«Ο πρώτος Έλληνας της οικογένειάς μου»

Λογοτεχνικό διαγωνισμού διηγήματος για νέους, με τίτλο: «Ο πρώτος Έλληνας της οικογένειάς μου», διεξάγει η Περιφέρεια ΣΑΕ Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής. Η απόφαση πάρθηκε στο πλαίσιο της Συνεδρίασής του Συντονιστικού Συμβουλίου της Περιφέρειας στο Σαντιάγο, στις 28 και 29 Απριλίου, υπό την προεδρεία του κ. Νικηφόρου Νικολαΐδη.

Τελευταία ημέρα κατάθεσης των διηγημάτων ορίζεται η 10η Οκτωβρίου 2007, ενώ τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή στις 4 Νοεμβρίου.

Λεπτομέρειες στο site του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού [ΕΔΩ].

Υστερία για τον έβδομο Χάρι Πότερ

Το Σάββατο θα βρίσκεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων και οι λάτρεις των περιπετειών του μικρού μάγου ετοιμάζονται πυρετωδώς για την απόκτηση ενός αντιτύπου.

Το βιβλίο με τίτλο «Harry Potter and the Deathly Hallows» και η αγωνία σχετικά με την έκβαση που θα έχει το τελευταίο του κεφάλαιο έχει οδηγήσει στην παραγωγή 12.000.0000 αντιτύπων, μόνο στις ΗΠΑ. Η Ρόουλινγκ θα συμμετέχει στις εκδηλώσεις της κυκλοφορίας διαβάζοντας το βιβλίο, το ίδιο βράδυ, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο. Οι έξι προηγούμενες συνέχειες έχουν πουλήσεις 324.000.000 αντίτυπα, μεταφρασμένα σε 64 γλώσσες.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες Reuters

William Makepeace Thackeray (1811-1863)

Άγγλος δημοσιογράφος, πεζογράφος, διάσημος για το μυθιστόρημά του "Πανηγύρι ματαιοτήτων" [Vanity Fair, 1847-48], όπου ξεδιπλώνει την ιστορία δυο μεσοαστικών οικογενειών του Λονδίνου. Τα περισσότερα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα του Θάκερι δημοσιεύθηκαν ως μηνιαίες συνέχειες. Ο Θάκερι μελέτησε τη ζωή της βικτωριανής κοινωνίας κι ασχολήθηκε με τη μεσαία και την ανώτερη τάξη μέσα από σατιρικά και ηθικοπλαστικά κομμάτια. Θεωρήθηκε ως ίσος με τον σύγχρονό του Κάρολο Ντίκενς, ή ακόμα και ως ανώτερός του.

«Αυτό έθεσα ως θετική αλήθεια. Μια γυναίκα με τις δίκαιες ευκαιρίες, και χωρίς ένα ψεγάδι, μπορεί να παντρευτεί όποιον της αρέσει… (από το Vanity Fair)

Αφότου πέθανε ο πατέρας του πήγε στην Αγγλία. Πήγε στο Trinity College, στο Κέιμπριτζ, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του χωρίς να πάρει κάποιο δίπλωμα, χάνοντας στην χαρτοπαιξία μερικές δεκάδες χιλιάδες λιβρών από την κληρονομιά του. Στην αρχή του 1830 επισκέφθηκε τη Γερμανία, όπου συνάντησε τον Γκέτε.

Το 1837 άρχισε τη σταδιοδρομία του ως σκληρά εργαζόμενος δημοσιογράφος. Συχνά χρησιμοποίησε τα παράλογα ονόματα ανδρών όπως George Savage Fitz-Boodle, Michael Angelo Titmarsh, Théophile Wagstaff, και C.J. Yellowplush. Το 1836 νυμφεύθηκε μια φτωχή Ιρλανδή, την Isabella Shawe και απέκτησαν τρεις κόρες. Το πρώτο παιδί τους, η Anne Thackeray Ritchie (1837-1919), έγινε συγγραφέας – τα ιμπρεσιονιστικά κείμενά της εντυπωσίασαν την Βιρτζίνια Γουλφ, η οποία φιλοτέχνησε ένα πορτρέτο της στο Νύχτα και Ημέρα (1919) ως «Κυρία Χίλμπερι». Η Ritchie δημοσίευσε διάφορα μυθιστορήματα, και συνέβαλε σε μια έκδοση 1898-99 των έργων του πατέρα της. Επίσης ασχολήθηκε με διάφορα μεγάλα ονόματα της βρετανικής λογοτεχνίας, κι έγραψε τα απομνημονεύματα των συγχρόνων της, συμπεριλαμβανομένου του Tennyson (1809-1892) και του Ruskin (1819-1900).

Το Thackeray άρχισε να συνεργάζεται τακτικά με τα Fraser's Magazine, Morning Chronicle, New Monthly Magazine και The Times. Τα κείμενά του, όπου σατίριζε τον αγγλικό σνομπισμό, στο περιοδικό Punch, επανεμφανίστηκαν το 1848 στο «Βιβλίο των Υπεροπτών» [The book of snobs].

Ήδη στο πρώτο μυθιστόρημά του, Catherine (1839), που γράφτηκε αρχικά για το Fraser's Magazine, ο Θάκερι έσπασε τις λογοτεχνικές συμβάσεις της εποχής του: «Οι χαρακτήρες της ιστορίας ΕΙΝΑΙ ανήθικοι, και δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αλλά ο συγγραφέας ελπίζει ταπεινά ότι το τέλος δεν είναι έτσι. Το κοινό, στη συνταγή μας, υπολογίστηκε η δόση και δηλητηριάστηκε από το επικρατούν ύφος της λογοτεχνικής πρακτικής, και ήταν απαραίτητο να αντιμετωπιστεί κάποια ιατρική που θα παράγει μια θρεπτική ναυτία, και θα επιφέρει κατόπιν μια υγιέστερη συνήθεια…»

Στην Τύχη του Μπάρι Λίντον [The Luck of Barry Lyndon, 1844], ο Θάκερι απεικόνισε έναν τυχοδιώκτη, καιροσκόπο, και παίκτη, ο οποίος υπηρετεί στον Επταετή Πόλεμο, πρώτα κάτω από την αγγλική σημαία και έπειτα στον Πρωσικό στρατό, κερδίζοντας χρήματα, και τελικά τιμωρείται. «Υποθέστε ότι σ’ ένα παιχνίδι της ζωής – και είναι, τελικά, μόνο ένα φθηνό παιχνίδι – είστε εξίσου ευεπίφοροι και στη νίκη», έγραψε ο Θάκερι πολύ αργότερα στο «Autour de mon Chapeau» (1863).

Η δράση του Vanity Fair, τοποθετείται κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων. Ο Θάκερι δημιούργησε έναν από τους πιό συναρπαστικούς ανήθικους θηλυκούς χαρακτήρες, την Becky Sharp, η οποία κατορθώνει να αποφύγει τη μοίρα του Barry Lyndon: «Σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είμαι καλή γυναίκα εάν είχα πέντε χιλιάδες ετησίως» (από το Vanity Fair). Το βιβλίο αυτό έφερε την οικονομική ευημερία στον Θάκερι και τον έκανε έναν καθιερωμένο συγγραφέα και έναν δημοφιλή ομιλητή στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η αυξανόμενη αγάπη του Θάκερι για τη Jane Brookfield, τη σύζυγος ενός παλαιού φίλου του από το Κέιμπριτζ, οδήγησε σε ρήξη τη φιλία τους. Η «Ιστορία του Χένρι Έσμοντ» [The history of Henry Esmond, ESQ.], εμφανίστηκε σε τρεις τόμους το 1852, και απεικόνισε τη μελαγχολική περίοδο στη ζωή του συγγραφέα.

Ο Θάκερι έλεγε ότι δεν θα μπορούσε να αρχίσει ένα μυθιστόρημα εάν δεν ήξερε κάθε πτυχή της ζωής των χαρακτήρων του. Χαρακτήρισε τη βικτοριανή εποχή «εάν όχι την ηθικότερη, βεβαίως η πιό σιχασιάρα»!

Επιλογή έργων:

• The Yellowplush Papers (1838)
• Catherine (1839)
• The Paris Sketch Book (1840)
• The History Of Samuel Titmarsh And The Great Hoggarty Diamond (1841), The Iris Sketch Book (1843)
• The Luck Of Barry Lyndon (1844 (το 1856 ξανακυκλοφόρησε με τον τίτλο The Memoirs Of Barry Lyndon (ESQ.) – έγινε ταινία το 1975 σε σκηνοθεσία Stanley Kubrick, και τους Ryan O'Neal, Marisa Berenson, Patrick Magee, Hardy Krüger, Steven Berkoff κ.α.
• Notes Of A Jouney From Cornhill To Grand Cairo (1846)
• The Book Of Snobs (1848)
• Vanity Fair (1847-48) – έγινε ταινία το 1935 σε σκηνοθεσία Rouben Mamoulian, και με τους Miriam Hopkins (ερμήνευσε την Becky Sharp), Frances Dee, Cedric Hardwicke, Billie Burke, Alison Skipworth, Nigel Bruce, Alan Mowbray, G.P. Huntley κ.α. Επίσης, 2004 σε σκηνοθεσία Mira Nair, και με τους Gabriel Byrne, Angelica Mandy, Roger Lloyd-Pack, Ruth Sheen, Kate Fleetwood, Reese Witherspoon (Becky Sharp), Lillete Dubey, Romola Garai, Tony Maudsley κ.α.
• The History Of Pendennis (1848-50)
• Rebecca And Rowena (1850)
• The English Humourists Of The 18th Century (1851)
• Letters And Private Papers (1945-46)
• The History Of Henry Esmond (ESQ. (1852)
• The English Humorists Of The 18th Century (1853)
• The Newcomes (1853-55)
• The Rose And The Ring (1855)
• Miscellanies (4 Vol. (1855-57)
• The Virginians (1857-59)
• The Four Georges (1860)
• Lovel The Widower (1860)
• Poems And Essays (1860)
• The Adventures Of Philip On His Way Through The World (1862)
• Roundabout Papers (1860-63)
• Denis Duval (1864)

Евге́ний Алекса́ндрович Евтуше́нко (1933)

Ο Ρώσος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, φωτογράφος και σκηνοθέτης Γεβγκένι Γεφτουσένκο [Yevgeny Aleksandrovich Yevtushenko, ρωσικά: Евге́ний Алекса́ндрович Евтуше́нко] γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Σιβηρίας στις 18 Ιουλίου 1933. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα από τα παιδικά του χρόνια και σπούδασε στο Ινστιτούτο Λογοτεχνίας Μαξίμ Γκόρκι. Για πρώτη φορά δημοσίευσε ποίηση το 1952, με τίτλο «Ανιχνευτές του μέλλοντος», μια ποίηση εμφανώς επηρεασμένη από τον Μαγιακόφσκι. Εξαρχής το ενδιαφέρον του Γεφτουσένκο στράφηκε σε θέματα που είχαν σχέση με την κοινωνία και τα πνευματικά και ηθικά ζητήματα της εποχής του.

[Λεζάντα: Μια φωτογραφία-ντοκουμέντο. Μετά τη σφαγή των Εβραίων στο Μπάμπι-Γιαρ, Γερμανοί ψάχνουν στα ρούχα των δολοφονημένων...]

Το 1961 έγραψε το μεγάλο (και διάσημο πλέον) ποίημά του με τίτλο "Babi Yar", όπου εξέθεσε τη σοβιετική απόκρυψη της σφαγής του εβραϊκού πληθυσμού του Κιέβου από τους Ναζί τον Σεπτέμβριο του 1941. Η συνηθισμένη σοβιετική πολιτική σε σχέση με το ολοκαύτωμα στη Ρωσία ήταν να περιγραφεί ως αγριότητες ενάντια στους σοβιετικούς πολίτες, και να αποφύγει ότι ήταν πραγματικά γενοκτονία των Εβραίων. Συνεπώς αυτό το ποίημα από τον Γεφτουσένκο και η πολιτική θέση του θεωρήθηκε ότι ήταν μακριά από το πολιτικά ορθό της τότε επίσημης σοβιετικής εκδοχής. Το ποίημα κυκλοφόρησε από τον παράνομο τύπο (samizdat), και αργότερα το αξιοποίησε ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς ως τμήμα της δέκατης τρίτης συμφωνίας του. Η δημοσίευση του ποιήματος στον ελεγχόμενο από το κράτος σοβιετικό Τύπο έγινε το 1984.

[Λεζάντα: Αριστερά ο Σοστακόβιτς, με τον μαέστρο Kiril Kondrashin και τον Γεφτουσένκο όταν παρουσιάστηκε η 13η συμφωνία]

Το 1961, ο Γεφτουσένκο δημοσίευσε τους «Κληρονόμους του Στάλιν». Αυτό το ποίημα δήλωσε ότι ο σταλινισμός και η κληρονομιά του εξουσίαζαν ακόμα τη χώρα. Δημοσιευμένο αρχικά στην «Πράβντα», το ποίημα αναδημοσιεύθηκε μόνο ένα τέταρτο ενός αιώνα αργότερα, στη The Times Mikhail Gorbachev. Το 1963, ο Γεφτουσένκο, όταν ήταν ήδη ένα διεθνώς αναγνωρισμένος λογοτέχνης, του απαγορεύθηκε η έξοδος από τη Σοβιετική Ένωση και η απαγόρευση κράτησε μέχρι το 1965.

Ο Γεφτουσένκο, μαζί με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ και άλλους συγγραφείς, ήταν ένας από τους διανοούμενος που υπογράψανε την αίτηση ενάντια στον εσωτερικό εξόριστο Γιόζεφ Μπρόντσκι, ως συνέπεια η δικαστική υπόθεση ενάντια σε τον που άρχισε από τις σοβιετικές αρχές. Εντούτοις, όταν ο Γεφτουσένκο έγινε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων, υπήρξε μια κίνηση διαμαρτυρίας που κατευθύνθηκε από Γιόζεφ Μπρόντσκι, ο οποίος υποστήριξε ότι η κριτική του Γεφτουσένκο κατά της Σοβιετικής Ένωσης εκινείτο μόνο στις κατευθύνσεις που εγκρίθηκαν από το Κόμμα. Ο Μπρόντσκι επέκρινε επανειλημμένως τον Γεφτουσένκο για τον κονφορμισμό του.

Στη μετα-σοβιετική εποχή ο Γεφτουσένκο ασχολήθηκε ενεργά με τα περιβαλλοντικά ζητήματα, ήρθε σε αντίθεση με τους εθνικιστές συγγραφείς, και έκανε εκστρατεία για τη διατήρηση της μνήμης των θυμάτων των γκουλάνγκ του Στάλιν. Το 1995 που δημοσίευσε μια μεγάλη ανθολογία σύγχρονης ρωσικής ποίησης αλλά αγνόησε σχεδόν όλους τους πρωτοποριακούς συγγραφείς.

Στη Δύση πάντως ήταν ο πιό γνωστός για την κριτική του κατά της σοβιετικής γραφειοκρατίας και από εκείνους του Ρώσους διανοούμενους που αγωνίστηκαν για να ξεφορτωθεί η χώρα του την κληρονομιά του Στάλιν.

Erle Stanley Gardner (1889-1970)

Ο Αμερικανός δικηγόρος και συγγραφέας Στάνλεϊ Γκάρντνερ [Erle Stanley Gardner] γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1889 και πέθανε στις 11 Μαρτίου 1970. Εργάστηκε ως επαγγελματίας δικηγόρος για είκοσι δύο χρόνια, από το 1911 ως το 1918, υπερασπιζόμενος κυρίως Κινέζους, κι έγινε γνωστός ως «ο μεγάλος δικηγόρος». Ήταν αθλητικός τύπος, ενθουσιώδης φωτογράφος της άγριας φύσης, και μανιώδης ταξιδιώτης. Παραγωγικός ως συγγραφέας, και τα πιό γνωστά έργα του έχουν ως πρωταγωνιστή τον δικηγόρο-ιδιωτικό ντέτεκτιβ Perry Mason.

«Η δολοφονία δεν διαπράττεται σ’ ένα κενό. Είναι ένα προϊόν πλεονεξίας, φιλαργυρίας, μίσους, εκδίκησης, ή ίσως φόβου. Καθώς μια πέτρα στέλνει τους κυματισμούς στις απώτατες άκρες της λίμνης, έτσι και η δολοφονία έχει επιπτώσεις στις ζωές πολλών ανθρώπων» (Από το The Case of the Horrified Heirs, 1964). Το 1931 μαζί με τη σύζυγό του έκαναν έναν εξάμηνο ταξίδι στην Κίνα. Η εμπειρία του αυτή του ενέπνευσε να δημιουργήσει έναν νέο ήρωα, τον Major Copely Brane, «διεθνή τυχοδιώκτη».

Ο Gardner δεν ήταν κανένας στιλίστας, αλλά είχε μια απαίτηση από τον αναγνώστη, δηλ. να καταλάβει τον Perry Mason. Συνήθως στην αρχή της ιστορίας ένας πελάτης μπαίνει στο γραφείο του Mason: «Ένα άτομο μπήκε στο γραφείο, με την ανησυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Ήταν λεπτό άτομο, με πολύ χαρακτηριστική μύτη και μεγάλα αυτιά. Περπάτησε με τα νευρικά βήματα. Ήταν στο τέλος της δεκαετίας '20 του ή στην αρχή της δεκαετίας του '30» (από το The Case of the Sulky Girl).

ΕΡΓΑ: The Case Of The Velvet Claws, The Case Of The Sulky Girl (1933), The Case Of The Curious Bride (1934), The Clew Of The Forgotten Murder, The Case Of The Caretaker's Cat (1935), The Case Of The Stuttering Bishop, (1936), Murder Up My Sleeve, The D.A. Calls It Murder (1937), The D.A. Holds A Candle (1938), The Bigger They Come, The Case Of The Perjured Parrot, The D.A. Draws A Circle (1939), Turn On The Heat (1940), The Case Of The Empty Tin, Double Or Quits (1941), Owls Don't Blink, Bats Fly At Dusk (1942), Cats Prowl At Night (1943), The Case Of The Black-Eyed Blonde (1944), The Case Of The Half-Wakened Wife (1945), The Case Of The Borrowed Brunette (1946), Fools Die On Friday (1947), The Vagabond Virgin, The D.A. Takes A Chance (1948), Bedroom Have Windows, The D.A. Breaks An Egg (1949), The Case Of The Musical Cow, The Case Of The One-Eyed Witness (1950), The Case Of The Fiery Fingers (1951), The Court Of Last Resort, Top Of The Heap (1952), Some Women Won't Wait (1953), The Case Of The Restless Redhead, Neighborhood Frontiers (1954), The Case Of The Sun Bather's Diary (1955), The Case Of The Demure Defendant (1956), The Case Of The Foot-Loose Doll, The Case Of The Calendar Girl (1958), The Case Of The Mythical Monkeys, The Case Of The Singing Skirt (1959), Kept Women Can't Quit, Hunting The Desert Whale (1960), Bachelors Get Lonely, Shill's Can't Cash Chips (1961), The Hidden Heart Of Baja (1962),This Desert Is Yours (1963), The Case Of The Daring Divorcee, Up For Grabs, The Case Of The Phantom Fortune, The Case Of The Horrified Heirs (1964), Hunting Lost Mines By Helicopter, Cut Thin To Win (1965), The Case Of The Worried Waitress, Widows Wear Weeds (1966), Traps Need Fresh Bait, Off The Beaten Track In Baja (1967), The Case Of The Careless Cupid, Mexico's Magic Square (1968), Drifting Down The Delta (1969), Cops On Campus Andcrime In The Streets, Host With A Big Hat, All Grass Isn't Green (1970), The Case Of The Crimson Kiss (1971), The Case Of The Fenced-In Woman, The Case Of The Irate Witness (1972), The Case Of The Postponed Murder (1973), The Amazing Adventurof Lester Leith, Whispering Sands, The Human Zero (1981), Pay Dirt And Other Stories Of Gold Fever And The Western Desert (1983), Dead Men's Letters, Honest Money, The Adventures Of Paul Pry (1989), Dead Men's Letters, The Blonde In Lower Six (1990), Honest Money (1991).

Για τον Ανδρέα!

«Για βάλτε τον εαυτό σας στη θέση μου. Σφυροκοπιέμαι κυριολεκτικά κάθε μέρα». Ο Νίκος Παπανδρέου ίσως για πρώτη φορά ομολογεί ανοιχτά το βάρος του ονόματος «Ανδρέας», και του επωνύμου που φέρει, αλλά και την αίσθηση της υποχρέωσης, σαν δύο πόλους που αντιμάχονται ο ένας τον άλλο. Στο καινούργιο βιβλίο του, «Ιστορίες της τσέπης» (εκδ. Καστανιώτης), το οποίο συνθέτουν δεκάδες μικρά κείμενα, τριών έως πέντε σελίδων το καθένα, γραμμένα την τελευταία τριετία, περιλαμβάνει και κάποια που ξεφεύγουν από την κύρια θεματολογία του, τη λογοτεχνία και την ιδιότητά του ως συγγραφέα. Ενα απ αυτά τιτλοφορείται «Και πάλι ο Ανδρέας». Εδώ εκφράζει την αντίδρασή του στα διαρκή αιτήματα να γράψει και να μιλήσει για τον Ανδρέα, ενώ έχει αφιερώσει προηγούμενα γραπτά του στον πατέρα του... [Έθνος, Ενα μπαούλο - χρυσάφι..., Γράφει η Δήμητρα Ρουμπούλα].

Αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί σε ανύποπτο χρόνο είχα αναρωτηθεί τι έγινε εκείνο το πολύτιμο υλικό με τις κασέτες που περιείχαν τις ομιλίες του Ανδρέα ακριβώς τα χρόνια που αναφέρονται παραπάνω. Και τούτο το λέω γιατί για μια περίοδο ήμουν δίπλα στον Ανδρέα, κυρίως στην προεκλογική περίοδο του 1978 μ' ένα μαγνητόφωνο και κατέγραφα τα πάντα. Έβγαινε στο μπαλκόνι κι εγώ στεκόμουν πίσω του χωρίς να φαίνομαι για να μη μου ξεφύγει κάτι. Στις συνεντεύξεις τύπου το ίδιο. Θα μου πείτε πώς βρισκόμουν κοντά του; Ήμουν τότε στο Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ και είχα αναλάβει αυτή την υποχρέωση. Όλες τις κασέτες φυσικά τις άφησα στο Γραφείο Τύπου... Δεν μπορώ να ξέρω μέσα στο "μπαούλο" τι ακριβώς υπάρχει, αλλά φαντάζομαι ότι και αρκετές από εκείνες τις κασέτες θα υπάρχουν εκεί μέσα.

Edmond de Goncourt (1822-1896)

Ο συγγραφέας, κριτικός, και εκδότης Edmond de Goncourt γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1822 και πέθανε στις 16 Ιουλίου 1896. Είναι ο ιδρυτής της Ακαδημίας Γκονκούρ [Académie Goncourt], στην οποία κληροδότησε όλη την περιουσία του, και την οποία ίδρυσε για να τιμήσει τον αδελφό του Jules Alfred Huot de Goncourt. Η Ακαδημία απονέμει το Βραβείο Γκονκούρ κάθε Δεκέμβρη μήνα, που θεωρείται το πιο σημαντικό βραβείο στη γαλλική λογοτεχνία. Μεταξύ των πιο γνωστών λογοτεχνών που έχουν τιμηθεί είναι οι Μαρσέλ Προυστ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Μισέλ Τουρνιέ, Μαργκερίτ Ντιράς και Ρομέν Γκαρί (του απονεμήθηκε δυο φορές).