Το Booker στην Ιρλανδή Anne Enright

Στην Ανν Ενράιτ [Anne Enright] απονεμήθηκε το βραβείο Booker κι όπως μάθαμε έφερε μεγάλη χαρά στις Εκδόσεις Καστανιώτη, που κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου στη Φρανκφούρτη, κατέληξαν σε συμφωνία για τα δικαιώματα του βιβλίου της -από τα αουτσάιντερ της λίστας του βραβείου Booker- η οποία από χθες το βράδυ (16 Οκτωβρίου 2007) κρατάει στα χέρια της το βραβείο και την επιταγή των 50 χιλιάδων λιρών. Το βιβλίο της The Gathering (πρωτότυπος τίτλος) πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Καστανιώτη τον Δεκέμβριο του 2007 σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ και με τον τίτλο Η συγκέντρωση.

Η Ανν Ενράιτ, 45 ετών, είναι η δεύτερη Ιρλανδή γυναίκα που κερδίζει το βραβείο, μετά την Άιρις Μέρντοχ (1978). Το Booker έχουν επίσης κερδίσει οι Ιρλανδοί Ρόντυ Ντόιλ (1993) και Τζον Μπάνβιλ (2005) με το μυθιστόρημά του Η Θάλασσα, που κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Στην ανακοίνωση που έκανε ο πρόεδρος της επιτροπής, Xάουαρντ Ντέιβις, είπε μεταξύ άλλων: «Το βιβλίο ρίχνει μια αυστηρή ματιά στην ιστορία μιας ταλαιπωρημένης οικογένειας. Ένα δυνατό, αλλά ταυτόχρονα σκοτεινό και πολλές φορές οργισμένο βιβλίο».

Όταν ανακοινώθηκε από την επιτροπή το όνομα της Ανν Ενράιτ η πρώτη αντίδραση της συγγραφέως ήταν η έκπληξη και, όπως είπε η ίδια, παρόλο που βρισκόταν στη μικρή λίστα, η πιθανή βράβευσή της παρέμενε στη σφαίρα της φαντασίας.

Η Ανν Ενράιτ διηγείται την ιστορία της εννιαμελούς οικογένειας Χέγκαρτι, που μαζεύονται στο Δουβλίνο για την κηδεία του αδελφού τους Λίαμ, για να ξαναζήσουν ένα σκοτεινό μυστικό της παιδικής τους ηλικίας.

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Anne Enright was born in Dublin, where she now lives and works. After studying creative writing under Malcolm Bradbury and Angela Carter at the University of East Anglia, she worked for six years as a TV producer and director in Ireland. She is married to the actor Martin Murphy. She has published one collection of stories, The Portable Virgin, which won the Rooney Prize, and three previous novels, The Wig My Father Wore, What Are You Like? and The Pleasure of Eliza Lynch. What Are You Like? was shortlisted for the Whitbread Novel Award and won the Encore Award. Her first work of non-fiction, Making Babies: Stumbling into Motherhood, was published in 2004.

‘I bring all of myself to a book’

Η Anne Enright συνεχίζει την Ιρλανδέζικη λογοτεχνική παράδοση

Congratulations on being shortlisted for the Man Booker Prize 2007. What was your initial reaction to being shortlisted and how has life treated you since the announcement?

I was strangely relieved to hear the news of the longlist, but it still has an element of fantasy about it. The prize thing is a little hard to grasp for the writer involved, but it does make a difference to people around them - my mother, for example, is delighted. But, you know, I am a working writer - in the weeks since the shortlist I have written two stories, copy edited a book of short stories, and done readings and interviews in the U.S. When I’m away I party, when I’m home I hang out with the kids. Occasionally in the middle of all this, I remember about the Man Booker, and smile.

Your writing is heralded as sending ‘fresh blood through the Irish literary tradition’. How much pressure is there when your writing is compared to Ulysses?

I always work under great pressure, but it doesn’t come from what other people say as much as from my own demons, or angels: whatever force it is that makes me sit and type for book after book. I don’t do ‘straight’ novels - occasionally I feel the pressure to write something ‘nice’, or ‘easy’ but what the hell, I only do what I can. I am a passionate writer, I think - maybe there is no other kind - by which I mean I bring all of myself to a book, and am unstinting: I find it hard to compromise the voices in my head.

The Gathering ‘conjures up the mother and father of all Irish families’. Did you draw on personal experience to conjure up this family epic?

The book isn’t autobiographical, but after two years or more writing the damn thing it certainly felt as though it might be. It took me a while to disengage from Veronica Hegarty, who is the narrator of the book - I lived in her skin for so long. But, in case you’re wondering, no, I don’t come from a large family, I come from a normal-sized family and we get on quite well, I think.

Your writing is described as ‘dark’ and ‘bleak’, but then ‘humorous’ and ‘comical.’ Do you feel that tragedy is always teamed with absurdity?

Not always, but it helps.

Apparently some bookshops now have a shelf classification of ‘Tragic Family Books’. How do you feel about The Gathering being put in the same genre as the ‘misery memoir.’

Well.. it’s nothing to do with me really. I try not to get cross over things I can’t control.

You recently published your first work of non-fiction and next you are publishing a collection of short stories. Are there themes and styles that run through your novel, short story and non-fiction writing?

I think the way I make sentences is possibly distinctive, and that is true from book to book. People see connections and themes in my work that I am not always aware of, but I suppose I might admit to an interest, for the last few books, in blood, which is to say in family, biological connection; the way family begins in the body, as does love.

What would be your ‘Booker of Bookers’?

There have been many great winners but I am actually fondest of J.G. Farell who won in 1973 for The Siege of Krishnapur, and also wrote Troubles - one of my favourite books.

ΕΠΙΣΗΣ:

‘I need to write. I go a bit bonkers if I don’t’. The odds were against her – but rank outsider Anne Enright has won the Booker (The Sunday Times, 21/10/2007)

The Gathering by Anne Enright. Reviewed by Hugo Barnacle (The Sunday Times, 27/5/2007)

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Δυσλειτουργική ιρλανδική οικογένεια έκλεψε το Μπούκερ - Ελευθεροτυπία, 18/10/07

Μπούκερ έκπληξη, στην Αν Ενράιτ. Η 45χρονη Ιρλανδή συγγραφέας τιμήθηκε με το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Βρετανίας - Η Καθημερινή, 18/10/07

Πολιτισμός και Aριστερά

Χρήσιμη η πρωτοβουλία που πήρε το περιοδικό Mανδραγόρας, που οργανώνει την Πέμπτη 18 Oκτωβρίου 2007 και ώρα 8.30μμ στον Eλεύθερο Kοινωνικό Xώρο εκδηλώσεων Νοsotros (Θεμιστοκλέους 66, Eξάρχεια) συζήτηση με θέμα «Πολιτισμός και Aριστερά, Kριτική αποτίμηση του ρόλου της Aριστεράς και της σχέσης της με τον πολιτισμό».

Στη συζήτηση θα συμμετάσχουν οι Nάνος Bαλαωρίτης (ποιητής, διευθυντής του περιοδικού Nέα Συντέλεια), ο Eυτύχης Mπιτσάκης (καθηγητής Πανεπιστημίου, εκδότης του περιοδικού Oυτοπία), Aνδρέας Παγουλάτος (ποιητής, δοκιμιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, συνδιευθυντής του περιοδικού Nέα Συντέλεια), ο Περικλής Kοροβέσης (δημοσιογράφος) και συντονίζει ο Kώστας Kρεμμύδας (εκδότης περιοδικού Μανδραγόρας).

Οι διοργανωτές σημειώνουν: "Ελπίζουμε να ξεκινήσει μια ευρύτερη συζήτηση προκειμένου να επαναδιατυπωθεί ένας σύγχρονος, δυναμικός αριστερός λόγος στο χώρο του Πολιτισμού, πέρα από ένα άνευρο life-style που συχνά βρίσκεται μακριά από τα τρέχοντα και ουσιαστικά ζητήματα των ανοιχτών κοινωνιών. Ένας λόγος ικανός να αποτελέσει την αφετηρία για μια ουσιαστική επανασύνδεση των ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού με τις νέες προκλήσεις, αλλά και επικίνδυνα ανατρεπτικός, ικανός για τα καινούργια οράματα της εποχής μας."

Hannah Arendt

Η ικανότητα που έχει κανείς να δρα είναι αναμφισβήτητα η πιό επικίνδυνη από όλες τις ανθρώπινες ικανότητες και δυνατότητες
Hannah Arendt

• H Hannah Arendt γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1906 στο Ανόβερο από εβραίους σοσιαλδημoκράτες γονείς, ενσωματωμένους στη γερμανική κοινωνία και μεγάλωσε στο Καίνιξμπεργκ.
• Από το 1924 έως το 1929 σπουδάζει φιλοσοφία, θεολογία και αρχαία ελληνικά στο Μάρμπουργκ κοντά στον Martin Heidegger και τον Rudolf Bultmann, στο Φράιμπουργκ κοντά στον Edmund Husserl και στη Χαϊδελβέργη κοντά στον Karl Jaspers .
• Το 1928 εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή υπό την επίβλεψη του Karl Jaspers με θέμα Liebesbegriff bei Augustin.
• Το 1929 μετακομίζει στο Βερολίνο, όπου παντρεύεται το δημοσιογράφο Günther Stern, ο οποίος αργότερα γίνεται γνωστός ως φιλόσοφος με το ψευδώνυμο Günther Anders. Το ζεύγος παίρνει το 1937 διαζύγιο.
• Το 1933 συλλαμβάνεται από τη Γκεστάπο και αργότερα δραπετεύει στη Γαλλία.
• Στο Παρίσι εργάζεται μέχρι το 1940 ως κοινωνική λειτουργός σε διάφορες εβραϊκές οργανώσεις και γίνεται μέλος της World Zionist Organization (μέχρι το 1943). Στο Παρίσι ξεκινά και η φιλία της με τον Walter Benjamin.
• Το 1940 παντρεύεται τον Heinrich Blücher.
• Το 1941 μεταναστεύει μέσω Πορτογαλίας στις ΗΠΑ.
• Από το 1953 και μετά δίνει διαλέξεις στο Princeton, στο Harvard, στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης, στο Brooklyn College της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, (Berkeley).
• Το 1961 παρακολουθεί ως ανταποκρίτρια τη δίκη του Adolf Eichmann στην Ιερουσαλήμ.
• Το 1963 εκλέγεται καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και αργότερα στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης, κάνει επίσης διαλέξεις στο πλαίσιο των «Gifford Lectures» στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen.
• Στις 4 Δεκεμβρίου 1975 πεθαίνει στο διαμέρισμά της στη Νέα Υόρκη από έμφραγμα.
  
  Για περισσότερες πληροφορίες:
  Political philosopher, an authority on anti-Semitism, and writer of The Human Condition (1958) and Eichmann in Jerusalem (1963). When Arendt's brief love affair with the famous philosopher Martin Heidegger (1889-1976) in the 1920s was revealed, it caused much debate. Heidegger had joined in the 1930s the Nazi party. Arendt, a Jew, gained fame as a German-Jewish refugee scholar. She did not cut his friendship with Heidegger after World War II, although a number of Heidegger's colleagues were disappointed in his reluctance to apologize for his Nazi past...
  Arendt's Thought: Context and Influences

  Hannah Arendt is a most challenging figure for anyone wishing to understand the body of her work in political philosophy. She never wrote anything that would represent a systematic political philosophy, a philosophy in which a single central argument is expounded and expanded upon in a sequence of works. Rather, her writings cover many and diverse topics, spanning issues such as totalitarianism, revolution, the nature of freedom, the faculties of 'thinking' and 'judging', the history of political thought, and so on. A thinker of heterodox and complicated argumentation, Arendt's writings draw inspiration from Heidegger, Aristotle, Augustine, Kant, Nietzsche, Jaspers, and others. This complicated synthesis of theoretical elements is evinced in the apparent availability of her thought to a wide and divergent array of positions in political theory: for example, participatory democrats such as Benjamin Barber and Sheldon Wolin, communitarians such as Sandel and MacIntyre, intersubjectivist neo-Kantians such as Habermas, Albrecht Wellmer, Richard Bernstein and Seyla Benhabib, etc. However, it may still be possible to present her thought not as a collection of discrete interventions, but as a coherent body of work that takes a single question and a single methodological approach, which then informs a wide array of inquiries. The question, with which Arendt's thought engages, perhaps above all others, is that of the nature of politics and political life, as distinct from other domains of human activity. Her attempts to explicate an answer to this question and, inter alia, to examine the historical and social forces that have come to threaten the existence of an autonomous political realm, have a distinctly phenomenological character. Arendt's work, if it can be said to do anything, can be said to undertake a phenomenological reconstruction of the nature of political existence, with all that this entails in way of thinking and acting...

  By Stephen J. Whitfield: A political theorist with a flair for grand historical generalization, Hannah Arendt exhibited the conceptual brio of a cultivated intellectual, the conscientious learning of a German-trained scholar, and the undaunted spirit of an exile who had confronted some of the worst horrors of European tyranny. Her life was enriched by innovative thought and ennobled by friendship and love. Although her books addressed a general audience from the standpoint of disinterested universalism, Jewishness was an irrepressible feature of her experience as well as a condition that she never sought to repudiate...
  

Πέθανε ο Κούρδος συγγραφέας Μεχμέτ Ουζούν

Ο Kούρδος συγγραφέας της Τουρκίας Μεχμέτ Ουζούν, που θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης κουρδικής λογοτεχνίας, πέθανε σήμερα σε ηλικία 54 ετών στο Ντιγιάρμπακιρ από καρκίνο, έγινε γνωστό από νοσοκομειακή πηγή. Ο Kούρδος λογοτέχνης μεταφέρθηκε τη Δευτέρα στο νοσοκομείο λόγω επιδείνωσης της κατάστασής του. Θα ταφεί το Σάββατο το Ντιγιάρμπακιρ. Έπειτα από 28 χρόνια εξορίας στη Σουηδία, ο Μεχμέτ Ουζούν επέστρεψε στην Τουρκία το 2005 και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αν και επέκρινε συστηματικά την πολιτική της Άγκυρας απέναντι στους Κούρδους της Τουρκίας, ο Μεχμέτ Ουζούν καταδίκαζε και τις βιαιότητες του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και είχε δεχθεί απειλές από το PKK. Αρνήθηκε να αυτοπροσδιορισθεί ως Τούρκος, αντιδρώντας στην πολιτική αφομοίωσης των Κούρδων από το τουρκικό κράτος. Το 1977 εξασφάλισε πολιτικό άσυλο στη Σουηδία. Εξέδωσε σειρά μυθιστορημάτων και δοκιμίων στην κουρδική γλώσσα. Πηγή ΑΠΕ

Στη Ντόρις Λέσινγκ το Νομπελ Λογοτεχνίας

Η βρετανίδα συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2007, ανακοίνωσε σήμερα η Σουηδική Ακαδημία.

Οπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση, η επιτροπή Νόμπελ αποφάσισε να απονείμει την ανώτατη αυτή τιμητική διάκριση στην "επική αφηγήτρια της θηλυκής εμπειρίας, που με σκεπτικισμό, φλόγα και δύναμη οράματος υπέβαλε στο μικροσκόπιο ένα διχασμένο πολιτισμό".

Η Ντόρις Λέσινγκ θα συμπληρώσει τα 88 της χρόνια στις 22 Οκτωβρίου.

Η απονομή του φετεινού Νόμπελ Λογοτεχνίας θα πραγματοποιηθεί στις 10 Δεκεμβρίου στη Στοκχόλμη. Οπως και τα άλλα Νόμπελ συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών (περίπου 1,08 εκατομμυρίων ευρώ).

Πηγή ΑΠΕ Δείτε ακόμη: Το ΒΗΜΑ : Στην Ντόρις Λέσινγκ το Νομπέλ Λογοτεχνίας, Ενώ ψώνιζε η Ακαδημία τη βράβευε, Βιβλία της στα ελληνικά. Κι ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε παλιότερα στο ΒΗΜΑ (26 Αυγούστου 2001) με τίτλο "Οι άνδρες πρέπει να αντισταθούν" ΕΘΝΟΣ: Η γιαγιά της λογοτεχνίας. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: Νόμπελ σε γιαγιά φεμινίστρια και αντιρατσίστρια. ΗΜΕΡΗΣΙΑ: Στην Ντόρις Λέσινγκ το Νόμπελ Λογοτεχνίας. ΤΑ ΝΕΑ: Νόμπελ σε φεμινισμό και αντιρατσισμό. ΚΙ ΑΥΤΑ: LE FIGARO: Doris Lessing : Nobel et tais-toi.

Ζητούνται Αθάνατοι!

Καλά κάνει η Ακαδημία Αθηνών και ψάχνει για νέους «αθανάτους». Μιλάμε για την τάξη Γραμμάτων και Τεχνών, που την ερχόμενη Πέμπτη θα συνεδριάσει το πρωί για να εξετάσει εννέα υποψηφιότητες για τέσσερις έδρες: Ζωγραφικής, Πεζογραφίας, Νεοελληνικής Φιλολογίας και Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας. Έχει κανείς την αίσθηση ότι οι υποψήφιοι που έχουν υποβάλει σχετικές αιτήσεις έχουν πέσει στη λούμπα της ματαιόδοξης αναγνώρισης. Δεν μιλάμε για τους συγκεκριμένους υποψήφιους.

Μήπως κάποτε θα έπρεπε άλλοι να προτείνουν και όχι οι ίδιοι οι υποψήφιοι να υποβάλλουν αιτήσεις; Δηλαδή κάποιοι "φορείς" να προτείνουν τους κοινώς αποδεκτούς (με το έργο ακι την εν γένει πολιτεία τους).

Για την έδρα της Πεζογραφίας πέντε φέρονται να έχουν καταθέσει βιογραφικά τους για να κριθούν: Βασίλης Βασιλικός, Θανάσης Βαλτινός, Φίλιππος Δρακονταειδής, Ελένη Λαδιά και Κώστας Ασημακόπουλος. Να δεχτούμε ότι αυτοί αντιπροσωπεύουν την αφρόκρεμα της νεοελληνικής πεζογραφίας; Απλώς ρωτάμε...

Στις έδρες Νεοελληνικής και Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας έχουν θέσει εαυτόν υπό την κρίση της Τάξης οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών: Δ. Π. Μαστροδημήτρης και Ιω. Παπακώστας, και στη δεύτερη ο ομ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Μ. Παπαθωμόπουλος.

Η Αμερική χάνει την πολιτιστική της ηγεμονία

[Ο Σλοβένος συγγραφέας Σλαβόι Ζίζεκ. Φωτογραφία από την Ελευθεροτυπία]

Ενας αριστερός, ο οποίος σκέφτεται τόσο ανεξάρτητα που κάπου κάπου υιοθετεί και συντηρητικές απόψεις. Δεν το αρνείται κιόλας ο Σλοβένος συγγραφέας Σλαβόι Ζίζεκ: Για την Ευρωπαϊκή Ενωση, «θα πρέπει να υιοθετήσουμε τη συντηρητική άποψη, σύμφωνα με την οποία στην Ε.Ε. πρέπει να μπαίνουν όσοι εκφράζουν τις ευρωπαϊκές αξίες». Αυτό, κατά τη γνώμη του καθηγητή Φιλοσοφίας και Ψυχανάλυσης στο Λονδίνο, δεν ισχύει μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες.

Ο Σλοβένος διανοητής, αμφιλεγόμενος για πολλούς ως προς τις ιδέες του, βρέθηκε στην Αθήνα για δύο διαλέξεις, προσκεκλημένος των εκδόσεων «Scripta» απ όπου κυκλοφορούν τα βιβλία του, «Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας», «Ιράκ: Η δανεική χύτρα» κ.α. Μιλώντας χθες στους δημοσιογράφους αναφέρθηκε σε πολλά και διάφορα. Με τον χειμαρρώδη λόγο του, μίλησε εκτενώς για την υπόθεση της παγκοσμιοποίησης, την οποία θεωρεί «μια ευκαιρία». Επειδή η Αμερική, κατά τη γνώμη του, χάνει την πολιτιστική της ηγεμονία, πρέπει εμείς, οι υπόλοιποι, να παλέψουμε στους τομείς που εκείνη είναι μπροστά ώστε να την ξεπεράσουμε.

Ο Ζίζεκ πιστεύει ότι «μέσα στο χάος που ζούμε, βρισκόμαστε σε μια καλή στιγμή» για να πάμε μπροστά. Ενστερνίζεται ένα παλιό σύνθημα των οικολόγων, που λέει: Δράσε τοπικά, σκέψου παγκόσμια. Ενώ η Αμερική, είπε ο Ζίζεκ, κάνει το αντίθετο: Δρα παγκόσμια, σκέφτεται τοπικά. Ο ίδιος δεν θέλει να ζει σ' έναν κόσμο που η μόνη επιλογή θα ναι ή η Κίνα ή η Αμερική, πράγμα που σημαίνει ότι η επιλογή του είναι η Ευρώπη, η οποία όμως «βρίσκεται σε σύγχυση, αλλά αυτή μπορεί να αποβεί δημιουργική». Οσο για τον Πούτιν, αυτός, πιστεύει ο Ζίζεκ, προτείνει στην Ευρώπη να γίνει υπερδύναμη μέσω της Ρωσίας. (Έθνος, 5/10/07).