
Monday, November 19, 2007
ΜΝΗΜΗ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΕΡΖΑΚΗ

Thursday, November 15, 2007
15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
Philosophers, students, journalists, academics and other friends of philosophy, will in Istanbul once again have the opportunity to debate and exchange on various subjects. The event will start with a keynote lecture on “Dialogue: Between whom, on what?”. Several round tables, tackling various topics such as “The philosophical foundations of peace and human rights: Where do we stand?”, “Critical perspectives of current trends of subjectivism and relativism and their consequences”, or “Philosophy and its future”, will be organized and attended by numerous philosophers from the different regions of the world. Other activities are also scheduled to take place, such as cafés philosophique, exhibitions, philosophy book fairs, etc.
This encounter will also be the occasion to officially launch the UNESCO study entitled "Philosophy: A School of Freedom. Teaching philosophy and learning to philosophize: status and prospects", published in French and English by UNESCO Publishing in the autumn of 2007. A study of the state of the art of the teaching of philosophy in the world on pre-school, primary, secondary and high education level, this study also proposes pedagogical and didactic orientations for the promotion of the teaching of philosophy in the world. (More ...) Όπως ανακοινώθηκε, «ο κύριος στόχος της καθιέρωσης μίας τέτοιας Ημέρας είναι να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κοινού στο διαφωτιστικό ρόλο που μπορεί να παίξει ο φιλοσοφικός στοχασμός και η γνώση στη δημόσια ζωή και την αντιμετώπιση των παγκόσμιων προβλημάτων. Σε έναν κόσμο όπου, παρά τις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών, το ένα τρίτο των ανθρώπων ζουν με δύο δολάρια την ημέρα, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει και στον οποίο η τρομοκρατία αποτελεί αποδεκτό μέσο διεκδίκησης, χρειαζόμαστε τη φιλοσοφική γνώση και την πράξη που βασίζεται σε αυτή». Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας της Φιλοσοφίας μπορείτε να διαβάσετε και το Μήνυμα του Mr Koïchiro Matsuura, Γενικού Διευθυντή της ΟΥΝΕΣΚΟ. Τα σχετικά links θα διευκολύνουν την ενημέρωση:
Tuesday, November 13, 2007
Ο ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΔΕΚΑ ΠΟΙΗΤΕΣ
Με αφορμή την έκδοση δέκα ποιητικών βιβλίων, o «Μανδραγόρας» μας προσκαλεί στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου Ιανός (Σταδίου 24), την Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007 και ώρα 8,00 μμ
Διαβάζουν: Νάνος Βαλαωρίτης, Τόλης Νικηφόρου, Ανδρέας Παγουλάτος, Μαίρη Γυφτάκη, Λίνος Ιωαννίδης, Γιάννης Αλεξανδρόπουλος, Παναγιώτης Βούζης, Χρήστος Γιαννακος, Αργύρης Παλούκας, Νίκος Φωτόπουλος.
Παρουσιάζουν οι: Λύντια Στεφάνου, Αλέξης Ζήρας, Ελισάβετ Αρσενίου, Μαίρη Γιόση, Σπύρος Θεριανός, Κώστας Κρεμμύδας, Φωτεινή Παπαρήγα, Maurizio De Rosa.
Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα γίνουν τα εγκαίνια έκθεσης έργων του ΝΑΝΟΥ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗ και της συζύγου του Αμερικανίδας ζωγράφου ΜΑΡΙ ΟΥΙΛΣΟΝ (Marie Wilson), που περιλαμβάνονται στην πρόσφατη έκδοση στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μανδραγόρας του βιβλίου τους «Γη του Διαμαντιού», που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1958, την εποχή που ο Νάνος Βαλαωρίτης και η Μάρι Ουίλσον ήταν μέλη της υπερρεαλιστικής ομάδας του Αντρέ Μπρετόν.
Διάρκεια έκθεσης: 20 Νοεμβρίου- 1 Δεκεμβρίου 2007. Την Έκθεση προλογίζει ο κριτικός τέχνης Χάρης Καμπουρίδης. Τη βραδιά πλαισιώσουν με τραγούδια τους οι μουσικοί Αλκίνοος Ιωαννίδης και Ηλίας Λιούγκος, στο πιάνο συνοδεύει η Δέσποινα Στεφανίδου.
"ΑΣΩΜΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΗ" ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΔΑ
Μας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος Ασώματη κεφαλή, του Βασίλη Λαδά που θα πραγματοποιηθεί στις 16 Νοεμβρίου, ημέρα Παρασκευή (ώρα 19:00), στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Πύργου.
Αναδημοσιεύω (από την εφημερίδα Αυγή) το κριτικό σημείωμα του φίλου ποιητή και κριτικού Κώστα Γ. Παπαγεωργίου για το μυθιστόρημα Ασώματος κεφαλή (εκδόσεις Πατάκη, σελ. 217) του Βασίλη Λαδά:

Περί τα μέσα της δεκαετίας του ’50, ένας δωδεκάχρονος από τα Προσφυγικά της Πάτρας εργάζεται σε κάποιο υποτυπώδες τσίρκο, «στημένο» στην πλατεία των Υψηλών Αλωνίων, παριστάνοντας την Ασώματη κεφαλή– με το σώμα επιδέξια κρυμμένο και με το κουρεμένο γουλί κεφάλι του στην κορυφή μιας στήλης ύψους δύο μέτρων, διασκεδάζει μικρούς και μεγάλους, απαντώντας σε ερωτήσεις τους ή προλέγοντας το μέλλον τους. Το γεγονός αυτό, σε μία εποχή που δεν απείχε πολύ από τον Εμφύλιο και «που οι Πατρινοί, όπως και όλοι οι Έλληνες, είχαν νωπές ακόμη τις ζοφερές εικόνες θερισμένων κεφαλών σύρριζα από τους ώμους», δημιούργησε προβληματισμό στην κοινωνία της πόλης, που εκφράστηκε και με επιστολές, σταλμένες και δημοσιευμένες σε τοπική συντηρητική εφημερίδα, στην πλειονότητά τους επιφυλακτικές, κατακριτικές και καταδικαστικές ενός θεάματος που, όσο κι αν, υποδορίως, γοήτευε, εξάπτοντας τη φαντασία αλλά και υποδαυλίζοντας τραυματικές μνήμες των απλών ανθρώπων, δεν έπαυε να απάδει προς τους κανόνες της κυρίαρχης υποκριτικής ηθικής και σεμνοτυφίας.
Αυτές τις επιστολές ανακαλύπτει ο αφηγητής, στα τέλη του 1999, στο Μουσείο Τύπου της πόλης, παρακινημένος από κάποιον δημοσιογράφο φίλο του, κατατρεγμένος από κατάθλιψη «για τα χρόνια που έφευγαν γρήγορα χωρίς να αναπληρώνονται», υποβάλλοντας εαυτόν σε κάτι σαν «θεραπευτική ιστοριοδιφική απασχόληση». Και αισθάνεται αμέσως κυριευμένος από μιαν ανεξήγητη περιέργεια, πολιορκημένος μάλλον από αμείλικτα ερωτήματα σχετικά με την τύχη του εξαφανισμένου από την Πάτρα δωδεκάχρονου παιδιού ή, καλύτερα, της Ασώματης κεφαλής, που τώρα –στα τέλη του 1999– θα έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω από εξήντα χρονώ– γεγονός που τον οδηγεί σε μια, σεναριακής υφής, πιθανολόγηση εκδοχών της ζωής του ήρωά του. Συνδυάζοντας τα λιγοστά στοιχεία που έχει στη διάθεσή του με τα ιστορικά και τα κοινωνικά δεδομένα της εποχής και συνδέοντάς τα με το ιστορικό πλαίσιο του τόπου, με την ψυχοκοινωνιολογία και με τον βίαιο τρόπο που, ούτως ή άλλως, λειτουργεί η κοινωνική κάθαρση, αντιμετωπίζει το παιδί ως ήρωα ενός λαϊκού δρώμενου και φαντάζεται τη ζωή του σαν τη ζωή που θα ήθελε να είχε διανύσει ο ίδιος– έξω από συμβατικότητες και τυποποιημένες συμπεριφορές, δοτικό προς τους άλλους, "με ταξίδια, έρωτες, χαρά, ορφική μουσική και σοφία, κι ας μη διάβαζε ούτε ένα βιβλίο, αφού άλλωστε τα περισσότερα βιβλία είναι άχρηστα".
Η υπόθεση θα είχε πάψει να τον απασχολεί, αν, εντελώς συμπτωματικά και απροσδόκητα, τον Ιανουάριο του 2000, δεν μάθαινε, από κάποιον γνωστό του πατρινό διανοούμενο, στοιχεία για την πραγματική ζωή της Ασώματης κεφαλής, ανατρεπτικά της εικόνας που είχε δημιουργήσει γι’ αυτόν και, οπωσδήποτε, ενισχυτικά της πάγιας τάσης του να συσχετίζει τα καθέκαστα του παρόντος με καθοριστικά, γι' αυτό, συμβάντα του παρελθόντος. Να ψηλαφεί, με κατασταλαγμένα μέσα του τα αισθήματα της πικρίας και της ιδεολογικής ήττας, γεγονότα και καταστάσεις των μακρινών και των πρόσφατων περασμένων, αναζητώντας τα βαθύτερα αίτια των προσωπικών του και των συλλογικών διαψεύσεων. Γιατί, πώς θα μπορούσε να μην είναι ενισχυτικά της, συχνά διαβρωτικής, ενίοτε και ανατρεπτικής, κριτικής του διάθεσης απέναντι στα σύγχρονα, αποκαρδιωτικά, κοινωνικά τεκταινόμενα, τα όσα πληροφορήθηκε για τον άνδρα πια, που κάποτε υπήρξε η Ασώματη κεφαλή, έτσι που συνδέονταν άμεσα με τις σημαντικότερες και τραυματικότερες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας: Μικρασιατική Καταστροφή, προσφυγιά, Κατοχή, Εμφύλιος, ήττα της Αριστεράς, μετανάστευση, διώξεις των αριστερών, δικτατορία, μεταπολίτευση, διασάλευση των ιδεολογικών ορίων κ.λπ.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η Ασώματη κεφαλή αποτελεί έναν συνδυασμό πραγματικότητας και μυθοπλασίας, έτσι καθώς τα αφηγηματικώς δρώμενα συνδέονται άμεσα με συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους και συνακόλουθες καταστάσεις που ταλάνισαν επί μακρόν κάθε ιδεολογικά ευαίσθητο και σκεπτόμενο άνθρωπο– ένα σύνθετο αφηγηματικό είδος, όπου ο θεματικός πυρήνας αποτελεί, για τον –προσωπικά εμπλεκόμενο στα γρανάζια της Ιστορίας και της ιστορίας του- αφηγητή, το έναυσμα για, κάποτε επώδυνες, βυθομετρήσεις της ιστορικής του συνείδησης και των ηθικών αντοχών του. Ακόμη, αποτελεί το έναυσμα ή, εν πάση περιπτώσει, του προσφέρει το κίνητρο να καταθέσει στοιχεία της ιδεολογικής και της ηθικής του ταυτότητας, να γίνει, εν τη ρύμη του αφηγηματικού του λόγου, εξομολογητικός, καταθέτοντας την προσωπική του πικρία για την εξέλιξη της ζωής του και των πραγμάτων γενικότερα, διαρκώς κρίνοντας και αυτοκρινόμενος, σαρκάζοντας και αυτοσαρκαζόμενος, λοιδορώντας και αυτολοιδορούμενος.
Οι παρέμβλητες, και μάλλον εκτεταμένες, εξιστορήσεις πτυχών της ζωής κάποιων δευτερευόντων προσώπων της ιστορίας, εξάλλου, όσο κι αν κάποτε δημιουργούν την αίσθηση περιθωριακών, παράπλευρων, διευρύνσεων του αφηγηματικού καμβά, κάνουν προφανέστερη την πρόθεση του αφηγητή να εκφράσει τη συμπάθειά του σε άτομα που, κάποια στιγμή της ζωής τους, εντελώς αναπάντεχα, με μία πράξη ή χειρονομία τους, διαφοροποιούνται από την ομοιόμορφη ανθρώπινη αγέλη. Έτσι αντιμετωπίζει τον γέρο ανθοπώλη, πρόσφυγα και πρώην μακρονησιώτη, ο οποίος έδωσε στα ανίψια του εντολή να τον θάψουν με πολιτική ταφή, χωρίς θρησκευτική τελετή. Έτσι αντιμετωπίζει και όλα τα θύματα του σύγχρονου «πολιτισμού» –ενός πολιτισμού «των ξανθιών και των χοντρών»– όπου κυριαρχούν αργόσχολοι ημιμαθείς, «αλληλοθαυμαζόμενοι και αλληλοσπαρασσόμενοι», «αργόσχολοι εισοδηματίες, επαγγελματίες καρναβαλιστές, ωραίοι και ωραίες». Έτσι αντιμετωπίζει τον Ανδρίκο, τον αριστούχο φοιτητή που πέθανε στα είκοσί του χρόνια από υπερβολική δόση ηρωίνης και που μπορεί να υπήρξε θύμα μιας οργανωμένης, άνωθεν κινούμενης, προσπάθειας αποπροσανατολισμού των ευαίσθητων νέων με κοινωνικά και ιδεολογικά ενδιαφέροντα. Έτσι αντιμετωπίζει ακόμα και τον τρελό των παιδικών του χρόνων, τον Δεκάρα, ο οποίος σκοτώθηκε προσπαθώντας να μαζέψει μία δεκάρα που του πέταξαν για να διασκεδάσουν, καλοπροαίρετοι κατά τα άλλα, περαστικοί και καταστηματάρχες της γειτονιάς– και, βέβαια, έτσι αντιμετωπίζει τον ήρωα της ιστορίας του, την Ασώματη κεφαλή, που η ζωή του διαμορφώθηκε και κύλησε σύμφωνα με τις επιταγές των ιστορικών και των κοινωνικών συνθηκών και συγκυριών.
Κι αυτό γιατί πιστεύει ότι σε μια εποχή που απουσιάζουν εντελώς οι μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες, ό,τι μετράει είναι οι προσωπικές αντιστάσεις και η αντίθεση προς τις κρατούσες ιδεολογίες. Άρα τέτοιοι άνθρωποι, όπως τα πρόσωπα της ιστορίας του, ίσως ερήμην τους, «κρατούν τη φλόγα των κοινωνικών αλλαγών αναμμένη».
Saturday, November 10, 2007
ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΟΡΜΑΝ ΜΕΙΛΕΡ

Σε μονάδα εντατικής θεραπείας ο διάσημος συγγραφέας Νόρμαν Μέιλερ
Biographer: Norman Mailer dead at age 84
Friday, November 9, 2007
SCOTIABANK GILLER PRIZE ΣΤΗΝ ELIZABETH HAY

τς στη μνήμη της εκλιπούσης συζύγου του Ντόρις Τζίλερ, που ήταν κριτικός λογοτεχνίας.Elizabeth Hay wins Scotiabank Giller prize
The Canadian Press, Nov. 7 2007,
TORONTO -- Elizabeth Hay, a former journalist who long hoped to write a work of fiction about a "golden summer" working in Yellowknife in the 1970s, is the winner of this year's lucrative Scotiabank Giller Prize for her novel "Late Nights on Air."
An emotional Hay, 56, picked up the prize Tuesday night in front of a star-studded crowd of about 500 people teeming with movers and shakers from Canada's corporate, broadcasting and political worlds. They included former governor general Adrienne Clarkson, onetime Ontario premier David Peterson, actor Gordon Pinsent and broadcasters Pamela Wallin and Knowlton Nash.
"I am very thrilled and very lucky; so lucky in fact that I'll probably be hit by a truck tomorrow," Hay joked as she accepted the prize. "It's important that I say my thank-yous now."
Hay later said she was surprised to win the Giller, which is worth $40,000 to the winner.
"I thought I had a shot but I actually didn't think I would win it," said Hay, who beat out literary heavyweights Michael Ondaatje and M.G. Vassanji for her tale of love in the North. "It's a self-protective device to just assume that you will not win. But it's such a splendid night, all of the people on the short list wished each other well, we wished each other good luck."
"Late Nights on Air," inspired by Hay's own years working at the public broadcaster in Yellowknife for a decade beginning in 1974, tells the story of a hard-bitten journalist who falls in love with a voice on the radio.
She has said she considered her years working in Yellowknife to be some of the sweetest of her life, adding much of the book was inspired by her time there.
Alice Munro, a Giller winner herself, was visibly delighted by Hay's win, leaping to her feet when her name was announced.
"It's a wonderful book and she's a very good writer," Munro said. "I am so happy for her."
As Hay, her fellow nominees and the revellers celebrated the biggest night of the year for the Canadian publishing industry, booksellers across the country were excited about a party of a different sort: the annual rush of customers always eager to buy the night's winning title.
"There's no question the Giller is absolutely huge - there's no prize that comes even close to comparing," Dave Lawrence, manager of a McNally Robinson bookstore in Winnipeg, said earlier Tuesday.
"It destroys the Governor General's prize. I would say the Booker would be next in line for a prize having such a direct affect on sales."
Along with Hay, four novels were also nominated for this year's prize: Ondaatje's "Divisadero," Vassanji's "The Assassin's Song," Alissa York's "Effigy" and Daniel Poliquin's "A Secret Between Us."
The runners-up receive $2,500 each. The Giller was founded in 1994 by businessman Jack Rabinovitch in honour of his late wife, literary journalist Doris Giller.
Ben McNally, owner of Ben McNally Books in Toronto, said the Giller's influence on sales has become monumental in the 13 years since the prize came into existence.
"Book sales for all the short-listed books are much more robust, and sales for the winner are usually extremely so," McNally said. "And the best thing about the Giller is the way it piques interest in Canadian fiction all year long."
Mike Hamm, the manager of the independent bookstore Bookmark in Halifax, said the days and weeks following the Giller prize are among the busiest of the year for his store.
"Last year, it was a scramble to keep stock of the Vincent Lam book - it was phenomenal," Hamm said
"The minute we hear the nominations, actually, we'll code all the books in our system and beef up the orders because we do have some regular customers who will just buy all five every year. The Giller really brings a lot of attention to Canadian publishing - it's wonderful - and the broadcast generates a lot of buzz. It's a big spotlight on Canadian literature."
Thursday, November 8, 2007
ΑΝΕΚΔΟΤΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ
Για τον ποιητή γράφουν οι: Αλέξανδρος Αργυρίου, Ιάσων Δεπούντης, Σάββας Μιχαήλ, Εύα Μπέη, Παναγιώτης Νούτσος, Μαρία Σερβάκη, Σωκράτης Σκαρτσής, Μάνος Στεφανίδης, Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου, Μαρία Αλμυρά, Αλέξανδρος Αραμπατζής, Παναγιώτης Βούζης, Χρήστος Γιαννακός, Λίνος Ιωαννίδης και Ευ. Τζάνος.

