανείς μπαίνοντας, διασώζονται μόνο τα πρώτα γράμματα... Με σπουδές τεχνολόγου-μηχανικού και μια σύντομη θητεία στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, βραβευμένος σεναριογράφος και πεζογράφος με δύο έργα του στον κατάλογο του Γκαλιμάρ, το «Γονίδιο της αμφιβολίας» και την «Αμφιβολία», ο Παναγιωτόπουλος επιστρέφει μ' ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που διατρέχει την τελευταία τριακονταετία, επιχειρώντας ν' ανιχνεύσει κυρίως αυτό: πώς, έπειτα από τόσα «καλά», ανέμελα χρόνια, φτάσαμε κι εμείς στο χείλος του γκρεμού.
