Η δική μας, μαγική διάσταση

ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28.02.2016

Ο ​​Τζέιμς Τζόις θεωρούσε τον Ιησού, τον Φάουστ και τον Αμλετ παραδείγματα μη ολοκληρωμένων ανδρών επειδή δεν συμβίωσαν με μια γυναίκα (κάτι ανάλογο λέει και το Ταλμούδ, χωρίς όμως το name dropping). Ο Κώστας ήταν ένας ολοκληρωμένος άνδρας διότι έζησε είκοσι τέσσερα χρόνια με την Τασούλα. Ακόμα μαζί της είναι· κι ας σκόρπισε εκείνη τις στάχτες του στα νερά της Πάρου.
Ζόρικα πράγματα· οι περισσότεροι στρέφουν αλλού το βλέμμα και κλείνουν ερμητικά τα αυτιά. Οχι, η Τασούλα, η οποία, όπως λέει ο κύριος Γκρι, διαβάζοντας το χρονικό μιας απώλειας που έγραψε η φίλη και καλή συνάδελφος, πετυχαίνει κάτι σπάνιο: «Στο “Ζώντες και τεθνεώτες”, θυμάσαι που ο Κωστής Παπαγιώργης έγραφε πως μόνο ο δικός μας νεκρός μετράει; Μπαίνεις στο νεκροταφείο και πας σφαίρα στον οικείο τάφο – αυτή η μονομέρεια του πένθους. Πόσο δίκιο είχε· αλλά να που η Τασούλα, με το γράψιμό της, σε μετατοπίζει: κλαις με τον δικό της νεκρό – και κλαις κυριολεκτικά, εξαγνιστικά, με τον ίδιο τρόπο που σε άλλα σημεία της αφήγησής της χαίρεσαι με τη βιωμένη τρυφερότητα δύο ανθρώπων που δημιούργησαν το πιο δύσκολο απ’ όλα: έναν κοινό τόπο. Τη δική τους διάσταση».

Στρατιώτης του εαυτού του

ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22.03.2015
Κοιτάζω τη φωτογραφία που μου έστειλε ο κύριος Γκρι και που κοσμεί το σημερινό σημείωμα, κυρίως τα βλέμματα που ανταλλάσσουν ένας άνδρας και μία γυναίκα. Ο Ρόμπερτ Ε. Λι Προύιτ, ή απλώς «Πρου», στρατιώτης σε βραδινή έξοδο, και η Αλμα, κονσοματρίς σε νυχτερινή λέσχη, ή αλλιώς, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ και η Ντόνα Ριντ, στην ταινία «Από δω στην αιωνιότητα», που ο Φρεντ Τσίνεμαν γύρισε το 1953, βασιζόμενος στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζέιμς Τζόουνς. Διαδραματίζεται στη Χαβάη το 1941, παραμονές της αιφνιδιαστικής ιαπωνικής επιδρομής.