Monday, May 26, 2008

Exclusive: Sebastian Faulks interview

From , May 25, 2008

Bestselling author Sebastian Faulks is the brains behind the new Bond novel. He talks exclusively to The Sunday Times

Critically-acclaimed bestselling British author Sebastian Faulks

Rows of empty, shiny black dust jackets line a corridor in Penguin’s smartly renovated offices on the Strand. Each cover is flamingly emblazoned with what, at first, looks like a poppy, but is actually the silhouette of a svelte nude girl with a flamboyant head of scarlet hair. They are waiting to be wrapped around the season’s most excitedly anticipated novel. Devil May Care by “Sebastian Faulks writing as Ian Fleming” will be published worldwide on Wednesday, the centenary of the birth of the creator of James Bond. Until then, Penguin is guarding it with a ferocity Rosa Klebb would envy, and under conditions that make Dr No’s security arrangements for his Caribbean lair look slapdash.

So it is with a feeling of having accomplished a mission that would have taxed the resources of 007 himself that I settle down to talk about the book with Faulks. Outside the room where we meetin Penguin’s HQ is the spectacular view down the Thames to Westminster that Monet painted from his suite in the adjacent Savoy hotel. Facing out from the shelves around us are books representing highlights of Penguin’s publishing history, to which Devil May Care is designed to be a handsome addition. Appearing under the company’s new James Bond imprint, Penguin 007, it’s a continuation of the secret agent’s adventures, written by Faulks at the invitation of the Fleming estate.
The request at first left him “pretty amazed”. True, he has twice already tried his hand at Bond pastiche. His first novel, A Trick of the Light (1984), juxtaposed the glamorous escapades of a Bond-like figure battling fiendish foreigners in far-flung locales with the ugly actualities of IRA terrorism. For Radio 4’s literary quiz game, The Write Stuff, he envisaged the spy dropping into Sainsbury’s for a spot of shopping. (“Bond lowered himself through a ventilation grille in the ceiling above the savoury-dips aisle... Ignoring the selection of instant mashed potato – Cadbury’s Smersh, he thought ruefully – he eliminated the three people ahead of him in the queue by triggering a lethal dart from the adapted handle of his twin-exhaust wire trolley.”) It’s unlikely, however, that any of this loomed large in the thinking of Ian Fleming Publications, the management company that looks after the author’s estate and reputation, when it approached Faulks. What recommended him, no doubt, was his acclaimed and bestselling expertise at portraying combat, in wartime novels such as Birdsong (1993) and Charlotte Gray (1998), along with his fictional foray into cold-war espionage in On Green Dolphin Street (2001)... [article continues]

Related Links

Sunday, May 25, 2008

Ian Fleming and James Bond: an interactive guide

Virtual Exhibition

Times Online has teamed up with Imperial War Museum London to offer readers an interactive preview of its brand new For Your Eyes Only exhibition, which explores how Ian Fleming drew upon his own experiences to create the iconic character of James Bond

Times, April 1, 2008

The Return of History and the End of Dreams by Robert Kagan



How times have changed. Less than a decade ago, Robert Kagan and William Kristol described the outlines of what they labelled a “neo-Reaganite” American foreign policy. In their book Present Dangers (2000), they explained how American military power should be used to reorder the world: “To many the idea of America using its power to promote changes of regime in nations ruled by dictators rings of utopianism. But, in fact, it is eminently realistic...how utopian is it to imagine a change of regime in a place like Iraq? How utopian is it to work for the fall of the Communist party oligarchy in China after a far more powerful and, arguably, more stable such oligarchy fell in the Soviet Union? With democratic change sweeping the world at an unprecedented rate over these past 30 years, is it ‘realist' to insist that no further victories can be won?”

http://www.futurecities.org.uk/images/kagan.jpg


This “neo-Reaganite” vision is evidently one of those dreams that a sadder but wiser Kagan understands has ended. Hence his new book The Return of History and the End of Dreams. The post-somnambulist Kagan now points out that after the cold war, America pursued “an expansive, even aggressive global policy,” and that “in shaping a world to suit their values, they have compelled others to bend to their will” in ways that make Americans intensely uncomfortable. Iraq is still a mess; China has not collapsed in the face of American hegemony, and indeed is rising at breakneck speed to achieve superpower status, while Russia has recovered and is reclaiming the foreign policy space of the former USSR. The era of American predominance is giving way to one in which the United States has to share power with the likes of China, Russia, India, and the rest. This is the “return of history” to which the book's title refers.

This observation is hardly an original one, though it would have been nice to see some acknowledgment of how American over-reaching in the Middle East - as once advocated by Kagan - has contributed to a coalescence of the “rest” against American power. But the “history” that he sees being revived is not, as one might have thought, a multipolar world of alternately competing and cooperating great powers, but a sharply bipolar one reminiscent of the cold war. According to Kagan, “the global competition between democratic and autocratic governments will become a dominant feature of the 21st-century world”. He sees the world once again riven by a grand bipolar ideological struggle, with China and Russia the standard-bearers for autocracy. His practical recommendation, then, is to unite the democratic world in a grand alliance against the new emerging autocratic axis.

http://farm2.static.flickr.com/1339/1310278059_df74d32b0b_o.jpg

This is a peculiar interpretation of the contemporary world, one that betrays a great nostalgia for the cold war and tries to cram messy reality into categories that simply do not fit. For while it is certainly true that American hegemony is eroding, “autocracy” is not a strong or consistent set of ideas around which the rest can rally, as was once the case with Marxism-Leninism. China, for example, has abandoned any principled belief in communism and has replaced it with a combination of Chinese nationalism and legitimacy based on economic growth. To the extent that there is a principle underlying Beijing's foreign policy, it is an assertion of a right to sovereignty that prevents China from being criticised by foreigners on human-rights grounds...

[From , May 25, 2008]

Friday, May 23, 2008

ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...


  • Αισθητά βελτιωμένος είναι ο νέος κύκλος της εκπομπής «Βιβλία στο κουτί» (ΕΤ1) που προβάλλεται κάθε Τετάρτη τα μεσάνυχτα, λες και βιβλιόφιλοι είναι μόνον όσοι πάσχουν από αϋπνία. Το βιβλίο στην τηλεόραση είναι είδος σχεδόν εξωτικό και, επομένως, οι λιγοστές σχετικές εκπομπές πρέπει να θεωρούνται πολύτιμες. Μια εκπομπή για το βιβλίο πετυχαίνει όταν καταφέρνει να την αγαπήσουν ακόμα και οι μη συστηματικοί αναγνώστες. Π.χ., την εκπομπή του Ηλία Μαμαλάκη την απολαμβάνουν και άτομα που δεν ξέρουν να τηγανίσουν ένα αβγό - και ούτε πρόκειται να μάθουν. Προκειμένου μια εκπομπή για το βιβλίο να γίνει ελκυστική, δεν αρκεί η λογιοσύνη των συντελεστών της, αλλά χρειάζεται και ένας πειστικός «βιβλιομάγειρας», ικανός να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του στον τηλεθεατή. Οι παρουσιαστές της εκπομπής (οι καλλιεργημένοι και έμπειροι δημοσιογράφοι Κατερίνα Σχινά, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου και Μανώλης Πιμπλής), όπως και η σκηνοθέτις της, η δίκαια παινεμένη Πένυ Παναγιωτοπούλου, φαίνεται να γνωρίζουν ότι ο τηλεθεατής δεν είναι σαν τον πειθαρχημένο ακροατή που βγαίνει από το σπίτι του και πηγαίνει σε μια αίθουσα για να παρακολουθήσει μια διάλεξη... [Μαριάννα Τζιαντζή, Η Καθημερινή, 23/5/2008]

Θα έλεγα ότι εν πολλοίς συμφωνώ. Ωστόσο, η εκπομπή που παρουσιάζουν «οι καλλιεργημένοι και έμπειροι δημοσιογράφοι» δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Κι αυτό αποδεικνύεται ίσως από τα νούμερα τηλεθέασης. Αν είχε τηλεθέαση η εκπομπή θα την έβαζαν σε ώρα που όλη η οικογένεια είναι στημένη μπροστά στο μαγικό κουτί. Η τηλεόραση είναι, όπως γνωρίζουν, «μέσο μαζικής επικοινωνίας». Συνεπώς δεν ισχύουν οι προδιαγραφές που βάζουν για την οργάνωση της εκπομπής και οι οποίες (προδιαγραφές) είναι ίδιες μ' εκείνες που «βολεύουν» την οργάνωση ενός εντύπου ή σελίδων μιας εφημερίδας.
Το βιβλίο στην τηλεόραση είναι είδος κατατρεγμένο! Αυτοί που αγαπούν το βιβλίο και ενδιαφέρονται να μάθουν γι' αυτό, δεν περιμένουν την τηλεόραση να τους ικανοποιήσει τις επιθυμίες τους. Οι μεγάλες εφημερίδες και τα καθ' ύλην αρμόδια περιοδικά (λογοτεχνικά κ.ά.) ενημερώνουν σε μεγάλο βαθμό. Μια εκπομπή για το βιβλίο στην τηλεόραση πρέπει να κάνει προσπάθειες να κλείσει το χάσμα και όχι να το μεγαλώσει μεταξύ του βιβλίου και του κοινού. Και αναφέρομαι στο ανυποψίαστο κοινό και όχι στο υποψιασμένο το οποίο παρακολουθεί τα σχετικά με τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ από τις πολιτιστικές σελίδες της εφημερίδας που αγοράζει ή από το περιοδικό το οποίο ενδεχομένως αγοράζει σε τακτά διαστήματα (Η Λέξη, Το Δέντρο, Διαβάζω, Εντευκτήριο κ.ά.).
Μπορούν οι υπεύθυνοι της εκπομπής να αποδείξουν ότι πολλαπλασίασαν το βιβλιόφιλο κοινό; Η εκπομπή λειτουργεί ως ένα «πολιτιστικό» άλλοθι για τη διεύθυνση της ΕΡΤ. Δηλαδή, έχει εκπομπή ΚΑΙ για το βιβλίο! Οι συντελεστές της εκπομπής που αναφέρει η Μ. Τζιαντζή είναι αξιόλογοι και ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες - δεν ξέρω όμως αν είναι «επαγγελματίες» της τηλεόρασης. Και να πάω σ' ένα άλλο ζήτημα που έχει μια κάποια σημασία: Ποιος είναι ο στόχος της εκπομπής; Κάνω το ερώτημα διότι δεν έτυχε ν' ακούσω ή να διαβάσω.
Κάποτε έκανα μια καθημερινή «εκπομπή» τριών λεπτών περίπου στην ΕΡΤ, με τον τίτλο «ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ». Έβγαινε ο συγγραφέας και μιλούσε ο ίδιος για το βιβλίο του. Δείχναμε το πρόσωπό του και το εξώφυλλο του βιβλίου του. Πέρασαν από την «εκπομπή» αυτή δεκάδες συγγραφείς. Θεωρούσα ότι τουλάχιστον στο κρατικό «μέσο», όλοι έχουν δικαίωμα πρόσβασης κι επιπλέον όλοι όσοι προχωρούν στο εγχείρημα της έκδοσης ενός βιβλίου ή τουλάχιστον οι περισότεροι, αξίζουν την προβολή.
Τα κριτήρια της ποιότητας ενός έργου δεν είναι ίδια για όλους. Με ποια λογική θα δεχτώ ότι, λόγου χάρη, το μυθιστόρημα του Κούρτοβικ είναι αξιοπρόσεκτο και το δικό μου δεν είναι ούτε για... ξεφύλλισμα; Ο Κούρτοβικ (εκτιμώ τη δουλειά του και δεν έχω κάτι προσωπικό) είναι εξαιρετικός κριτικός. Αυτό φτάνει κι εκεί, άλλωστε, δείχνει να έχει επίδοση, αν και πολλές φορές έχουμε διαφορετική άποψη. Θέλω να πω ότι δεν μπορεί και στην τηλεόραση να ανακυκλώνεται η ίδια νοοτροπία που τη βρίσκουμε διάχυτη στις εφημερίδες...
Θα ήθελα πράγματι να ήξερα τα στοιχεία ενός απολογισμού της συγκεκριμένης εκπομπής («Βιβλία στο κουτί»). Πόσοι συγγραφείς έχουν μιλήσει, μεταφραστές, εκδότες κ.λπ. Και το λέω αυτό διότι έκανα μια λογοτεχνική απόπειρα και κατάλαβα ότι είμαι περιορισμένος πλέον στις καταδικασμένες περιπτώσεις των ελληνικών γραμμάτων. Άλλο τι σκέφτομαι εγώ για τον εαυτό μου ή πώς βλέπω το επίπεδο της νεοελληνικής λογοτεχνίας... Βεβαίως ποτέ δεν θα δεχόμουν ότι είμαι ένας άσημος συγγραφίσκος που αγωνιά να δει τ΄όνομά του να φιγουράρει σε λίστες και στις σελίδες όπου οι κριτικοί παρουσιάζουν εκείνα που θα βάλουν σε λίστες! Έλεγε ο Ρίλκε ότι «ένα έργο είναι ωραίο όταν έχει γεννηθεί από μια ανάγκη»!
Πάντως έχω αρχίσει να πιστεύω ακράδαντα ότι ο χώρος της λογοτεχνίας μας είναι περικυκλωμένος από την ασυδοσία των "χαρισματικών" και ορισμένων ελαφροσυνείδητων κριτικών, οι οποίοι δίχως ενδοιασμούς αναγορεύουν κάποιους σε θαυματοποιούς και άλλους σε καταστροφείς...
Θα επανέλθω

Thursday, May 22, 2008

ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ

Μετά δέκα χρόνια απουσίας, όλοι οι φίλοι, οι συνοδοιπόροι, οι μαθητές και οι ομότεχνοι του Ελληνα φιλόσοφου Παναγιώτη Κονδύλη θα είναι σήμερα στις 6 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο «Πατάκης» για να αποτίσουν φόρο τιμής και μνήμης, σε μια εκδήλωση που διοργανώνουν οι εκδόσεις «Νεφέλη». «Δέκα χρόνια χωρίς τον κορυφαίο Ελληνα στοχαστή» έχει τίτλο η εκδήλωση και παρόντες θα είναι με εισηγήσεις τους οι: Γεράσιμος Βώκος, Αθανάσιος Καΐσης, Κώστας Κουτσουρέλης, Χρήστος Μαρσέλλος, Παναγιώτης Νούτσος, Αθανάσιος Σαμαρτζής, Αρης Στυλιανού.
Ο Παναγιώτης Κονδύλης γεννήθηκε στην Αρχαία Ολυμπία το 1943 και πέθανε στην Αθήνα το 1998. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία, νεότερη Ιστορία και Φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Φρανκφούρτης και της Χαϊδελβέργης, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφίας. Για το έργο του τιμήθηκε με το μετάλλιο Γκαίτε και το βραβείο Χούμπολντ. Διετέλεσε εταίρος του Ιδρύματος Ανώτατων Σπουδών του Βερολίνου και μέχρι τον θάνατό του διηύθυνε τη «Φιλοσοφική και Πολιτική Βιβλιοθήκη» των εκδόσεων «Γνώση» και τη σειρά «Ο Νεότερος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός» των εκδόσεων «Νεφέλη». Ο Παναγιώτης Κονδύλης είναι γνωστός, κατά κύριο λόγο, ως ιστορικός ιδεών και ως τολμηρός στοχαστής. Παράλληλα επιμελήθηκε και μετέφρασε πολλά σημαντικά κείμενα στη γλώσσα μας στη διάρκεια της σύντομης, αλλά γεμάτης ζωής του.
ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ:

Αφιέρωμα στον Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998)

Διαδρομές ενός μεγάλου στοχαστή




Φιλόσοφος, συγγραφέας, ιστορικός των ιδεών, μεταφραστής, επιμελητής, διανοητής της πλανητικής εποχής... Είναι δύσκολο να απαριθμήσει κανείς όλες τις νοητικές διαδρομές του Παναγιώτη Κονδύλη. Οι «Νέες Εποχές» παρουσιάζουν σήμερα ένα αφιέρωμα στη σκέψη αυτού του τόσο ξεχωριστού ανθρώπου και συνεργάτη τους. Αφιέρωμα υπεσχημένο στο αναγνωστικό κοινό από το περασμένο καλοκαίρι, όταν ο Παναγιώτης Κονδύλης άφησε αιφνιδίως φτωχότερο το πνευματικό τοπίο αυτού του τόπου. Ειδικότερες αναφορές τόσο στις επιστημονικές-συγγραφικές διαδρομές του μεγάλου στοχαστή όσο και στις καθημερινές ανθρώπινες πτυχές και στα πολύπλευρα προσωπικά ενδιαφέροντα του Κονδύλη επιχειρούν οι κκ.:

Γερ. Βώκος: «Παρατηρητής και αναλυτής των ανθρώπινων πραγμάτων» και «Οι επιλογές ενός ιστορικού της φιλοσοφίας»

Π. Νούτσος: «Μεθοδολογία και πλανητική πολιτική σκέψη»

Αθ. Καΐσης: «Ζωντανές μνήμες από τη Χαϊδελβέργη»

Σπ. Μοσκόβου: «Ενας Ελληνας στη Γερμανία»

Α. Στυλιανός: «Ο μεταφραστής και επιμελητής»

Τέλος, παρατίθεται σύντομη βιβλιοπαρουσίαση των κυριοτέρων έργων του Κονδύλη.

Σ Ε Λ Ι Δ Ε Σ Β3 - 10

Αφιέρωμα Παναγιώτης Κονδύλης (1943 - 1998)
Αφιέρωμα Παναγιώτης Κονδύλης (1943 - 1998)
Αφιέρωμα Παναγιώτης Κονδύλης (1943 - 1998)
Αφιέρωμα Παναγιώτης Κονδύλης (1943 - 1998)
Αφιέρωμα Παναγιώτης Κονδύλης (1943 - 1998)
Αφιέρωμα Παναγιώτης Κονδύλης (1943 - 1998)

Το ΒΗΜΑ, 15/11/1998

Wednesday, May 21, 2008

«Αντίο» στον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο



Μαυροφορεμένες και πιασμένες χέρι χέρι, η συντρόφισσα της ζωής και της δημιουργίας του Σόνια Ιλίνσκαγια και η μοναχοκόρη του Ολγα, τα «δυο κόκκινα, κατακόκκινα στεφάνια» (όπως παρατήρησε κάποιος) της ΚΕ του ΚΚΕ και των εκδόσεων «Σύγχρονη Εποχή» και λίγα λευκά (εκδοτικών οίκων και της Εταιρείας Συγγραφέων) μπροστά από το απέριττο φέρετρό του και ακολουθώντας, σε απόλυτη σιωπή, οικείοι, φίλοι, συναγωνιστές του, γνωστοί συγγραφείς, πανεπιστημιακοί καθηγητές, αλλά και θαυμαστές του έργου του, με ένα λουλούδι στο χέρι, συνόδευσαν χθες το μεσημέρι μέχρι το μνήμα στο Α' Νεκροταφείο τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο. Μια λιτή πολιτική κηδεία, όπως άρμοζε στις ιδέες, στο ήθος, στη σεμνότητα του αγωνιστή δημιουργού, με «εκκωφαντική» την απουσία του ΥΠΠΟ (μόνο στεφάνι έστειλε ο υπουργός Πολιτισμού).

Τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο, από μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, αποχαιρέτησε ο βουλευτής Κώστας Καζάκος. Μεταξύ άλλων, παραβρέθηκαν οι: Αλέξης Σπάθης, Γιάννης Δάλλας, Μάνος Ζαχαρίας, Ευτύχης Μπιτσάκης, Αλκη Ζέη, Ζωή Βαλάση, κ.ά. [Ριζοσπάστης, 22/5/2008]

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΣΕΝ ΜΑΛΟ


Της ΒΙΚΗΣ ΤΣΙΩΡΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 21/5/2008

«Μεταναστεύσεις» είναι το ειδικό θέμα που φέτος επιλέγει το Φεστιβάλ του Σεν Μαλό, αφιερωμένο, από τη θέσπισή του, στους «Εκπληκτικούς Ταξιδιώτες», τους συγγραφείς της περιπέτειας.
«Μεταναστεύσεις» είναι το θέμα του αλλά και «μετοικήσεις», «μεταβάσεις», «αποδημίες» και «περιπλανήσεις», λέξεις συνώνυμες που θα μπορούσαμε να προσθέσουμε. Μέχρι πρότινος αντιμετωπίζαμε τον κόσμο ως κάτι σταθερό στους τομείς του κράτους, των συνόρων, της οικογένειας, της ταυτότητας. Σήμερα όμως ο κόσμος μπορεί να ιδωθεί ως κάτι που κινείται συνεχώς, διαμορφώνεται και αλλάζει. Σημειώνονται πληθυσμιακές κινήσεις όσο ποτέ άλλοτε, μεταναστεύσεις εκούσιες ή ακούσιες, ροή κεφαλαίων, ροή εικόνων και ήχων.
«Οταν οι συγγραφείς ανακαλύπτουν τον κόσμο» ήταν το αρχικό μότο του φεστιβάλ πριν από 19 χρόνια. Υπήρχε τότε μια επείγουσα ανάγκη για μια λογοτεχνία περιπέτειας, ανοικτής στον κόσμο. Και το πείραμα άρχισε χωρίς όρους όσον αφορά τα λογοτεχνικά είδη που θα φιλοξενούσε το φεστιβάλ: μυθιστόρημα, ταξιδιωτικό διήγημα, κόμικς, επιστημονική φαντασία, αστυνομικό... Το μόνο που ενδιέφερε τους διοργανωτές ήταν η χαρά που θα πρόσφεραν τα κείμενα στον αναγνώστη μέσα από «την ανατριχίλα του μακρινού», αίσθηση που αποτελεί τη σφραγίδα των μεγάλων έργων...
Σήμερα, το Φεστιβάλ του Σεν Μαλό -αυτής της παλιάς πόλης πειρατών- αποτελεί την καταλληλότερη τοποθεσία γι' αυτές τις λογοτεχνικές αποδράσεις. Φαίνεται πως ο αναγνώστης τις έχει ανάγκη αφού το φεστιβάλ αυτό συγκεντρώνει τους περισσότερους επισκέπτες (58.000 συγκεντρώθηκαν φέτος από τις 10 Μαΐου) από οποιοδήποτε άλλο φεστιβάλ βιβλίου.
«Σε αυτόν τον κόσμο, το συλλογικό και ατομικό φαντασιακό, όλως παραδόξως, βρίσκει μια θέση για φανταστικές, ρευστές, πληθυντικές δημιουργίες σε συνεχή ανασύνθεση», λέει ο διευθυντής του φεστιβάλ, Μισέλ Λε Μπρις, ενώ μέσα από την εφημερίδα «Λιμπερασιόν», συγγραφείς - μετανάστες περιγράφουν την εμπειρία τους.