Ο Σταντάλ για τον Ροσίνι

Ενας από τους φανατικούς θιασώτες της οπερατικής μουσικής του Τζοακίνο Ροσίνι υπήρξε ο συγγραφέας τού «Μοναστηριού της Πάρμας» Σταντάλ (το πραγματικό του όνομα, Ανρί- Μαρί Μπεΐλ), ο οποίος έγραψε τη βιογραφία «Vie de Rossini» (1824). Ο Σταντάλ γνώρισε τυχαία τον Ροσίνι στην Τερεσίνα της Μπολόνια, στο περίφημο πανδοχείο που είχε χτιστεί για τον Πάπα Πίο Στ'. Ο Γάλλος συγγραφέας είχε καταλύσει εκεί για λίγες ημέρες, όταν μια ομάδα ταξιδιωτών τού πρότεινε να δειπνήσει μαζί τους. Ο Σταντάλ δέχτηκε και στις συζητήσεις με τους νεοφερμένους, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν ένας νέος ξανθός με λίγα μαλλιά, περίπου τριάντα ετών, όπως τον υπολόγισε (σ.σ. ο Ροσίνι ήταν είκοσι πέντε ετών), άρχισε να τους ρωτάει για νέα από τη Νάπολη και ιδιαίτερα για τα τεκταινόμενα στο χώρο της μουσικής.

Επιστροφή στις βιβλιοθήκες λόγω κρίσης

Μία από τις θετικές, αν και ελάχιστα προβεβλημένες, επιπτώσεις της κρίσης: την τελευταία διετία, ο κόσμος επιστρέφει στις μέχρι προσφάτως ξεχασμένες δημοτικές και δημόσιες βιβλιοθήκες.

Της Χριστίνας Σανούδου, Η Καθημερινή, 14/8/2013

Από την Ηλιούπολη έως τη Δράμα, οι εργαζόμενοι, που σε πολλές περιπτώσεις έχουν μειωθεί λόγω περικοπών -εξάλλου, αρκετές βιβλιοθήκες απειλούνται με συρρίκνωση ή και κλείσιμο, ακριβώς εξαιτίας της κρίσης που τις καθιστά και πάλι δημοφιλείς- δουλεύουν εντατικά για να ανταποκριθούν στην αυξημένη προσέλευση του κοινού.Την ίδια ώρα που η έλλειψη χρημάτων για αγορές βιβλίων ωθεί τους βιβλιόφιλους στις βιβλιοθήκες της γειτονιάς τους -ή, ενδεχομένως, ορισμένοι από τους ολοένα και περισσότερους ανέργους επιλέγουν να περάσουν τον ελεύθερο χρόνο τους διαβάζοντας-, προγράμματα όπως το Future Library του Ιδρύματος Νιάρχου έχουν συμβάλει καθοριστικά στην προσέλκυση του νεότερου κοινού.

Αυξημένες ζημίες το 2012. Καθοδική πορεία για τη βιομηχανία βιβλίου το πρώτο εξάμηνο του 2013

Καθοδικά κινείται και το 2013, με επιβραδυνόμενο όμως ρυθμό, η βιομηχανία έκδοσης βιβλίων, η οποία το 2012, ως σύνολο, κατέγραψε διψήφια ποσοστιαία μείωση των εσόδων της και αυξημένες ζημιές, αν και οι μισές επιχειρήσεις της ήταν, οριακά έστω, κερδοφόρες. Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), ο όγκος των εκτυπώσεων βιβλίων και κάθε είδους άλλων εντύπων, πλην των εφημερίδων, το πρώτο εξάμηνο του 2013 παρουσίασε μείωση της τάξεως του 6%, σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2012. Η αντίστοιχη πτώση το πρώτο εξάμηνο του 2012 ξεπερνούσε το 10%. Ο τομέας της έκδοσης βιβλίων κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων των ξενόγλωσσων, εμφάνισε το 2012, σε σύγκριση με το 2011, μειωμένα κατά 36% κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων (6,4 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία), ίσα προς το 4,8% των συνολικών εσόδων του (6,5% το 2011), σε συνθήκες πτώσης των εσόδων του κατά 13% και υποχώρησης του μεικτού περιθωρίου κέρδους του κατά 1,7 εκατοστιαία μονάδα (51,7% το 2012, από 53,4% το 2011).

Δεν φτάνει μονάχα να ζεις, αλλά να ξέρεις και γιατί ζεις!!!!

Ξέρετε κανένα βιβλίο ή κάποιον Έλληνα συγγραφέα, που να έχει συγκλονίσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων της εποχής μας, έχοντας υπόψη φυσικά τα όσα συνταρακτικά συμβαίνουν και ανατρέπουν αρχές και αξίες;;; Ίσως είμαι υπερβολικός στη διαπίστωσή μου, αλλά νομίζω ότι δια της υπερβολής θα καταλάβουμε πού βρισκόμαστε...

Αυτό που λέω είναι ότι κατά βάση η πεζογραφία στηρίζεται στην αυτοβιογραφική αφήγηση και τούτο έχει μια κάποια σημασία, αφού ξέρουμε πολύ καλά ότι οι αναγνώστες διακατέχονται από περιέργεια για τις περιπέτειες των διπλανών, των γειτόνων, για διαφόρους λόγους. Για να περάσουν ή να “σκοτώσουν” την ώρα τους, ή ακόμα για να κάνουν τις αναγκαίες συγκρίσεις και να αποφανθούν ότι αυτοί είναι καλύτεροι ή να παραδειγματιστούν. Πάντως από τον προικισμένο συγγραφέα ζητάμε απλά πράγματα, ένα προσωπικό του όραμα του κόσμου.

Και για να έρθω στο προκείμενο, είναι φανερό ότι οι περισσότεροι συγγραφείς ασχολούνται με τα εσώψυχά τους... Γι' αυτό βλέπουμε να κυκλοφορούν βιβλία ασυνάρτητα, αλλόκοτα, ετοιμοθάνατα... Μόλις βγουν στις προθήκες, την άλλη μέρα... έχουν πεθάνει!!

Μια αναφορά στον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο

Εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 6 Αυγούστου στην πλατεία Κουρούτας στην Αμαλιάδα για να τιμηθεί η μνήμη και το έργο του Αμαλιαδίτη συγγραφέα ΜΗΤΣΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ. Ομιλητές: Νίκος Λαγκαδινός [παραθέτω την ομιλία], Αντώνης Σιμιτζής και Ελένη Σκάβδη. Παρουσιάστηκαν εκτενή αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του Αλεξανδρόπουλου "αυτά που μένουν" (Δελφίνι 1994, Ελληνικά Γράμματα 2000), που διάβασαν ο Θανάσης Σταυρόπουλος (επικεφαλής της θεατρικής ομάδας Stage Alive) και η φοιτήτρια Νατάσα Χριστοπούλου

Ευτυχισμένη η στιγμή, να συναντιόμαστε για να κουβεντιάσουμε, δίπλα στη θάλασσα που αγαπήσαμε και αγαπάμε, για έναν άνθρωπο που πέρασε δίπλα μας και τον αγαπήσαμε κι εξακολουθούμε να τον αγαπάμε μέσα από τα έργα που μας άφησε.

Ζούμε μέσα σ' ένα σύμπαν που κρινόμενο με τ' ανθρώπινα μέτρα, έχει για θεμελιακούς του νόμους την ανισότητα, την αδικία και την ανηθικότητα. Και είναι αλήθεια ότι περισσότερο από κάθε άλλη φορά νιώθουμε το βάρος τους. Ο πολιτισμός μας είναι μια εκτροπή [;;;] ή κάτι που το θέλει, το προστάζει, μια αδιάγνωστη και υψηλή θέληση;;; Μια απορία είναι κι αυτή κι αν τεθεί ως ερώτημα, δεν πρόκειται ν' απαντηθεί. Ο καθένας μας μπορεί ν' αναρωτηθεί εάν ο αγώνας μας έχει περιεχόμενο ή μήπως είναι ένας ξεκαρδιστικός δοκιχωτισμός. Η καταπίεση δηλητηριάζει, και παλαβώνει... Δεν θέλω να πλατιάσω και να το ρίξω στην πολιτικολογία.

Θα περιοριστώ μονάχα στην Τέχνη, η οποία στην εποχή μας δεν θέτει πρακτικά προβλήματα, αλλά αναπαριστά μιμητικά τη διάσπαση, το αδιέξοδο, και για να τ' αναπαραστήσει πιο πιστά, αυθεντικότερα, βάζει δυναμίτη στα θεμέλιά της και τινάζεται στον αέρα. Το κακό είναι πως το πλατύ κοινό, αυτό που έχει το υγιέστερο ένστικτο, της ζητάει κάτι άλλο: όχι τη διάλυση, αλλά τη σύνθεση, όχι την αναπαράσταση αλλά την ψευδαίσθηση. Όχι την υπαρκτή αβεβαιότητα αλλά την υπαρκτή βεβαιότητα. Ο κόσμος θέλει την Τέχνη υποκατάστατο της αλήθειας. Είναι, βλέπετε, το τελευταίο στήριγμα που του απομένει μέσα στο σύμπαν τούτο της ακατάσχετης ροής. Στο σύμπαν όπου το πρόσωπο είναι μια στιγμή, και η στιγμή διάψευση του εαυτού της.

Eκθεση Βιβλίου: Ερωτήματα γιατί δεν γίνεται στο Ζάππειο

• Μπασκόζος Γιάννης Ν., ΤΟ ΒΗΜΑ:  06/08/2013

Ερωτήματα έχει προκαλέσει στον εκδοτικό κόσμο η απόφαση του Υπουργείου Εξωτερικών να υπαναχωρήσει από την κατ΄ αρχήν δέσμευση του να παραχωρήσει το Ζάππειο για τη διοργάνωση της Έκθεσης Βιβλίου που θα διοργάνωνε η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, νεοσύστατο σχετικά σωματείο που εκπροσωπεί μερικούς από τους πιο δυναμικούς εκδότες και βιβλιοπώλες, είχε αποφασίσει να οργανώσει μια Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο με τη φιλοδοξία να καταστεί αυτή για το φθινόπωρο 2013 ένα μεγάλο πολιτιστικό γεγονός. Είχε έρθει σε επαφή με τη Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων που έχει την ευθύνη του Ζαππείου και είχε λάβει τη σχετική έγκριση.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ «Εύχομαι για την καλήν αντάμωση όλου του κόσμου»

«Και μόνο που υπάρχω, έχω περίσσευμα. Υπάρχουνε πλούσιοι ενδεείς κι ενδεείς πολύ πλούσιοι, όπως εγώ. Το σώμα μου έτυχε να 'ναι γεμάτο παράθυρα χύθηκε μέσα μου ήλιος πολύς κι ο χρυσός μου περίσσεψε» (ανέκδοτο Νικηφόρου Βρεττάκου).
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1/1/1912 - 4/8/1991) αφιέρωσε τη ζωή και τη δημιουργία του στην αλήθεια, στην αγάπη, στο φως και τον αγώνα του ανθρώπου για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Η ποίησή του, πλημμυρισμένη από βαθύ ανθρωπισμό, συνδυάζει το ρεαλισμό με τη λυρική έξαρση και τη βαθυστόχαστη κριτική ματιά, με την απόλυτη συναίσθηση ότι ασκεί υπεύθυνα ένα πολύ σημαντικό κοινωνικό λειτούργημα, το λειτούργημα του πνευματικού δημιουργού. Το φως που πλημμυρίζει το έργο του δεν ήταν για εκείνον μόνο το φως του ήλιου, αλλά και «το φως κάθε δίκαιας πράξης». Ο ίδιος πίστευε πως «ο ποιητής δεν είναι ένα άτομο ξεκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο... Δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τη ζωή, από τα φαινόμενα, από τα γεγονότα, από τις παραστάσεις της. Είτε το θέλει είτε όχι είναι φτιαγμένος από τη "μοίρα" του να είναι ο ευαίσθητος δέκτης τους». Και αυτό το αποδεικνύει μέσα από το μεγάλο έργο του.