«Οποιαδήποτε κριτική στο Ισλάμ σε στιγματίζει...»

Σαλμάν Ρούσντι: 20 χρόνια μετά την ιρανική «επικήρυξη»

Σημεία αναφοράς. Της ΒΙΚΗΣ ΤΣΙΩΡΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/11/2008

Ο Βρετανός, ινδικής καταγωγής, Σαλμάν Ρούσντι εισβάλλει στη λογοτεχνική ιστορία το 1981 με «Τα παιδιά του Μεσονυκτίου», μυθιστόρημα πάνω στη δημιουργία του ινδικού κράτους, το 1947, και κερδίζει αμέσως το βραβείο Booker. Το ίδιο μυθιστόρημα, φέτος το καλοκαίρι, βραβεύτηκε με το Best of the Booker. Πριν από είκοσι χρόνια, η καριέρα του Ρούσντι πήρε μιαν άσχημη τροπή, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Σατανικοί Στίχοι», το οποίο του στοίχισε μια fatwa που έβγαλε ο Χομεϊνί εναντίον του. Ο Ρούσντι για περίπου δέκα χρόνια έζησε απομονωμένος, μέχρις ότου το ιρανικό καθεστώς σταμάτησε να τον κυνηγά. Από το 2000 ζει στη Νέα Υόρκη, όπου έγραψε τα τελευταία τρία μεγάλα του μυθιστορήματα.

Η πολιτική, ο φονταμενταλισμός και οι σχέσεις Δύσης-Ανατολής είναι τα θέματα για τα οποία γράφει και μιλά:

«Είμαι ένας συγγραφέας που από παλιά ενδιαφερόμουν για την πολιτική, πολύ πριν από τη fatwa. Εχω γράψει για την ινδική, την πακιστανική, την αγγλική πολιτική, όπως και ένα ημερολόγιο με ρεπορτάζ για την κατάσταση στη Νικαράγουα την εποχή του πολέμου εναντίον των Contras. Ναι, είμαι συγγραφέας που θα ενδιαφέρεται πάντα για τέτοια πράγματα, αλλά πιστεύω πως πρέπει να ξεχωρίζεις την πολιτική στράτευση από τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων. Τα πολιτικά γεγονότα εξελίσσονται πολύ γρήγορα, ενώ η συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι πολύ αργή. Το μυθιστόρημα δεν είναι αναγκαστικά ο καλύτερος τρόπος να κάνεις πολιτική. Μέχρι να ολοκληρώσεις το μυθιστόρημά σου, τα πολιτικά γεγονότα φεύγουν από την επικαιρότητα. Εχω γράψει πολλά πολιτικά κείμενα αλλά προσπάθησα πάντα να τα διαχωρίζω από τα μυθιστορήματά μου».

Ο Σαλμάν Ρούσντι, με αφορμή το τελευταίο του μυθιστόρημα «Η γητεύτρα της Φλωρεντίας» -το οποίο θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά- έχει δώσει πολλές συνεντεύξεις στον Τύπο, μιλώντας παράλληλα και για τα «αγαπημένα» του θέματα:

«Υπάρχει πρόβλημα με τη φιλελεύθερη αριστερά», λέει ο Ρούσντι σε μια από τις συνεντεύξεις του, συγκεκριμένα στο περιοδικό «Le Point»: «Οποιαδήποτε κριτική άποψη για το Ισλάμ σε στιγματίζει αμέσως ως νεοσυντηρητικό ή ακόμη και ρατσιστή. Συγγραφείς, όπως ο Ιαν Μακ Γιούαν, ο Μάρτιν Εϊμις και εγώ ο ίδιος, κατηγορούνται ως "φίλο-μπουσικοί", ενώ εδώ και οκτώ χρόνια πολεμάω κατά της κυβέρνησης Μπους. Για τον Τύπο της αριστεράς, η ιδέα πως κάποιος -όπως εγώ- μπορεί να ζήσει στη Νέα Υόρκη χωρίς να στηρίζει τον Μπους ή τον Ντικ Τσένι φαίνεται περίεργη. Η αγγλική αριστερά κατέχει την τέχνη να απατάται συχνά. Το ότι μια ιδεολογία τόσο λίγο επιεικής προς τους μετριοπαθείς μουσουλμάνους ή αυτούς που δεν ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στηρίζεται από την αριστερά, μου φαίνεται παράλογο».

Γεννημένος στη Βομβάη, πόλη που όπως λέει ο ίδιος δεν είναι ακριβώς ινδική, όπως το Δελχί και η Καλκούτα, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στις σχέσεις Ανατολής - Δύσης, θέμα που εμφανίζεται στα περισσότερα μυθιστορήματά του, όπως και στη «Γητεύτρα της Φλωρεντίας». Συζητώντας -στο πλαίσιο της Γιορτής Βιβλίου στην Aix-en-Provence, στη Νότια Γαλλία -πριν από λίγο καιρό γι' αυτό το ζήτημα, είπε:

Ανακάτεμα πολιτισμών

«Κατά την άποψή μου, το ανακάτεμα των πολιτισμών είναι κάτι που πρέπει να γίνεται αποδεκτό με χαρά. Στο τέλος εμπλουτίζονται όλα τα μέρη. Το βλέπουμε παντού: το ανακάτεμα διαφορετικών πολιτισμών εμπλουτίζει τη ζωή των πόλεων. Πολλοί άνθρωποι όμως δεν συμφωνούν. Διαφωνούν με αυτό το ανακάτεμα. Αλλά αυτό δεν θα αλλάξει, ο κόσμος δεν θα ξαναγυρίσει σε μια κατάσταση "καθαρού πολιτισμού" -αν ποτέ έχει υπάρξει κάτι τέτοιο».

Για τη «Γητεύτρα...» ο Ρούσντι μελέτησε πολλά παλαιά κείμενα της εποχής της ιταλικής Αναγέννησης, αναζητώντας τις κατάλληλες εικόνες για το μυθιστόρημά του. Την Φλωρεντία την έχει επισκεφτεί μια φόρα μόνο σε ηλικία είκοσι χρόνων, όπου έμεινε για ένα καλοκαίρι. Ηταν λίγο μετά τις καταστροφικές πλημμύρες, και η πόλη είχε υποστεί μεγάλες ζημιές. Οι περισσότεροι τόποι της Φλωρεντίας που αναφέρονται στο βιβλίο δεν υπάρχουν πια. Αντίθετα, η πόλη Sikri στην Ινδία -όπου εξελίσσεται η υπόλοιπη πλοκή- στέκεται όρθια, σχεδόν αλώβητη.

«Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε χριστιανικό, ινδικό και μουσουλμανικό πολιτισμό εκείνης της εποχής. Ωστόσο παρατήρησα πως υπάρχουν και ομοιότητες σε αυτό που ονομάζω "υψηλό σημείο πολιτισμού", δηλαδή στην εξουσία και στο δρόμο. Στην ιταλική Αναγέννηση υπήρξαν σπουδαία πρόσωπα, όπως ο Μακιαβέλι. Ενας από τους πρώτους που αναστοχάστηκαν με φιλοσοφικό τρόπο πάνω στη φύση της εξουσίας, στον ρόλο της. Είναι ένα δώρο που μας έκανε η ιταλική Αναγέννηση, αυτή η ουμανιστική φιλοσοφία. Στην Ινδία αναπτύσσεται ένα κάπως διαφορετικό φαινόμενο: σημειώνεται η απομάκρυνση της κοινωνίας και της θρησκείας και τα άτομα διαμορφώνονται μόνα τους. Κάτι άλλο που με εξέπλησσε στη διάρκεια της μελέτης μου, πριν γράψω το βιβλίο, είναι η σημασία των ερωτικών αναφορών της εποχής. Και στους δύο πολιτισμούς, ο αισθησιασμός κατέχει σημαντική θέση. Παράδειγμα: στη Φλωρεντία του 16ου αιώνα, η ομοφυλοφιλία δηλωνόταν δημόσια. Η σεξουαλικότητα εκφραζόταν πολύ ελεύθερα και στη Φλωρεντία οι άνθρωποι έκαναν έρωτα παντού. Στην Ινδία υπήρχαν εταίρες και πολλοί οίκοι ανοχής. Για να γράψω αυτό το μυθιστόρημα εμπνεύστηκα κυρίως από κείμενα και ποιήματα της εποχής. Είναι μια ιστορική περίοδος που πάντα με ενδιέφερε. Τότε, το ιερό συνέπιπτε με το καθημερινό και η μαγεία ήταν συστατικό στοιχείο της ζωής. Αυτό μου επέτρεψε να αφήσω ελεύθερη τη φαντασία μου - και αν και μπορεί να σας φανεί περίεργο, οι προλήψεις δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα...».

Ο μύθος εργαλείο έρευνας

Εκείνη την εποχή λοιπόν, σύμφωνα με την πλοκή της «Γητεύτρας...» εμφανίζεται στη Μογγολία ένας γλωσσομαθής ταξιδιώτης από τη Φλωρεντία, ντυμένος με ένα κοστούμι αρλεκίνου και αφηγητής μιας τρελής ιστορίας, η οποία θα μπορούσε είτε να του χαρίσει δόξα ή να του στερήσει τη ζωή. Φτάνει λοιπόν στο παλάτι του Fatehpur Sikri, ενός πανίσχυρου βασιλιά, που από όλες τις γυναίκες του αγαπά μόνο αυτήν που επινόησε. Να όμως που φτάνει και μια πριγκίπισσα εξαιρετικά ελκυστική, με μαύρα λαμπερά μάτια, η Qara Koz, η ομορφιά της οποίας ανατρέπει τη μοίρα μιας αυτοκρατορίας, και ενδεχομένως να είναι η μητέρα του Φλωρεντινού ταξιδευτή και η εξαφανισμένη συγγενής του Μογγόλου βασιλιά. Ομως το βιβλίο αναδεικνύει και την ιστορική πλευρά της υπόθεσης, που φαίνεται να είναι το σημαντικό στοιχείο πια στο σύνολο του έργου του Ρουσντί.

«Ο μύθος αποτελεί για εμένα ένα εργαλείο έρευνας. Αυτό που με ενδιαφέρει εδώ είναι κυρίως η εποχή, δηλαδή η γέννηση του σύγχρονου κόσμου και η αρχή της ανακάλυψης ενός πολιτισμού από έναν άλλο», λέει σε συνέντευξή του, στην εφημερίδα «Le Parisien». Γνωρίζουμε το ταξίδι τού Μάρκο Πόλο και της συνάντησής του με τον Κουμπλάι Χαν, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά να έχει καταγραφεί ένα ταξίδι από την αντίθετη κατεύθυνση: ενός Ινδού προς την Ευρώπη. Ετσι θέλησα ο Φλωρεντινός παραμυθάς να πλάσει με τη φαντασία του ένα τέτοιο ταξίδι και επιπλέον το ταξίδι αυτό να το έχει πραγματοποιήσει μια γυναίκα». Πράγματι, γιατί η ιστορία που υπάρχει στη βάση του μυθιστορήματος είναι οι περιπλανήσεις της πριγκίπισσας Qara Koz, από την αυτοκρατορία της Μογγολίας στα παλάτια της Φλωρεντίας, όπου θα μαγέψει τους πάντες με την απαράμιλλη ομορφιά της και την εκθαμβωτική δύναμη που διαθέτει αυτή η ανατολίτισσα μάγισσα.

«Ηθελα το βιβλίο μου να διαβαστεί σαν μια αληθινή ιστορία την οποία θα είχα επινοήσει, λέει ο Ρούσντι στην εφημερίδα «Le Monde». Αλλά ήθελα επίσης να γράψω ένα βιβλίο που τα πρόσωπά μου θα ονειρεύονταν να διαβάσουν. Ενα βιβλίο που θα ζωντάνευε την πραγματική πίστη στη μαγεία. Γιατί θεωρώ πως τελικά αυτή η βαθιά πίστη είναι ένα από τα πράγματα που ένωσε πραγματικά τη Δύση με την Ανατολή». *

Rushdie's Midnight's Children crowned best of the Bookers

Audio: Salman Rushdie talks to Stuart Jeffries
Blog: They picked the right winner
In pictures: the life of Salman Rushdie
Read the original Guardian review (PDF)
Read an extract from Midnight's Children

Lindesay Irvine. Thursday July 10, 2008. guardian.co.uk

Rushdie's children ... Zafar (left) and Milan collect their father's award while he accepts on video. Photograph: Frantzesco Kangaris/EPA

For the second time, Midnight's Children by Salman Rushdie has been judged the best ever winner of the Booker prize. The Best of Booker award, which has been announced at the London literature festival this afternoon, marks the prize's 40th anniversary. A similar contest - the Booker of Bookers - was held in 1993 to coincide with its 25th birthday, and came to the same conclusion.

Rushdie is currently in Chicago, promoting his latest novel The Enchantress of Florence, and appeared at the ceremony via videomessage. "I have to say this is just a marvellous moment for me and for Midnight's Children ... I'm slightly lost for words which usually I'm not," he said. The recently knighted author's sons Zafar and Milan accepted the trophy, which is the award's only immediate reward (although considerable additional sales can be confidently expected to follow). "I think there's something rather wonderful about my real children accepting a prize for my imaginary children," said Rushdie.

Midnight's Children is a teeming fable of postcolonial India, told in magical-realist fashion by a telepathic hero born at the stroke of midnight on the day the country became independent. First published in 1981, it was met with little immediate excitement. It was an unexpected winner, but went on to garner critical and popular acclaim around the world. The novel's popularity, very unusually for a literary award, is what has secured the prize, having been picked from the shortlist by an online public vote that drew just over 7,800 votes. The shortlist itself was selected by a panel of judges - the biographer, novelist and critic Victoria Glendinning; writer and broadcaster Mariella Frostrup, and John Mullan, professor of English at University College London.

As well as securing a welcome boost for Rushdie and the other shortlisted authors, John Mullan argued that the honour was a different kind of accolade to the annual award because of its longer view.

"The Booker is usually a marker of 'this year's thing'," he said. "The contenders for the Best of Booker stretched back almost half a century. It means that we were able to look at books that seem likely to endure because of their inherent qualities, as opposed to 'catching the zeitgeist'."

The Booker - which aims to reward the best novel in English by a writer from Britain, Ireland and the Commonwealth - has established itself as this country's most influential literary honour. But Mullan was more cautious about whether this award amounts to being declared the very best English novel of the last 40 years.

"The annual Booker winners weren't necessarily the best novels published that year," he explained. "One or two novelists have won for novels which weren't their best."

Glendinning, who chaired the panel, said that "the readers have spoken - in their thousands. And we do believe that they have made the right choice." But her comments fell a little short of the enthusiasm for Midnight's Children on the Booker website, where one voter wrote that "maybe only Shakespeare can top this sort of genius".

The shortlist

The Ghost Road by Pat Barker (1995)
Oscar and Lucinda by Peter Carey (1988)
Disgrace JM Coetzee (1999)
The Conservationist by Nadine Gordimer (1974)
The Siege of Krishnapur by JG Farrell (1973)
Midnight's Children by Salman Rushdie (1981)

&183; Salman Rushdie will be appearing at a special Guardian Book Club event at The Shaw Theatre in London at 7pm on July 28, talking to John Mullan about Midnight's Children. Tickets are £10/£8 and can be bought direct from the venue (0871 594 3123).

Queen confers knighthood on Salman Rushdie

AP Photo: British author Salman Rushdie is seen after receiving his Knighthood from Britain's Queen Elizabeth II...

LONDON - Queen Elizabeth II conferred a knighthood on "The Satanic Verses" author Salman Rushdie on Wednesday, a year after the announcement of the knighthood provoked protests from the Muslim world. Some Muslims accused Rushdie him of blasphemy in the book and Iranian leader Ayatollah Ruhollah Khomeini pronounced a death sentence on him in 1989.

"I really have no regrets about any of my work," Rushdie told reporters after being asked about "The Satanic Verses."

"This is, as I say, an honor not for any specific book but for a very long career in writing and I'm happy to see that recognized," he said.

Rushdie, 61, published his first novel, "Grimus," in 1975. Success came with his next book, "Midnight's Children," which won the prestigious Booker Prize in 1981.

Rushdie was forced to accept round-the-clock protection after "The Satanic Verses," was published in 1988. The Iranian government withdrew the death sentence in 1998 and Rushdie has gradually returned to public life. "It's been a long time — my first novel was published 33 years ago but I think the thing you hope to do as a writer is leave behind a shelf of interesting books and it's great just to have that work recognized," Rushdie told reporters. He added: "At this stage ,you know, it's certainly not a day to talk about controversy, it's a day for myself and my family to celebrate this."

Rushdie tipped for Booker treble

Rushdie's Midnight's Children won the 25th anniversary Booker of Bookers

Author Salman Rushie is the bookmakers' tip to win the Booker of Booker prizes, adding to his existing two awards.

Rushdie's 1981 novel Midnight's Children is joined by five other former Booker winners on the shortlist, including Peter Carey and Pat Barker. JM Coetzee, Nadine Gordimer and JG Farrell are also in the running for the prize marking 40 years of the Booker. The award, which will be voted for by the public, will be presented at London's Literary Festival on 10 July.

Peter Carey also won the Booker Prize in 20

Outsider

The most recent book on the all-time shortlist - selected from all 41 previous Booker winners - is Coetzee's Disgrace from 1999. The South African-born author's novel is second favourite to take the honour. Gordimer, in the running for her 1974 winner The Conservationist, is also South African. Australian author Peter Carey is shortlisted for Oscar and Lucinda, which gave him the first of his two Booker wins in 1988. The late Liverpool-born author JG Farrell's 1973 winner The Siege of Krishnapur is the oldest winner on the list, with Yorkshire writer Pat Barker completing the list with 1995's The Ghost Road. Farrell has been installed as the outsider to be awarded the prize. The shortlist was chosen by a panel of experts including novelist and critic Victoria Glendinning and broadcaster Mariella Frostrup. The Booker Prize, which began in 1969, has spawned 41 winners because it was shared between two authors in 1974 and 1992. [BBC News, Monday, 12 May 2008]

Είκοσι ένα βραβεία έχει συνολικά στο ενεργητικό του ο συγγραφέας Σαλμάν Ρουσντί και πολύ πιθανόν να γίνουν είκοσι δύο. Ο Ρουσντί φέρεται ως ο επικρατέστερος υποψήφιος για το βραβείο Best of the Booker, το οποίο θα απονεμηθεί ειδικά φέτος για τα σαράντα χρόνια ζωής του βραβείου Booker, του κορυφαίου λογοτεχνικού βραβείου στη Βρετανία και ένα από τα σημαντικότερα διεθνώς. Η φετινή βράβευση θα επέλθει από μια σειρά έξι βιβλίων που είχαν τιμηθεί με το συγκεκριμένο βραβείο παλαιότερα. Ειδικά σε ό,τι αφορά τον Ρουσντί, θυμίζουμε ότι το 1981 είχε αποσπάσει το Booker για το μυθιστόρημα «Τα παιδιά του Μεσονυχτίου». Το 1993, το ίδιο βιβλίο είχε αποσπάσει το Booker of Bookers, ως το κορυφαίο μυθιστόρημα στα είκοσι πέντε χρόνια του θεσμού. Φέτος, μπορεί, πάλι με το ίδιο βιβλίο, να «τριτώσει το καλό» για τον ινδικής καταγωγής Βρετανό συγγραφέα. Οι άλλοι πέντε υποψήφιοι για τη φετινή διάκριση είναι οι Τζ. Μ. Κουτσί («Ατίμωση»), Τζ. Φάρελ («Η Πολιορκία του Κρισναπούρ»), Π. Μπάρκερ («Ο δρόμος των φαντασμάτων), Ναντίν Γκόρντιμερ («Ο συντηρητής»), Πίτερ Κάρεϊ («Οσκαρ και Λουσίντα»). Το κοινό θα είναι ο τελικός κριτής και ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 10 Ιουλίου, στο Λογοτεχνικό Φεστιβάλ του Λονδίνου.

Salman Rushdie: 'Fiction saved my life'

Symbol, victim, blasphemer, target – Salman Rushdie, it seems, is anything people need him to be. As his new novel is published, the writer talks to Boyd Tonkin

Rushdie: 'Like anybody else who gets hurt, you have to try to heal'

More picture

Independent.co.uk, Friday, 11 April 2008

In Salman Rushdie's tenth novel, the great Mughal emperor Akbar conjures up his favourite wife by the sheer force of imagination alone: "The creation of real life from a dream was a superhuman act, usurping the prerogative of the gods." Non-existent, but still solid enough to breed fiery resentment from her rival queens, Jodha in The Enchantress of Florence can stand for all the heretical coups and stunts of story-telling magic that have peppered Rushdie's fiction for the past 30 years. Yet this grand master of the power of fantasy has suffered as its slave as well. More than any other writer alive, he has found himself transformed into a character – ogre, joker, beast and, just occasionally, hero – in other people's scripts and stories.

"Sometimes," he says, his voice tinged more by sadness than anger, "I think that when people become famous, there's a public perception that they are not human beings any more. They don't have feelings; they don't get hurt; you can act and say as you like about them." They become "things, not people" – a status and a plight that, outside global politics and showbiz, Rushdie has sampled at a length and depth unparalleled in modern times... [article continues]

Salman Rushdie: «The Enchantress of Florence»

Λίγο έλειψε να μη φτάσει ποτέ στο τυπογραφείο το τελευταίο βιβλίο του Σάλμαν Ρούσντι, «The Enchantress of Florence», εκδ. Random («Η γητεύτρα της Φλωρεντίας»). Οταν τον Ιανουάριο του 2007 το πανέμορφο μοντέλο, η Ινδοαμερικανή ηθοποιός και συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής Πάντμα Λάκσμι του ζήτησε διαζύγιο, ο συγγραφέας έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Ισως, τελικά, το κυνήγι που δέχτηκε από τους φανατικούς μουσουλμάνους για τους «Σατανικούς Στίχους» να μπορεί να συγκριθεί με την αναστάτωση που του προκάλεσε ο χωρισμός από την τέταρτη γυναίκα του.

«Ενιωσα σαν να είχε πέσει πυρηνική βόμβα στο σαλόνι μου», είπε στην «Γκάρντιαν» ο Ρούσντι για το διαζύγιό του με την Πάντμα Λάκσμι

«Ενιωθα σαν να είχε πέσει πυρηνική βόμβα στο σαλόνι μου», εξομολογήθηκε ο Ρούσντι στον δημοσιογράφο της «Γκάρντιαν», Αντριου Αντονι. «Κάποιες στιγμές φοβήθηκα ότι θα "χάσω" το βιβλίο. Ημουν τόσο πολύ αναστατωμένος. Πάσχιζα εννιά ώρες την ημέρα για έξι βδομάδες να γράψω τρεις σελίδες». Κάποια στιγμή ξαναβρήκε, όμως, τον ενθουσιασμό του για τη συγγραφή. Και τη χρησιμοποίησε ως αντίδοτο στον πόνο του χωρισμού... [Η εξουσία της γυναικείας ομορφιάς, Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, 8/4/2008]

Ο Salman Rushdie είναι συγγραφέας οκτώ μυθιστορημάτων. Το 1993 Τα παιδιά του μεσονυχτίου θεωρήθηκαν το "Booker of Bookers", το καλύτερο μυθιστόρημα που είχε κερδίσει το βραβείο Booker στα πρώτα 25 χρόνια του βραβείου, και επίσης του απονεμήθηκε το Αυστριακό Κρατικό Βραβείο για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία. Το The Moor's Last Sigh (Ο τελευταίος στεναγμός του Μουρ) κέρδισε το βραβείο Whitbread το 1995, και το European Union's Aristeion Literary Prize το 1996.

«The Enchantress of Florence»

A tall, yellow-haired young European traveller calling himself 'Mogor dell'Amore', the Mughal of Love, arrives at the court of the real Grand Mughal, the Emperor Akbar, with a tale to tell that begins to obsess the whole imperial capital. The stranger claims to be the child of a lost Mughal princess, the youngest sister of Akbar's grandfather Babar: Qara Koz, 'Lady Black Eyes', a great beauty believed to possess powers of enchantment and sorcery, who is taken captive first by an Uzbek warlord, then by the Shah of Persia, and finally becomes the lover of a certain Argalia, a Florentine soldier of fortune, commander of the armies of the Ottoman Sultan. When Argalia returns home with his Mughal mistress the city is mesmerized by her presence, and much trouble ensues."The Enchantress of Florence" is the story of a woman attempting to command her own destiny in a man's world. It brings together two cities that barely know each other - the hedonistic Mughal capital, in which the brilliant emperor wrestles daily with questions of belief, desire and the treachery of sons, and the equally sensual Florentine world of powerful courtesans, humanist philosophy and inhuman torture, where Argalia's boyhood friend "il Machia" - Niccolr Machiavelli - is learning, the hard way, about the true brutality of power. These two worlds, so far apart, turn out to be uncannily alike, and the enchantments of women hold sway over them both. But is Mogor's story true? And if so, then what happened to the lost princess? And if he's a liar, must he die?

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ:

The real uses of enchantment. Salman Rushdie's sumptuous mixture of history and fable in The Enchantress of Florence is magnificent, says Ursula K Le Guin. Saturday March 29, 2008, The Guardian

The Enchantress of Florence by Salman Rushdie. Reviewed by Peter Kemp, The Sunday Times, March 30, 2008

The Enchantress of Florence by Salman Rushdie. [an overview of the reviews and critical reactions]

'Best of the Booker' pits Rushdie against 40 pretenders

Fifteen years after Midnight's Children was named the Booker of Bookers, a new award celebrating the prize's 40th anniversary could see Salman Rushdie lose his crown

Michelle Pauli, Thursday February 21, 2008, guardian.co.uk

Still favourite after 15 years: Salman Rushdie signs books in Budapest. Photograph: Bela Szandelszky

Has there been a Booker to better Salman Rushdie's Midnight's Children? That's the question the Man Booker prize are posing on the 40th anniversary of the literary award. In 1993 Rushdie won the Booker of Bookers on the prize's 25th anniversary but now, 15 years and 15 winners on, he is in danger of losing his crown.

The Best of the Booker is a one-off award which will, ultimately, be decided by the public. A panel of judges, including the broadcaster Mariella Frostrup and John Mullan, professor of English at UCL, and led by the biographer and critic Victoria Glendinning, will select a shortlist of six titles from the 41 novels that have won the prize. The discrepancy between the number of winners and the number of years arises from the fact that the award has twice been was shared: between Nadine Gordimer's The Conversationist and Stanley Middleton's Holiday in 1974, and Michael Ondaatje's The English Patient and Barry Unsworth's Sacred Hunger in 1992. The panel will reveal their shortlist in May. The final decision will then be made via a public vote on the prize's website. The overall winner will be announced at the London Literary Festival at the Southbank Centre in July.

Winners since 1993 who might pose a threat to Rushdie include Margaret Atwood with The Blind Assassin (2000), Arundhati Roy with The God of Small Things (1997) and The Life of Pi by Yann Martell (2002). 2003's winner, Vernon God Little by DBC Pierre, a controversial choice five years ago, may be popular with the judges but is unlikely to win the public's heart - a survey last year found it to be the book most British owners have failed to finish. Earlier titles that have stood the test of time along with Midnight's Children include Ben Okri's The Famished Road (1991), The English Patient (helped by its Oscar-winning film adaptation), and Kazuo Ishiguro's The Remains of the Day (ditto).

Other celebrations to mark the anniversary include an exhibition at the V&A which tells the visual story of the prize over its 40 years, and The Booker at the Movies, a season at the Institute of Contemporary Arts, featuring films from Booker prize-winning books and authors.

• [Στη φωτογραφία, ο Ρασντί με τη γυναίκα του. Κάτι είχα διαβάσει ότι χώρισαν. Τι σημασία έχει πλέον;]