ΕΝΑΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΞΦΟΡΔΗ

Ο Γκιγιέρμο Μαρτίνες έγραψε ένα «μαθηματικό» θρίλερ που έγινε διεθνές μπεστ σέλερ

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ, Η Καθημερινή, 31/5/2008

Ο 45χρονος Γκιγιέρμο Μαρτίνες βιοποριζόταν επί σειράν ετών διδάσκοντας Μαθηματικά. Οχι πως ήταν κανένας τυχαίος. Είχε σπουδές περιωπής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στα Μαθηματικά φυσικά. Ομως ο Μαρτίνες είχε πάντα μια κρυφή αγάπη: τη λογοτεχνία. Εχοντας ως οπλοστάσιο το μαθηματικό του μυαλό και την προσωπική του βιβλιοθήκη γεμάτη Μπόρχες, Κορτάσαρ, Κάφκα, Χέμινγουεϊ, Φόκνερ και Κάρβερ, ο Μαρτίνες έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα «Σχετικά με τον Ροδερέρ», ένα βιβλίο για την εναγώνια (και αυτοκαταστροφική) αναζήτηση της απόλυτης γνώσης. «Ο “Ροδερέρ”», λέει ο ίδιος στην «Κ», «είναι μια επεξεργασία του φαουστικού μύθου, τοποθετημένη σε μια κωμόπολη της Αργεντινής στον Νότο. Πολλοί συμπατριώτες μου θεωρούν αυτό το βιβλίο καλύτερό μου. Επειδή έχει αργεντίνικο χρώμα».

Εγκλημα. Ωστόσο, θα είναι με το δεύτερο βιβλίο του, την «Ακολουθία της Οξφόρδης» που θα «σπάσει» τα σύνορα. Το βιβλίο μεταφράστηκε σε 35 γλώσσες, σε χώρες που όπως λέει ο συγγραφέας, «ουδεμία σχέση έχουν με την Αργεντινή». Οπως μαρτυρά και ο τίτλος, το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στον χώρο των σπουδών του συγγραφέα. «Με το που πάτησα το πόδι μου στην Οξφόρδη, σκέφτηκα ότι ήταν περιβάλλον ιδανικό για αστυνομικό μυθιστόρημα». Και το έστησε: Ενας νεαρός φοιτητής απ’ την Αργεντινή ανακαλύπτει το πτώμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας, δολοφονία που σχετίζεται με έναν κορυφαίο μαθηματικό, τον Αρθουρ Σέλντομ... [συνεχίζεται]

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΡΩΤΑ

«Δίκαιη εξουσία δεν υπάρχει»

Διαχρονικά. Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ, Ελευθεροτυπία, 31/5/2008

Ηταν μια θαυμαστή τριάδα των γραμμάτων μας. Της ίδιας αριστερής ιδεολογίας, της ίδιας περίπου ηλικίας, το ίδιο βραχύσωμοι, αλλά θαλερότατοι και οι τρεις. Μα πάνω απ' όλα σοφοί και σεβαστοί, ακόμα και στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους.

Γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν τα ίδια πάνω-κάτω χρόνια. Κατά σειρά: Μάρκος Αυγέρης (1883-1973, στα ενενήντα του), Κώστας Βάρναλης (1884-1974, στα ενενήντα του επίσης), Βασίλης Ρώτας (1889-1977, στα ογδόντα οχτώ του). Και είχα την τύχη να γνωριστώ και με τους τρεις.

Σήμερα θ' αναφερθώ στον Βασίλη Ρώτα. Αφ' ενός επειδή χθες συμπληρώθηκαν 31 χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή, αφ' ετέρου γιατί πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα ακόμη βιβλίο του, με τη φροντίδα πάντα της συντρόφου του και πνευματικής συνοδοιπόρου Βούλας Δαμιανάκου, η οποία, με τη συμβολή της κόρης της, της ζωγράφου Ελένης Βασιλοπούλου, έχει αφοσιωθεί, πέρα από τα δικά της εξαιρετικά πονήματα, στη διάσωση του έργου του Ρώτα.

Πρόκειται για το βιβλίο με τίτλο «Επιθεώρηση στα χιόνια» -το τρίτο με διηγήματα, ύστερα από τα «Παλιές ιστορίες» και «Οι θησαυροί του Κιαμήλη και άλλα διηγήματα». Τα περισσότερα του νέου βιβλίου αναφέρονται στο στρατό και στους πολέμους, όπου ο Ρώτας υπηρέτησε είκοσι χρόνια ως αξιωματικός...[συνεχίζεται]

Πέρσιβαλ Εβερετ: «Πληγωμένοι»

Οι ναζί του Γουαϊόμινγκ

Ο Πέρσιβαλ Εβερετ από το μεταμοντέρνο, παιγνιώδες «Σβήσιμο» περνά με άνεση στους «Πληγωμένους» στην παραδοσιακή, νηφάλια αφήγηση

Ενας μαύρος εκπαιδευτής αλόγων, ιδιοκτήτης ράντσου στο Γουαϊόμινγκ που σέρνει τη σκιά της νεκρής γυναίκας του. Ενας ηλικιωμένος, παλιός τρόφιμος των φυλακών, που βουλιάζει στη μοναξιά του. Ενας γκέι πιτσιρικάς που προσπαθεί να χαράξει την πορεία του σε έναν κόσμο που τον κάνει να ασφυκτιά. Ενα ακρωτηριασμένο μικρό κογιότ, θύμα της απάνθρωπης βίας κυνηγών. Το πτώμα ενός γκέι πεταμένο στην έρημο.

Αυτοί είναι οι «Πληγωμένοι» (Εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Λύο Καλοβύρνα) που ζουν αποτραβηγμένοι στις ερημιές της αμερικανικής επαρχίας. Μόνο που η επίπλαστη γαλήνη και η ισορροπία που έχουν βρει με τους συντηρητικούς κατοίκους δυναμιτίζεται από μια ομάδα νεοναζί, που σπέρνει ανελέητη βία.

«Σπουδή πάνω στον σύγχρονο ρατσισμό», «παραβολή για την Αμερική του Μπους», «μελέτη πάνω στην κοινωνική βία», γράφουν οι κριτικές. Ο Αμερικανός συγγραφέας Πέρσιβαλ Εβερετ δεν δίνει εξηγήσεις. «Αυτό είναι το πλεονέκτημα της λογοτεχνίας», λέει στις συνεντεύξεις του. «Δεν αποκαλύπτω ποτέ τις προθέσεις μου και οι αναγνώστες μπορούν να κάνουν ό,τι συνειρμούς επιθυμούν». Ετσι και αλλιώς η ιστορία στους «Πληγωμένους» δεν αφήνει πολλά περιθώρια ερμηνείας.

Ο Εβερετ έγραψε ένα σύγχρονο γουέστερν γεμάτο αίμα που ζωγραφίζει με τα πιο γκρίζα χρώματα την αμερικανική επαρχία. Σε ένα προηγούμενο μυθιστόρημά του, το «God's Country» το '94, παρωδούσε την πλοκή του κλασικού γουέστερν, θέλοντας να ξεσκεπάσει τον μύθο της «κατάκτησης της Δύσης». Εδώ χρησιμοποιεί τη φόρμα του, για να στηλιτεύσει την υποκρισία των λευκών ρέντνεκς, των κατοίκων της αμερικανικής ενδοχώρας, των κατεξοχήν ψηφοφόρων του Μπους και τώρα του Μακ Κέιν. Εμπνέεται από την αληθινή ιστορία του φοιτητή Μάθιου Σέπαρντ, που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε στο Γουαϊόμινγκ το '98.

Ηταν ένας εικοσάχρονος γκέι που μπήκε σε ένα μπαρ και δέχθηκε την πρόσκληση δύο ντόπιων να συνεχίσουν το ποτό αλλού. Την άλλη μέρα βρέθηκε το πτώμα του σε άθλια κατάσταση στην ερημιά. Οι δύο ντόπιοι συνελήφθησαν, αλλά τους υπερασπίστηκαν όλοι οι σκληροπυρηνικοί ακροδεξιοί της περιοχής με το σύνθημα «οι αδερφές σκοτώνουν με το AIDS»... [συνεχίζεται στην Ελευθεροτυπία, 30/5/2008, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ]

PERCIVAL EVERETT, NOVELIST

“Percival's talent is multifaceted, sparked by a satiric brilliance that could place him alongside Wright and Ellison.” — Publisher's Weekly

Percival Everett is the author of fifteen novels, three collections of short fiction, and one volume of poetry. Among his novels are Wounded, Glyph, Erasure, American Desert, For Her Dark Skin, Zulus, The Weather and The Women Treat Me Fair, Cutting Lisa, Walk Me to the Distance, Suder, The One That Got Away, Watershed, God's Country, his short story collection is Big Picture, and his poetry book is re:f (gesture). He is the recipient of the Academy Award from the American Academy of Arts and Letters, the Hurston/Wright Legacy Award, the PEN/Oakland-Josephine Miles Award for Excellence in Literature (for his 1996 story collection Big Picture) and a New American Writing Award (for his 1990 novel Zulus). His stories have been included in the Pushcart Prize Anthology and Best American Short Stories. He has served as a judge for, among others, the 1997 National Book Award for fiction and the PEN/ Faulkner Award for Fiction in 1991. He teaches fiction writing, American Studies and critical theory and he has taught at Bennington College, The University of Wyoming and the University of California at Riverside. He is currently at the University of Southern California.

With these novels and collections of stories to his credit, Everett has developed a reputation as a wordsmith. One critic describes him as a lyrical writer, whose “stark and sometimes powerful prose” leaves a lasting impression. His 1994 book God’s Country drew measured praise from the New York Times: “[The novel] starts sour, then abruptly turns into Cowpoke Absurdism, ending with an acute hallucination of blood, hate and magic. It’s worth the wait. The novel sears.”

Born and raised in Columbia, S.C., Everett spent a childhood “filled with books,” he says. As an undergraduate at the University of Miami, majoring in philosophy and biochemistry, he discovered the writings of early 20th-century analytic philosopher Ludwig Wittgenstein. Wittgenstein held that most philosophical problems were semantic— misunderstandings caused by imprecise language. “I was seduced completely by Wittgenstein,” Everett says. “He still informs my way of thinking. The root for me is matters of language.”

He has worked as a musician, a ranch hand and a high school teacher. In addition to writing Everett is a painter, a woodworker and a flyfisherman. He trains mules on his ranch outside of Los Angeles...

Ο ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΠΙΕΡ ΑΣΟΥΛΙΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Το μέλλον της δημοσιογραφίας είναι στα blogs

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, 30/5/2008

Ο Πιερ Ασουλίν [Pierre Assouline], ο φημισμένος Γαλλομαροκινός δημοσιογράφος, blogger και συγγραφέας μεταξύ άλλων ενός βιβλίου που αγάπησε πολύ και η Ελλάδα, του «Ξενοδοχείου Lutetia» («Πόλις»), βρέθηκε ξανά στην Αθήνα. Αφορμή, η παρουσίαση της έκδοσης με τίτλο «Paris Peinture», που αφορά την έκθεση που με τον ίδιο τίτλο εγκαινιάζεται στις 4 Ιουνίου στο Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Θεοχαράκη. Στην έκδοση οι 22 Ευρωπαίοι ζωγράφοι (μεταξύ αυτών και ο Αλέκος Φασιανός), συνομιλούν με ισάριθμους συγγραφείς -μεταξύ αυτών και ο Ασουλίν.

Προτού ανηφορίσει στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης για να μετάσχει σε στρογγυλό τραπέζι με θέμα «Τα λογοτεχνικά βραβεία στη Γαλλία» (σήμερα) και να παρουσιάσει το δημοφιλές blog του «La republique des livres» (αύριο), ο μαχητικός δημοσιογράφος άδραξε την ευκαιρία να μας ξαναμιλήσει για την εμμονή του: τα blogs. Εχει κάθε λόγο. Εδώ και 4 χρόνια το προσωπικό blog του στην ιστοσελίδα της «Le Monde» έχει γίνει πεδίο γόνιμου δημοσίου διαλόγου. Ο Ασουλίν παραδέχεται πως δεν προλαβαίνει να απαντήσει σε όλα τα σχόλια. Τον βομβαρδίζουν καθημερινά.

«Αυτή είναι η εξέλιξη της δημοσιογραφίας», επαναλαμβάνει. «Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η ίδια η δημοσιογραφία, αλλά το μέσο. Το Ιντερνετ έχει τεράστια επιρροή. Το χαρτί δεν έχει μέλλον».

Εντούτοις, δεν θεωρεί «εργαλείο» για τη σύγχρονη Δημοκρατία το Ιντερνετ. Αλλωστε, δεν πιστεύει στη «συμμετοχική Δημοκρατία». «Δεν είμαι υπέρμαχος φαινομένων όπως η Wikipedia. Γι' αυτό τον λόγο και τα ερασιτεχνικά blogs δεν με ενδιαφέρουν», τονίζει... [συνεχίζεται]

Η αναζήτηση του Β. Σ. Νάιπολ, μέσα από τη βιογραφία του

Τον τίτλο του βιβλίου του με θέμα τη ζωή του νομπελίστα συγγραφέα Β.Σ. Νάιπολ, ο Φίλιπ Φρεντς παίρνει από ένα από τα γνωστότερα βιβλία του βιογραφούμενου. Το «Γύρισμα του ποταμού» και συγκεκριμένα την πρώτη φράση που λέει τα εξής: «Ο κόσμος είναι αυτό που είναι· εκείνοι που δεν είναι τίποτα, που αφήνουν τον εαυτό τους να γίνει ένα τίποτα, δεν έχουν θέση μέσα του». Τέτοιες αποστροφές μόνο αγανάκτηση προκαλούν στους ανοιχτόμυαλους ανθρώπους, ενστικτώδη σχεδόν αγανάκτηση. Η προσεκτικά σχεδιασμένη πρόταση που χωρίζεται με μια άνω τελεία σε δύο μέρη, ίσως να είχε αυτόν τον σκοπό. Σίγουρο όμως είναι ότι περικλείει απολύτως τον άνθρωπο, τον φόβο του του κενού, την περιφρόνησή του για τους ηττημένους. Και σίγουρα η περιέργεια που παράλληλα προκαλεί, είναι ένας καλός λόγος για να διαβάσει κανείς τη βιογραφία. Οπως γράφει ο «Εκόνομιστ», είναι μια διεισδυτική, αντικειμενικά και πλατιών οριζόντων προσπάθεια. Τίτλος: The World is what it is (εκδ. Picador, 400 σελ., 20 στερλίνες).

Ο γεννημένος το 1932, στο Τρινιδάδ, ινδικής καταγωγής, Β.Σ. Νάιπολ, σήμερα σερ Βίντια Νάιπολ, κατανοείται σαν περίπτωση, μόνο εντός του κοινωνικοϊστορικού περιβάλλοντος από το οποίο προήλθε. Το κενό, όπως γράφει ο βιογράφος, είναι το κέντρο του Τρινιδάδ. Στη διάρκεια του 16ου αιώνα, οι Ισπανοί, οι Ολλανδοί, οι Γάλλοι και οι Αγγλοι ξεκλήρισαν και αφάνισαν τον ντόπιο πληθυσμό του νησιού. Το κενό γέμισαν μετανάστες από παντού - απόγονοι των εξολοθρευτών, Ελληνες, Πορτογάλοι, Δυτικοαφρικανοί, Κινέζοι, Ινδοί, Βενεζουελάνοι και Μαδεϊράνοι, όλοι τους, διαιρεμένοι από τη ράτσα και τη γλώσσα και χωρισμένοι ακόμα από τη θρησκεία και την κάστα στην οποία ανήκαν· και οριοθετημένοι τελικά από το χρώμα, άσπρο, ασπρουλό, τσαγιένιο, καφένιο, σοκολατένιο, μαύρο, κατάμαυρο, όπως το λέει ένα τραγουδάκι της Καραϊβικής.

Οι πρόγονοι του Νάιπολ αξίωναν το στάτους των Βραχμάνων, αλλά στο Τρινιδάδ έφθασαν ως ανειδίκευτοι εργάτες, οι πιο καταφρονεμένοι των καταφρονεμένων, φορτωμένοι σε πλοία και προερχόμενοι από τη λιμοκτονούσα Ινδία του 19ου αιώνα. Σκοπός ήταν να αναπληρώσουν το κενό που άφησαν οι απελευθερωμένοι σκλάβοι. Από την πλευρά της μητέρας του, κατάφεραν να αποκτήσουν ένα μεγάλο σπίτι και ένα μαγαζί, καταλαμβάνοντας μια θέση που τους επέτρεπε αυτοί να περιφρονούν τους άλλους. Από τη μεριά του πατέρα του, παρέμεναν κοντά στη γη και στη δούλεψή της. Αξιοπερίεργα όμως, ο πατέρας του Σεσπερσάντ Νάιπολ ήταν εκείνος που απέδρασε όχι μέσω της απόκτησης μαγαζιού, αλλά μέσα από την κατάκτηση της γλώσσας. Εμαθε μόνος του αγγλικά και κατάφερε να πιάσει δουλειά ως δημοσιογράφος στην «Γκάρντιαν της Τρινιδάδ». Εγραψε και διηγήματα που το στυλ τους ο γιος καμάρωνε ότι είχε πρότυπό του. Το να ζεις όμως σε δυο κόσμους, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι και ριψοκίνδυνο. Μια ημέρα, ο πατέρας κοίταζε τον καθρέφτη και είδε το τίποτα, σαν να είχε εξαφανισθεί σε κάποιο πολιτισμικό αδιέξοδο. Ο σερ Βίντια δαπάνησε τη ζωή του πασχίζοντας να ανοίξει δρόμο στο ίδιο αδιέξοδο. Μες στη φασαρία της πολυμελούς οικογένειας, πάνω από 20 ξαδέλφια, 40 άτομα που κοιμώνταν στο ίδιο σπίτι, ο πατέρας διάβαζε στον γιο Τσαρλς Ντίκενς, Γκι ντε Μοπασάν, Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Σόμερσετ Μομ.

Το καλύτερο σχολείο του νησιού, το Κουίνς Ρόαγιαλ Κόλετζ, τον μεταμόρφωσε σε Αγγλο του δημόσιου σχολείου. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1950, άδραξε την ευκαιρία, σαν φοιτητής στο Γιουνιβέρσιτι Κόλετζ της Οξφόρδης, να νικήσει τους Αγγλους στο ίδιο το παιχνίδι τους, τη γλώσσα. Εξυπνος, γοητευτικός, με αψεγάδιαστη προφορά, έμοιαζε τακτοποιημένος. Φλερτάρισε και κέρδισε τη φοιτήτρια της Ιστορίας, Πατρίτσια Χέιλ, όντας αρκετά δυνατός για να τα βάλει με τις φυλετικές προκαταλήψεις των γονιών της. Αλλά, μετά την Οξφόρδη, στη δεκαετία του 1950, η Αγγλία του έκλεισε τις πόρτες. Σε μια συνέντευξη εργασίας του BBC, οι εξεταστές τού γέλασαν κατάμουτρα. Θύμωνε και ανέλυε. Στα γράμματά του στην Πατρίτσια λέει πράγματα που προοιωνίζονται το μετέπειτα έργο του. Ουδέποτε γύρισε πίσω. Ηταν συγγραφέας και όχι ένας περιφερόμενος συγγραφέας από το Τρινιδάδ... [The Economist, Η Καθημερινή, 30/5/2008]

JK Rowling pens a little more Harry Potter

From Times Online, May 28, 2008

J. K. Rowling drew a line under Harry Potter with the seventh and final book last summer. But it seems the line is distinctly shaky: a year on, and she’s already crossed it, with a Potter prequel.

(Bill Haber)

Author J. K. Rowling

Tom Gatti

The one-off 800-word handwritten “storycard” hardly counts as a book, but that won’t stop bidders at Waterstone’s on June 10, when – with the assistance of Sotheby’s – it goes on auction for writers’ charity English PEN and Dyslexia Action. “There is just no telling how high the bidding will go,” Sotheby’s specialist Philip Errington said, and with good reason – one of seven handwritten copies of Rowling’s book of stories The Tales of Beedle the Bard netted 1.95 million for charity in 2007, the highest ever price achieved at auction for a modern literary manuscript.

The storycard finishes with the words “From the prequel I am not working on – but that was fun!” and is signed J. K. Rowling, 2008. It will be sold alongside 12 other storycards, written by A-list authors such as Margaret Atwood and Tom Stoppard. In August a printed postcard book featuring all 13 stories will go on sale, with profits going to English PEN and Dyslexia Action... [article continues]

Related Links

• 'Potter is too grown-up for young readers’

• Harry who? Meet the new J.K. Rowling

• Harry Potter author's victory in privacy battle

Archive: The intimate secrets of Susan Sontag

Susan Sontag
Photo credit/copyright: Annie Leibovitz,
courtesy of the artist

From The Sunday Times, May 25, 2008

The literary giant Susan Sontag was determined to beat the cancer that claimed her. Now her son tells the story of her final struggle, and opens her private papers to reveal intimate secrets about her life

Cathy Galvin

Susan Sontag burst upon the 1960s in a blaze of black hair, black eyes, passion and intellectual potency – the ultimate babe with brains. An exceptional essayist, she challenged accepted cultural wisdom and was particularly brilliant on how photography changes the way we think about the past and present. For her, cameras and celebrity held no fear, and her image was captured by the most avant-garde and distinguished photographers. Before their lenses she is beautiful, haunting: sculpted face, strong body.

Yet two years ago, shocking photographs of Sontag were published, taken by one of the great loves of her life, the celebrity portraitist Annie Leibovitz. In an autobiographical tome, Leibovitz caught in explicit detail the painful last journey that ended in Sontag’s death in December 2004. Here she is unrecognisable, hair shorn, in the final, ugly, bloated stages of a fatal blood cancer; there, dressed for the grave, in grotesque finery.

Philip Rieff (left) and Susan Sontag in 1966. (Reprinted with permission of Insight Magazine. Copyright 2004. Newsworld Communications. All rights reserved. Photo by Brig Cabe (left); Tony Rollo / Newsweek)

This is a story about a woman who lived an epic life and who, in death, still holds power over those who loved her. Long before Sontag became an academic amazon, before others adopted her as an icon, she had been a frightened, asthmatic little girl, abandoned by her alcoholic mother and pregnant at 19. Fleeing the older husband she married within days of meeting him – the sociologist Philip Rieff – she made her way to New York to begin her writing career and bring up their son alone. He, somehow, often gets written out of the details of her life. His name is David Rieff and he has written a book about her painful death. In it he attempts to be truthful about living with the dying Sontag, about universal life-and-death dilemmas. Yet the reader is left wondering why he wrote it; puzzling over what those who loved Sontag believed was right to publish about her private pain. Could capturing her in death have become a way for both her son and her lover to possess her, finally, in a way that wasn’t possible in life?

Rieff agrees to talk in Rome. His mother brought him here when he was a teenager, and he can’t escape thoughts of her: she would, he says, have loved the wine bar he discovered last night; he knows she would have crammed every day here to bursting point... [article continues]

Related Links

• Susan Sontag: The Times obituary

• Agent provocateur of culture

• Where are our Susan Sontags?