ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΖΥΛΙΕΝ ΓΚΡΑΚ

Ο Γάλλος συγγραφέας Julien Gracq, ένας από τους τελευταίους κρίκους με το προ του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου υπερρεαλιστικό κίνημα, πέθανε σε ηλικία 97 ετών. Ο Gracq, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Louis Poirier, πέθανε το Σάββατο στο νοσοκομείο κοντά στο σπίτι του στη δυτική Γαλλία.

Το πρώτο βιβλίο του Au château d'Argol (Το Κάστρο της Αργκόλ), που δημοσιεύθηκε το 1938, έγινε δεκτό ευνοϊκά από τον αρχηγέτη των υπερρεαλιστών André Breton, με τον οποίο έγιναν στενοί φίλοι. Προσωπικότητα που απέφευγε την κοσμική προσποίηση και τους τιμητικούς τίτλους, ο Gracq αποποιήθηκε το prix Goncourt για το γνωστό έργο του Le Rivage des Syrtes (Η Ακτή των Σύρτεων) το 1951.

Κάποτε μάλιστα αρνήθηκε μια πρόσκληση από τον Πρόεδρο Francois Mitterrand για να δειπνήσει στο Προεδρικό Μέγαρο με την βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας. Ο Πρόεδρος Nicolas Sarkozy χαιρέτισε τη μνήμη του Gracq, περιγράφοντάς τον ως «έναν από τους μέγιστους γάλλους συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Γεννημένος στις 27 Iουλίου 1910 στις όχθες του Λίγηρα, μεταξύ Nάντης και Aνζέρ, ο Gracq εργάστηκε ως δάσκαλος στις αρχές του 1930 και στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν αιχμάλωτος πολέμου στη Γερμανία. Συνέχισε εργάζεται ως δάσκαλος μέχρι την αποχώρησή του το 1970. Έγραψε περίπου 20 βιβλία, τα οποία εμπνεύστηκε από το γερμανικό ρομαντικό και το σουρεαλισμό. Το τελευταίο με τίτλο Entretiens (Συνεντεύξεις) κυκλοφόρησε το 2002. Τα βιβλία του δεν έγιναν ποτέ best-seller, αλλά είχαν αναγνώριση. Ήταν ένας από τους λίγους συγγραφείς που δέχθηκε να ενταχθεί το 1989 στην πολύτιμη συλλογή Bibliothèque de la Pléiade των εκδόσεων Gallimard.

ΕΠΙΣΗΣ ΕΔΩ. Πάμε και στη γαλλική εφημερίδα Le Monde και διαβάζουμε:

L'écrivain Julien Gracq est mort

uteur notamment du Rivage des Syrtes et de Eaux Etroites, l'écrivain Julien Gracq est mort, samedi 23 décembre, à l'âge de 97 ans, a-t-on appris dimanche de sources concordantes dans son entourage. Il avait été hospitalisé au CHU d'Angers en début de semaine après avoir eu un malaise à son domicile de Saint-Florent-le-Vieil (Maine-et-Loire), où il vivait retiré depuis de nombreuses années, ont précisé les mêmes sources.

Né le 27 juillet 1910 dans ce même village d'Anjou, en bord de Loire, Julien Gracq, de son vrai nom Louis Poirier, figurait parmi les très grands écrivains francais. Il a signé 19 ouvrages (poésie, théâtre, essais et romans). Jamais édité en poche, il est resté fidèle à des tirages limités qui ne l'ont pas empêché de jouir d'un grand prestige dans le monde des lettres. Pourquoi avoir choisi le nom de Gracq ? Pour des "raisons de rythme et de sonorité", avait-il expliqué.

Homme secret et rétif aux honneurs - il menait une vie "très éloignée des cercles littéraires et des parades mondaines", peut-on lire sur le site de son éditeur, José Corti -, Julien Gracq avait refusé le prix Goncourt en 1951 pour son chef d'oeuvre Le rivage des Syrtes, l'histoire d'un suicide collectif sur fond de pays imaginaires. Il avait cependant accepté d'entrer en 1989 dans la prestigieuse collection de Gallimard, la Pléiade et avait ainsi été l'un des rares contemporains à être publié de son vivant dans cette collection.

Agrégé d'histoire et de géographie, il écrit tout en enseignant dans des lycées de Quimper, Nantes, Amiens et Paris. En 1938, il présente en vain le manuscrit de Au château d'Argol à la NRF (Gallimard). Il s'adresse alors à l'éditeur et libraire José Corti, à qui il restera fidèle durant toute sa vie.

AFP/FRANCK PERRY

Photo de l'écrivain français Julien Gracq, prise le 28 mars 2003 à l'issue de l'inauguration de l'abbaye restaurée de Saint-Florent-Le-Vieil.

UNE PERFECTION DE STYLE

En 1939, après avoir rencontré André Breton, chef de file du surréalisme, il devient un compagnon de route du mouvement dont il s'éloigne cependant assez vite.

Avec une perfection de style frisant parfois la préciosité, il était pamphlétaire dans La littérature à l'estomac (1950), où il stigmatisait les moeurs littéraires, poète dans Liberté grande (1947), critique dans Préférences (1967), nouvelliste dans La presqu'île (1970) et, bien sûr, romancier dans Un beau ténébreux (1945) ou Un balcon en forêt (1958). Il était aussi l'auteur de En lisant, en écrivant (1981) ou La forme d'une ville (Nantes) (1985).

Un balcon en forêt, Le roi Cophetua - une des trois nouvelles composant La presqu'île - et Un beau ténébreux ont été adaptés au cinéma respectivement par Michel Mitrani, André Delvaux et Jean-Christophe Averty.

De très nombreux ouvrages savants sont parus sur son oeuvre, traduite en plusieurs langues.

Κι ΕΔΩ:

Le " non " de Gracq

Julien Gracq,par lui-même

23 Δεκεμβρίου... παρελθόντων ετών

Ο Γάλλος κλασικός μελετητής, φιλόλογος και ανατολιστής Jean-François Champollion (23 Δεκεμβρίου 1790 – 4 Μαρτίου 1832) αποκρυπτογράφησε αιγυπτιακά ιερογλυφικά βασιζόμενος στη δουλειά των προκατόχων του: Silvestre de Sacy, Johan David Akerblad, Thomas Young, and William John Bankes. Ο Champollion μετέφρασε τα μέρη της Rosetta Stone το 1822, που δείχνει ότι η γραπτή αιγυπτιακή γλώσσα ήταν παρόμοια με την κοπτική, και ότι το σύστημα γραφής ήταν ένας συνδυασμός φωνητικών και ιδεογραφικών σημαδιών.

Ο Charles Augustin Sainte-Beuve (23 Δεκεμβρίου 1804 – 13 Οκτωβρίου 1869) ήταν λογοτεχνικός κριτικός και μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της γαλλικής λογοτεχνίας, παρά το γεγονός ότι σπούδασε ιατρική στο Collège Charlemagne, στο Παρίσι. Έγινε φίλος με τον Victor Hugo μετά από μια ευνοϊκή κριτική του έργου του συγγραφέα, αλλά τα πράγματα μεταξύ τους έλαβαν παράξενη τροπή αφότου ο Sainte-Beuve συνήψε σχέσεις με τη γυναίκα του Hugo, στον οποίο έλαχε να κάνει την ομιλία κατά την τελετή της υποδοχής του Sainte-Beuve στη Γαλλική Ακαδημία το 1845.

Ο Γάλλος συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Antoine François Prévost (Antoine Francois Prevost d'Exiles) (1 Απριλίου 1697 – 23 Δεκεμβρίου 1763), έμεινε γνωστός απλά ως Abbé Prévost. Εμφανίζεται αρχικά με το πλήρες όνομα Prévost d'Exiles, σε μια επιστολή του στους βιβλιοπώλες του Άμστερνταμ το 1731. Ο πατέρας του, Lievin Prévost, ήταν δικηγόρος, και διάφορα μέλη της οικογένειας είχαν στενές σχέσεις με την εκκλησία. Ο Prévost πήγε σε σχολείο Ιησουιτών, αλλά το παράτησε για να καταταγεί στο στρατό. Σύντομα τον κούρασε η στρατιωτική ζωή, και επέστρεψε στο Παρίσι το 1719. Ταξίδεψε στις Κάτω Χώρες και τελικά προσχώρησε στην κοινότητα των Benedictines του St Maur, όπου και βρήκε καταφύγιο, όπως ο ίδιος λέει, μετά από μια άτυχη ερωτική περιπέτεια. Πολυτάραχη η ζωή του, αλλά δεν έπαψε να γράφει μυθιστορήματα και να κάνει μεταφράσεις από τα αγγλικά. Έζησε στις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη, ενώ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Chantilly μέχρι το θάνατό του – πέθανε ξαφνικά ενώ περπατούσε στα γειτονικό δάσος. Το Manon Lescaut (Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut) είναι ένα μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε το 1731, και είναι ο έβδομος και τελευταίος τόμος των Mémoires et aventures d'un homme de qualité (Απομνημονεύματα και περιπέτειες ενός εξαιρετικού ανθρώπου). Αμφισβητήθηκε στην εποχή του και απαγορεύθηκε στη Γαλλία. Παρά ταύτα έγινε πολύ δημοφιλές και οι λαθραίες εκδόσεις του κυκλοφόρησαν ευρέως. Σε μια έκδοση του 1753, ο Abbé Prévost μετρίασε μερικές σκανδαλώδεις λεπτομέρειες και πρόσθεσε περισσότερα ηθικολογικά στοιχεία.

John Ernst Steinbeck (1902 - 20 Δεκεμβρίου 1962)

Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Έρνστ Στάινμπεκ [John Ernst Steinbeck], γεννήθηκε στο Salinas της Καλιφόρνιας στις 27/2/1902 και πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 20/12/1968. Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1962. Το ανέβασμα στη σκηνή του γνωστού έργου του Άνθρωποι και ποντίκια [Of Mice and Men, 1937] του απέφερε το Βραβείο των Θεατρικών Κριτικών. Το 1942 παρουσιάστηκε το έργο του Το φεγγάρι έδυσε [The Moon is Down], του οποίου η δράση εξελίσσεται στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Μια νουβέλα του, Η κοιλάδα της Τορτίλα [Tortilla Flat, 1935] διασκευάστηκε για το θέατρο και παρουσιάστηκε το 1938, ενώ το Λάμψη φλόγας [Burning Bright, 1950] είχε μέτρια απήχηση. Το μιούζικαλ των Ρότζερς και Χαμερστάιν Pipe Dream [1955] βασίστηκε στη νουβέλα του Στάινμπεκ Γλυκιά Πέμπτη [Sweet Thursday].

John Steinbeck

Και το παρακάτω κείμενο από την Encyclopædia, Britannica, Inc.

American novelist, best known for The Grapes of Wrath (1939), which summed up the bitterness of the Great Depression decade and aroused widespread sympathy for the plight of migratory farm workers. He received the Nobel Prize for Literature for 1962.

First-edition dust jacket of The Grapes of Wrath by John Steinbeck (1939); artwork by Elmer Hader.

Steinbeck attended Stanford University, Stanford, Calif., intermittently between 1920 and 1926 but did not take a degree. Before his books attained success, he spent considerable time supporting himself as a manual labourer while writing, and his experiences lent authenticity to his depictions of the lives of the workers in his stories. He spent much of his life in Monterey county, Calif., which later was the setting of some of his fiction.

Steinbeck's first novel, Cup of Gold (1929), was followed by The Pastures of Heaven (1932) and To a God Unknown (1933), none of which were successful. He first achieved popularity with Tortilla Flat (1935), an affectionately told story of Mexican-Americans. The mood of gentle humour turned to one of unrelenting grimness in his next novel, In Dubious Battle (1936), a classic account of a strike by agricultural labourers and a pair of Marxist labour organizers who engineer it. The novella Of Mice and Men (1937), which also appeared in play and film versions, is a tragic story about the strange, complex bond between two migrant labourers. The Grapes of Wrath won a Pulitzer Prize and a National Book Award and was made into a notable film in 1940. The novel is about the migration of a dispossessed family from the Oklahoma Dust Bowl to California and describes their subsequent exploitation by a ruthless system of agricultural economics.

A 1965 photo of author John Steinbeck: This 1965 file photo shows author John Steinbeck, winner of the 1962 Nobel Prize for literature. A son and a granddaughter of Steinbeck hold the publishing rights to 10 of his early works, including "The Grapes of Wrath" and "Of Mice and Men," a federal judge has ruled, turning away a publishing house and others who claimed the rights. U.S. District Judge Richard Owen said in a 10-page order dated Thursday, June 8, 2006 that the rights properly belong to the author's son, Thomas Steinbeck, and granddaughter Blake Smyle. (AP Photo/File)

After the best-selling success of The Grapes of Wrath, Steinbeck went to Mexico to collect marine life with the freelance biologist Edward F. Ricketts, and the two men collaborated in writing Sea of Cortez (1941), a study of the fauna of the Gulf of California. During World War II Steinbeck wrote some effective pieces of government propaganda, among them The Moon Is Down (1942), a novel of Norwegians under the Nazis, and he also served as a war correspondent. His immediate postwar work—Cannery Row (1945), The Pearl (1947), and The Wayward Bus (1947)—contained the familiar elements of his social criticism but were more relaxed in approach and sentimental in tone.

Photograph by Hans Namuth, courtesty of the estate of Hans Namuth.

Steinbeck's later writings were comparatively slight works of entertainment and journalism interspersed with three conscientious attempts to reassert his stature as a major novelist: Burning Bright (1950), East of Eden (1952), and The Winter of Our Discontent (1961). In critical opinion, none equaled his earlier achievement. East of Eden, an ambitious epic about the moral relations between a California farmer and his two sons, was made into a film in 1955. Steinbeck himself wrote the scripts for the film versions of his stories The Pearl (1948) and The Red Pony (1949). Outstanding among the scripts he wrote directly for motion pictures were Forgotten Village (1941) and Viva Zapata! (1952).

Steinbeck's reputation rests mostly on the naturalistic novels with proletarian themes he wrote in the 1930s; it is in these works that his building of rich symbolic structures and his attempts at conveying mythopoeic and archetypal qualities in his characters are most effective.

Ο Τζον Στάινμπεκ, ενώ παραλαμβάνει το Νόμπελ Λογοτεχνίας

ΚΙ ΑΥΤΑ: Biographies and critical studies include Jackson J. Benson, The True Adventures of John Steinbeck, Writer (1984, reissued 1990); Jay Parini, John Steinbeck (1994); Roy Simmonds, John Steinbeck: The War Years, 1939–1945 (1996); Warren French, John Steinbeck, 2nd ed., rev. (1975, reissued 1984); Paul McCarthy, John Steinbeck (1980); R.S. Hughes, John Steinbeck: A Study of the Short Fiction (1989); John H. Timmerman, The Dramatic Landscape of Steinbeck's Short Stories (1990); and Donald R. Noble (ed.), The Steinbeck Question: New Essays in Criticism (1993).

ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το υπουργείο Πολιτισμού, ανακοίνωσε ότι απονέμει τα παρακάτω κρατικά βραβεία παιδικού βιβλίου: Λογοτεχνικού βιβλίου εξ ημισείας: Κατερίνα Πλασσαρά «Η δική μας Λάση», Αντώνης Δελώνης «Αγαπώ μια γάτα, εντάξει;». Εικονογράφησης παιδικού βιβλίου εξ ημισείας: Φωτεινή Στεφανίδη («Κάτι παράξενο απόψε συμβαίνει»), Πέτρος Μπουλούμπασης («Ο Αγιος Βασίλης και το διαβολάκι»). Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά: Βασίλης Κρεμμυδάς «Καθημερινές ιστορίες για τα καράβια», Νένα Κοκκινάκη «Ελληνική μυθολογία -Πώς ξεκίνησε ο Κόσμος».

ΕΠΙΒΙΩΣΑΝ ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ... ΒΙΒΛΙΑ!

Από το Πεκίνο ήρθε η είδηση. Και είναι πράγματι πρωτότυπη. Ιδού τι λέει: Καταβρόχθιζαν εφημερίδες και φύλλα βιβλίων για να μείνουν στη ζωή οι 11 μεταλλωρύχοι που διασώθηκαν έπειτα από πενθήμερο αποκλεισμό σε στοά που κατέρρευσε σε παράνομο ορυχείο μετάλλων και χρυσού της επαρχίας Χεμπέι. «Κάποια στιγμή φάγαμε και τη δερμάτινη ζώνη μου,την οποία έκοψα κομματάκια και την έβρασα στην καραβάνα» είπε ένας εργάτης στην Εφημερίδα της Νεολαίας του Πεκίνου.

Είδατε, λοιπόν, ότι τα βιβλία είναι πάντοτε χρήσιμα

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΗΤΣΟΥ

Photo: © E.KE.BI, 2001. Τσουμπλέκας

Ευγενής, προσγειωμένος, ταλαντούχος και καλός άνθρωπος ο Ανδρέας Μήτσου. Συνεπώς γιατί να μην πούμε ένα καλό λόγο και τώρα που οι αναγνώστες τον τίμησαν με ένα βραβείο; Και τον τίμησαν οι αναγνώστες τους οποίους όπως έχει πει σε συνέντευξή του δεν τους πολυσκέφτεται όταν γράφει ένα βιβλίο.

"Ακούγεται πομπώδες, μα ποτέ δεν σκέφτομαι ούτε τον αναγνώστη ούτε την αγορά. Αυτό δεν το θεωρώ μεταξύ των έξυπνων στοιχείων μου. Προσπαθώ να διαχειριστώ την έννοια της χρονικότητας και ως εσωτερική διεργασία και ως αφηγηματική τεχνική. Όλος ο φιλοσοφικός στοχασμός και η προσπάθεια απεμπλοκής από τον μύθο αποσκοπούν στη διαχείριση του χρόνου..." (συνέντευξη στον Βασίλη Ρούβαλη, «Ποτέ δεν σκέφτομαι τον αναγνώστη και την αγορά», Ελευθεροτυπία, 14/9/2004).

«Με εξέπληξε ευχάριστα το γεγονός πως ένα βιβλίο, του οποίου οι αρετές επισημάνθηκαν από την κριτική, τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών. Ευχαριστώ το ΕΚΕΒΙ, την επιτροπή που πρότεινε τον Κύριο Επισκοπάκη και όσους τον ψήφισαν», δήλωσε ο Ανδρέας, που έχει ήδη τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 1996 και με το Βραβείο Γραμμάτων Κώστα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών το 2002. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν περισσότεροι από 3.000 αναγνώστες. Καταμετρήθηκαν 2.655 έγκυρες ψήφοι για τα δέκα ελληνικά μυθιστορήματα της σχετικής λίστας που καταρτίστηκε υπό την αιγίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

Είχε πει και κάτι άλλο ο Ανδρέας Μήτσου που μου άρεσε και το παραθέτω: «Κάποιος γίνεται συγγραφέας τη στιγμή που γράφει. Αμέσως μετά καταργείται αυτή η ιδιότητα. Επομένως, η στατική αντίληψη των συγγραφέων που βγάζουν βιβλία σε τακτά διαστήματα ενέχει απρέπεια και οίηση. Εξάλλου, ο συγγραφέας δικαιώνεται εκ των υστέρων».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1950. Κατάγεται από την Αμφιλοχία. Σπούδασε αγγλική φιλολογία και ελληνική φιλολογία – φιλοσοφία - κοινωνιολογία. Έχουν εκδοθεί επτά βιβλία του (έξι συλλογές διηγημάτων και ένα μυθιστόρημα). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής και υπεύθυνος ύλης του εκπαιδευτικού περιοδικού Νεοελληνική Παιδεία και μέλος της επιτροπής κρατικών βραβείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Έχει δημοσιεύσει κείμενα δοκιμιακού λόγου καθώς και κριτική λογοτεχνίας στις εφημερίδες Το Βήμα, Εξουσία, Καθημερινή και στα περιοδικά Αντί, Ίνδικτος, Διαβάζω, Ελίτροχος. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί σε αγγλικά, γερμανικά και ολλανδικά, καθώς και το μυθιστόρημά του Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου στα αγγλικά, το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο μυθιστορήματος 1996.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ: Συλλογές διηγημάτων: Ένα μήλο, ένα κυδώνι, ένα κλωνί βασιλικό (1982), Ο φόβος της έκρηξης (1987), Ιστορίες συμπτωματικού ρεαλισμού (1990, 1994), Ο Χαρτοπαίχτης έχει φοβηθεί (1993), Γέλια (1989), Σφήκες (2001). Μυθιστόρημα: Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου (1995). Μεταφράσεις στα Αγγλικά: The feeble lies of Orestes Chalkiopoulos. Edinbourgh, Dionysia Press, 2000. (European Commission's Support). The imprint. [tr. by]: Yannis Goumas. Hellenic Quarterly, May 2000.

Ωστόσο, καλό είναι να ανατρέξει κανείς και στην (εξαιρετική) ιστοσελίδα ΤΟΙΣ ΕΝΤΕΥΞΟΜΕΝΟΙΣ του Μάκη Καραγιάννη (όπου γενικότερα ασχολείται επιτυχώς με τη λογοτεχνία) για να διαβάσετε ενδιαφέροντα για τον Μήτσου: «Η τέχνη της υπερβολής και η υπονόμευση του ρεαλισμού. Στάσεις στο πεζογραφικό έργο του Ανδρέα Μήτσου».

Βέβαια, όλα καλά κι όλα ωραία αν δεν είχα διαβάσει στην Ελευθεροτυπία πριν κανά δυο-τρεις μήνες μια συγκλονιστική επιστολή του Ανδρέα Μήτσου που ο άνθρωπος ως εκπαιδευτικός θέλησε να γίνει Σχολικός Σύμβουλος, αφού έχει όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Έλα όμως που έπρεπε να περάσει από μια επιτροπή αραχνιασμένων γραφειοκρατών και να δώσει την κεκανονισμένη "συνέντευξη"! Τα παραθέτει ο Gerontakos με τίτλο "Μπρος γκρεμός και πίσω κρέμα" στο ιστολόγιό του. Εγώ δεν κάνω άλλα σχόλια.

Jane Austen (16 Δεκεμβρίου 1775 – 1817)

Δεν μπορώ να ξέρω πόσο γνωστή είναι η Τζέιν Όστεν στη χώρα μας. Ωστόσο, πρέπει κάποιοι να έχουν δει κάποια κινηματογραφική εκδοχή του γνωστότερου έργου της Περηφάνια και προκατάληψη [Pride and Prejudice] που γράφτηκε αρχικά μεταξύ 1796 και 1797, αλλά η πρώτη εκδοχή του είχε τον τίτλο Πρώτες εντυπώσεις [First Impressions], αλλά δεν δημοσιεύτηκε ποτέ με αυτό τον τίτλο. Εκδόθηκε το 1813 και αποτυπώνει με χιούμορ και ευαισθησία δυο διαφορετικούς ανθρώπινους χαρακτήρες.

Το πορτρέτο της Jane Austen όπως έχει φιλοτεχνηθεί γύρω στα 1810 από την αδελφή της Κασσάνδρα

Η βρετανίδα μυθιστοριογράφος Jane Austen (16 Δεκεμβρίου 1775 – 18 Ιουλίου 1817) έχει κερδίσει επάξια μια θέση στο πάνθεον της βρετανικής λογοτεχνίας, αφού θεωρείται ότι είναι από τους πιο πολυδιαβασμένους και αγαπημένους συγγραφείς. [Southam, "Criticism, 1870-1940", The Jane Austen Companion, 102] και ότι έβαλε τις βάσεις του σύγχρονου αγγλικού μυθιστορήματος.

Η Austen έζησε ολόκληρη τη ζωή της σε μια μεγάλη και κλειστή οικογένεια που βρέθηκε στα χαμηλότερα περιθώρια της αγγλικής ανώτερης τάξης. Εκπαιδεύτηκε πρώτιστα από τον πατέρα και τα μεγαλύτερα αδέλφια της, καθώς επίσης και μέσα από την προσωπική της προσπάθεια, αφού διάβαζε πάρα πολύ. Η ακλόνητη υποστήριξη της οικογένειάς της βοήθησε την Austen να εξελιχθεί ως επαγγελματίας συγγραφέας.

Έγραψε σημαντικά μυθιστορήματα: Λογική και ευαισθησία [Sense and Sensibility, 1811], Περηφάνια και προκατάληψη [Pride and Prejudice, 1813], Το Πάρκο του Μάνσφιλντ [Mansfield Park, 1814], και Έμμα [Emma, 1816. Τα δύο μυθιστορήματά της, το Αβαείο του Νόρθανγκερ [Northanger Abbey, 1818] και Πειθώ [Persuasion, 1818], δημοσιεύθηκαν μετά από το θάνατό της, το 1817.

Ενόσω ζούσε, τα έργα της Austen, της έφεραν ελάχιστη φήμη και μόνο μερικές θετικές κριτικές. Κατά τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, τα μυθιστορήματά της θαυμάστηκαν μόνο από μια λογοτεχνική ελίτ. Εντούτοις, με τη δημοσίευση των του βιβλίου του ανιψιού της A Memoir of the Life of Jane Austen το 1870, τα έργα της έγιναν προσιτά σε ένα ευρύτερο κοινό. Μέχρι τη δεκαετία του ’40, η Austen ήταν σταθερά στον ακαδημαϊκό κόσμο ως «μεγάλη αγγλίδα συγγραφέας» και κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα πολλαπλασιάστηκαν εκείνοι οι μελετητές, που ασχολήθηκαν με την «εξερεύνηση» των έργων της, καλλιτεχνικά, ιδεολογικά, και ιστορικά.