Επιμένει να γράφει στα ελληνικά

• Ο ποιητής Νίκος Αλεξίου εκφράζει τη δίψα για έρωτα και επανάσταση 

• Της Τιτικας Δημητρουλια, Η Καθημερινή, 2/7/2011

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Κυκλικά τραύματα
εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος 

Τα πρώτα ποιήματα του Βολιώτη Νίκου Αλεξίου, που ζει τριάντα χρόνια πια στη Νέα Υόρκη, δεν τα διάβασα στα ελληνικά, αλλά μεταφρασμένα, στην πρώτη ανθολογία Ελληνοαμερικανών ποιητών, «Pomegranate Seeds», την οποία επιμελήθηκε προ διετίας ο Dean Kostos - και στην οποία, όπως και στους συγγραφείς της ομογένειας γενικότερα, θα επανέλθω σύντομα. Φέτος τον Γενάρη διάβασα μια συνέντευξή του σε τούτες εδώ τις σελίδες, όπου ανάμεσα στα άλλα περιέγραφε, όχι χωρίς κάποια πίκρα, τη θέση των Ελλήνων ποιητών -και δημιουργών εν γένει- της διασποράς: καθώς η ομογένεια τους παραγνωρίζει και η μητρόπολη τους αγνοεί, καταλήγουν στην «περιφέρεια της περιφέρειας». Διδάσκοντας κοινωνιολογία στο Κουίνς Κόλετζ της Νέας Υόρκης, ο Αλεξίου έχει στο κοινό του πολλούς Ελληνοαμερικανούς φοιτητές - που στερούνται πολιτιστικών σημείων αναφοράς, χρειάζονται καθοδήγηση και αν δεν στηριχτούν και από την Ελλάδα θα είναι η τελευταία γενιά που θα μιλά ελληνικά, όπως προειδοποιεί, χωρίς προφανώς ιδιαιτέρως να εισακούεται. Αυτός ο μετανάστης λοιπόν καθηγητής, που οι φοιτητές του τον λατρεύουν, όπως φαίνεται από τις αξιολογήσεις τους στη σελίδα της Σχολής, επιμένει λοιπόν να γράφει ποίηση στα ελληνικά, απαντώντας με τον τρόπο αυτό στο ερώτημα που ο ίδιος θέτει στη νέα συλλογή του, που μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα: «Εδώ ή εκεί; / Ούτ’ εδώ ούτ’ εκεί / Κι εδώ κι εκεί». Η γλώσσα γεφυρώνει τις όχθες του χρόνου και του χώρου, αποτυπώνοντας τη «φοβερή έκρηξη / μιας άλλης υπηκοότητας», καθώς συναιρείται με τις πολιτικές εκρήξεις του καιρού αλλά και με μια επίμονη υπαρξιακή διερώτηση.