Ο αμερικανός συγγραφέας Νόρμαν Μέιλερ, νικητής δύο φορές του βραβείου Πούλιτζερ και κυρίαρχη μορφή στην αμερικανική λογοτεχνική σκηνή για πολλές δεκαετίες, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, όπως ανακοίνωσε ο καλλιτεχνικός του πράκτορας σήμερα. Ο Μέιλερ είχε υποβληθεί σε εγχείρηση τον περασμένο Οκτώβριο κι έκτοτε η υγεία του είχε επιδεινωθεί. Με πάνω από 40 βιβλία στο ενεργητικό του (πολλά εκ των οποίων άφησαν εποχή, όπως το πρωτόλειό του «Ο Γυμνός κι ο Νεκρός», ή το «Πάρκο των Ελαφιών») και πλήθος δοκιμίων, ο Μέιλερ -μάχιμος ίσαμε τις τελευταίες του στιγμές- διαρκώς προκαλούσε και συχνά εξόργιζε, τους αναγνώστες του για τις ρηξικέλευθες απόψεις του για την αμερικανική πολιτική ζωή και τον κοινωνικό βίο, καθώς και για την φιλοπόλεμη στάση μίας κοινωνίας που στήριξε τους πολέμους στο Βιετνάμ και στο Ιράκ. [ΑΠΕ]. Δείτε κι αυτά: Νόρμαν Μέιλερ, έκανε το ρεπορτάζ μυθιστόρημα (Ηλίας Μαγκλίνης, Η Καθημερινή)
Author Elizabeth Hay accepts the Giller Prize for Canadian literature for her book Late Nights on Air in Toronto, Tuesday, November 6, 2007.
Στην Ελίζαμπεθ Χέι απονεμήθηκε το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο του Καναδά το «Scotiabank Giller prize» για το μυθιστόρημά της υπό τον τίτλο «Late Nights on Air». Η 55χρονη συγγραφέας απο την Οττάβα παρέλαβε το βραβείο σε εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο του Τορόντο. Το «Scotabank Giller prize» συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 40.000 δολαρίων. Οι υπόλοιποι συγγραφείς της μικρής λίστας πήραν απο 2.500 δολάρια έκαστος. Το μυθιστόρημα «Late nights on Air» εκτυλίσσεται σε ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης Γέλοουνάιφ στη δεκαετία του 1970. Η βράβευση της Χέι ήταν έκπληξη καθώς ανταγωνιζόταν με μεγάλα ονόματα όπως των συγγραφέων Μάικλ Οντάτζι και Μ.Τζ. Βασάνχι. Το βραβείο Giller θεσμοθετήθηκε το 1994 απο τον επιχειρηματία Τζακ Ραμπίνοβιτς στη μνήμη της εκλιπούσης συζύγου του Ντόρις Τζίλερ, που ήταν κριτικός λογοτεχνίας.
Elizabeth Hay wins Scotiabank Giller prize
The Canadian Press, Nov. 7 2007,
TORONTO -- Elizabeth Hay, a former journalist who long hoped to write a work of fiction about a "golden summer" working in Yellowknife in the 1970s, is the winner of this year's lucrative Scotiabank Giller Prize for her novel "Late Nights on Air."
An emotional Hay, 56, picked up the prize Tuesday night in front of a star-studded crowd of about 500 people teeming with movers and shakers from Canada's corporate, broadcasting and political worlds. They included former governor general Adrienne Clarkson, onetime Ontario premier David Peterson, actor Gordon Pinsent and broadcasters Pamela Wallin and Knowlton Nash.
"I am very thrilled and very lucky; so lucky in fact that I'll probably be hit by a truck tomorrow," Hay joked as she accepted the prize. "It's important that I say my thank-yous now."
Hay later said she was surprised to win the Giller, which is worth $40,000 to the winner.
"I thought I had a shot but I actually didn't think I would win it," said Hay, who beat out literary heavyweights Michael Ondaatje and M.G. Vassanji for her tale of love in the North. "It's a self-protective device to just assume that you will not win. But it's such a splendid night, all of the people on the short list wished each other well, we wished each other good luck."
"Late Nights on Air," inspired by Hay's own years working at the public broadcaster in Yellowknife for a decade beginning in 1974, tells the story of a hard-bitten journalist who falls in love with a voice on the radio.
She has said she considered her years working in Yellowknife to be some of the sweetest of her life, adding much of the book was inspired by her time there.
Alice Munro, a Giller winner herself, was visibly delighted by Hay's win, leaping to her feet when her name was announced.
"It's a wonderful book and she's a very good writer," Munro said. "I am so happy for her."
As Hay, her fellow nominees and the revellers celebrated the biggest night of the year for the Canadian publishing industry, booksellers across the country were excited about a party of a different sort: the annual rush of customers always eager to buy the night's winning title.
"There's no question the Giller is absolutely huge - there's no prize that comes even close to comparing," Dave Lawrence, manager of a McNally Robinson bookstore in Winnipeg, said earlier Tuesday.
"It destroys the Governor General's prize. I would say the Booker would be next in line for a prize having such a direct affect on sales."
Along with Hay, four novels were also nominated for this year's prize: Ondaatje's "Divisadero," Vassanji's "The Assassin's Song," Alissa York's "Effigy" and Daniel Poliquin's "A Secret Between Us."
The runners-up receive $2,500 each. The Giller was founded in 1994 by businessman Jack Rabinovitch in honour of his late wife, literary journalist Doris Giller.
Ben McNally, owner of Ben McNally Books in Toronto, said the Giller's influence on sales has become monumental in the 13 years since the prize came into existence.
"Book sales for all the short-listed books are much more robust, and sales for the winner are usually extremely so," McNally said. "And the best thing about the Giller is the way it piques interest in Canadian fiction all year long."
Mike Hamm, the manager of the independent bookstore Bookmark in Halifax, said the days and weeks following the Giller prize are among the busiest of the year for his store.
"Last year, it was a scramble to keep stock of the Vincent Lam book - it was phenomenal," Hamm said
"The minute we hear the nominations, actually, we'll code all the books in our system and beef up the orders because we do have some regular customers who will just buy all five every year. The Giller really brings a lot of attention to Canadian publishing - it's wonderful - and the broadcast generates a lot of buzz. It's a big spotlight on Canadian literature."
Αφιερωμένο στον ποιητή Νίκο Καρούζο (1926-1990) είναι το νέο τεύχος του «Μανδραγόρα».
Ο Νίκος Καρούζος τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης (για τη συλλογή του «Ποιήματα»), με το Α' Βραβείο Ποίησης της Ομάδας των Δώδεκα (για τη συλλογή του «Ελαφος των Αστρων») και με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη»). Στο αφιέρωμα, οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν ανέκδοτα ποίηματά του, ανέκδοτα ημερολόγια των «σουηδικών ημερών» και των «ημερών της δοκιμασίας» του ποιητή και μια ανέκδοτη επιστολή του προς τον Κωστή Παπακόγκο.
Στον τόμο μπορεί να βρει κανείς πέρα από ανθολογημένα ποιήματα του Νίκου Καρούζου και αναλυτικό χρονολόγιο, βιβλιογραφία, εργογραφία καθώς και κριτικά αποσπάσματα για το έργο του. Επίσης, περιλαμβάνονται πορτρέτα του φιλοτεχνημένα από γνωστούς ζωγράφους αλλά και ζωγραφικά έργα του ίδιου του Νίκου Καρούζου. Περιλαμβάνονται, ακόμη, μια ανοικτή επιστολή του ζωγράφου Νίκου Ξένου προς τον ποιητή και υλικό από την αμοντάριστη ταινία της Δέσποινας Καρβέλα με τίτλο «Νίκος Καρούζος».
Το «Στο δρόμο» του Τζακ Κέρουακ, το βιβλίο που αποθέωνε τη χαρά, έγινε πενήντα ετών και διαβάζεται πάντα. Μόνο που τώρα το θεωρούν ελεγεία της οδύνης! [Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής]
Jack would have been 85 today. Here he is reading from his novel Dr. Sax, accompanied by stills of his hometown, Lowell, MA.
Sal Paradise at 50
By DAVID BROOKS
The New York Times, Published: October 2, 2007
A few decades ago, before TV commercials became obsessively concerned with prostate problems, Jack Kerouac wrote a book called “On the Road.” It was greeted rapturously by many as a burst of rollicking, joyous American energy. People quoted the famous lines: “The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn.”
In the Times review that launched the book, Gilbert Millstein raved that “On the Road” was a frenzied search for affirmation, a book that rejected the ennui, pessimism and cynicism of the Lost Generation. The heroes of the book savored everything, enjoyed everything, took pleasure in everything. But, of course, all this was before the great geriatric pall settled over the world, before it became illegal to be cheerful.
“On the Road” turned 50 last month, and over the past few weeks a line of critics have taken another look at the book, and this time their descriptions of it, whether they like it or not, are very different.
“Above all else, the story is about loss,” George Mouratidis, one of the editors of a new edition, told The Age in Melbourne.
“It’s a book about death and the search for something meaningful to hold on to — the famous search for ‘IT,’ a truth larger than the self, which, of course, is never found,” wrote Meghan O’Rourke in Slate.
“Kerouac was this deep, lonely, melancholy man,” Hilary Holladay of the University of Massachusetts told The Philadelphia Inquirer. ”And if you read the book closely, you see that sense of loss and sorrow swelling on every page.”
“In truth, ‘On the Road’ is a book of broken dreams and failed plans,” wrote Ted Gioia in The Weekly Standard.
In Book Forum, David Ulin noted that “even the most frantic of Kerouac’s writings were really the sagas of a solitary seeker: poor, sad Jack, adrift in a world without mercy when he’d rather be ‘safe in Heaven dead.’ ”According to these and other essays, “On the Road” is the book you want to read if you find Sylvia Plath too upbeat. And of course they’re not wrong. There was a traditionalist, darker side to Kerouac, as John Leland emphasizes in his book “Why Kerouac Matters: The Lessons of On the Road (They’re Not What You Think).”
But reading through the anniversary commemorations, you feel the gravitational pull of the great Boomer Narcissus. All cultural artifacts have to be interpreted through whatever experiences the Baby Boomer generation is going through at that moment. So a book formerly known for its youthful exuberance now becomes a book of gloomy middle-aged disillusion. (In 20 years, “The Cat in the Hat” will be read as a commentary on unreliable home health care workers.)
And there’s something else going on, something to do with the great taming professionalism of American culture. “On the Road” has been semi-incorporated into modern culture, but only parts have survived. Students are taught “On the Road” in class, then must write tightly organized, double-spaced term papers on it, and if they don’t get an A, it hurts their admissions prospects. The book is still talked about, but often by professional intellectuals in panel discussions and career-building journal articles.
The effect is that some of the book comes through fine — the longing, the nostalgia for home, the darker pessimism. But the real secret of the book was its discharge of youthful energy, the stupid, reckless energy that saves “On the Road” from being a dreadful novel. The delightful, moronic, unreflective fizz appears whenever the characters are happiest, when they are chasing girls or urinating from a swerving flatbed truck while going 70 miles an hour.
Those parts haven’t survived. They run afoul of the new gentility, the rules laid down by the health experts, childcare experts, guidance counselors, safety advisers, admissions officers, virtuecrats and employers to regulate the lives of the young. They seem dangerous, childish and embarrassing in the world of professionalized adolescence and professionalized intellect.
If Sal Paradise were alive today, he’d be a product of the new rules. He’d be a grad student with an interest in power yoga, on the road to the M.L.A. convention with a documentary about a politically engaged Manitoban dance troupe that he hopes will win a MacArthur grant. He’d be driving a Prius, going a conscientious 55, wearing a seat belt and calling Mom from the Comfort Inns.
The only thing we know for sure is that this ethos won’t last. Someday some hypermanic kid will produce a moronically maxed-out adventure odyssey that will spark the overdue rebellion among all the over-pressured SAT grinds, and us grumpy midlife critics will get to witness a new Kerouac, and the greatest pent-up young-life crisis in the history of the world.
Celebrating Kerouac: an enduring legacy
The Age (Melbourne), September 29, 2007
ANNIVERSARY Jack Kerouac's classic, On The Road, was published 50 years ago but interest in it and its author remains strong, writes Ian Munro.
TWO YOUNG MEN STAND IN HARSH sunlight, arms around each other's shoulders, staring evenly into the lens of a camera.
It is an unremarkable snapshot, and the posing seems contrived and awkward, yet it is a famous image because 50 years ago one of them chronicled their adventures in a book that became the instant classic On the Road. Now readers seeking out that novel face the dilemma not of where to find it, but of which edition to buy. There is the Penguin paperback, with its slate grey cover fetchingly presented retro style with a pen and ink sketch of a Tom Joad-like figure. There is the hardback 50th anniversary edition that includes a reproduction of the laudatory September 5, 1957, New York Times review. To further complicate choice, there is the Scroll Edition.
When Jack Kerouac wrote On the Road, he famously did so in three weeks on a 40-metre scroll of thin paper that he taped together to feed continuously into his typewriter, the better to aid his stream of consciousness recall. Allegedly fuelled by Benzedrine, or maybe only caffeine, he wrote furiously, replicating the mad frenzy of the lives of what he termed the Beat Generation.
That original draft, without paragraphs or chapters, forms the Scroll Edition. It also uses the characters' actual names: so for example, Sal Paradise, the narrator, is Kerouac: Dean Moriarty, the crazed priapic figure anchoring the narrative, is Neal Cassady, and Carlo Marx of the original novel becomes the famed American poet Allen Ginsberg. Interest in Kerouac, who died from complications of alcoholism aged 47 in 1969, is enduring and seems to be endlessly renewed.
With the anniversary of the book's publication this month, The New York Times sponsored a celebration of Kerouac that sold out within days. Next month the University of Massachusetts is hosting a Kerourac conference at its campus in Lowell, the writer's home town. A film of what some claim is an unfilmable book is mooted, with Walter Salles, the director of The Motorcycle Diaries, signed to direct for Francis Ford Coppola's Zoetrope studio.
Thus a book rejected by numerous publishers, and only guardedly taken on by Viking after excision of sections viewed as pornographic and potentially libellous, has achieved an indefinite longevity, way beyond the lives of its principals and after the Beats have become just one more cultural oddity.
"On the Road is a young person's book, so generation after generation, people discover it like it's brand new," says Hilary Holladay, professor of English at the University of Massachusetts. "They respond to the spirit of Kerouac's writing and they identify with the adventures, even if they have not done it themselves.
"People think of it as a '50s book, and sometimes a '60s book. Really … the adventures he describes take place in the late 1940s, but there is something essential about America that he taps into.
"For the full-blown experience, read the novel when your are 17 or 18. People who read it once they're over 30 are tapping in to their inner teenager."
John Leland, the New York Times writer who moderated the 50th anniversary forum, likens reading On the Road to hearing The Rolling Stones for the first time. It is almost a rite of passage from adolescence to adulthood, he says, but there is more to it.
A youthful reading picks up on the exhilaration of the road and infinite adventure, the hunger to confront life and taste everything it offers, but may miss the sadness and loss that runs like a central thread to the fracturing of relationships and the failure of the trips to fulfil their endless promise.
"Coming back to it as an adult, you see there is that world of rock and roll. There is also the book of Sal Paradise, the narrator who is drawn to Dean Moriarty (and who) over the course of the book outgrows him. The second book tends to get lost when we are 18 or 19," Leland says.
"Kerouac wrote this book at 29, and he published it at 35, yet we have consigned it to 17 and 18-year-olds. I would ask people to look to see what it means to 29 or 35 or any age that has a look beyond that first book that we read." Adding to the Kerouac revival, Leland's book, Why Kerouac Matters: The Lessons of On The Road (They're Not What You Think) is being reissued by Viking, along with the new editions of the source work.
For this reader, On the Road lost some veracity with the realisation that the aunt on whom Sal Paradise relies between trips across America and into Mexico was, in fact, his mother. That is part of the "Kerouac conundrum", says Holladay. The man did not fit the image created by his work. A further point of misunderstanding is that he was an inveterate writer, rather than adventurer, says Matt Theado, an associate professor of English at Gardner-WebbUniversity in North Carolina, who teaches Beat Generation literature.
He says that while many readers are ready "to leap out of the house" after first encountering On the Road, "the book is as much about coming home. It's a joyous story, but it's a far sadder story also. At the end of the book Moriarty is a sad and desolate figure".
Of the scroll, Theado says it seems fresher than the 1957 novel. "It's more conversational, less literary. The novel has references to writers and he has built in metaphors. When you read the scroll you really get the sense he is working directly from memory."
Melbourne University PhD student George Mouratidis, one of the four co-editors who prepared the Scroll Edition for publication, says Kerouac added flourishes to the 1957 novel to comply with literary standards of the day. He says the scroll is "less manic" than the novel, the sexuality, including Ginsberg's overt homosexuality, is much stronger, and the Dean Moriarty figure less mythologised.
It was not intended as a travel primer, although for generations of readers it became at least an inspiration. "It was merely his story of the road," Mouratidis says. "Above all else, the story is about loss." Loss of youth, of friendships and of romantic ideals.
Kerouac, who had suffered the death of his elder brother, his father, and his closest friend during World War II, knew much of this. Mouratidis says that in writing the book, by getting it down as it happened and mythologising his group, he was trying to immortalise them. At that he has clearly succeeded.
On the Road: The Original Scroll is published next week by Penguin Classics.
Ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνικής Μετάφρασης, που αφορούν στις εκδόσεις έτους 2006.
Το Βραβείο Μετάφρασης έργου ξένης λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα απονέμεται στον Γιάννη Καλιφατίδη για τη μετάφραση του έργου με τίτλο «Οι ξεριζωμένοι: Τέσσερα εικονογραφημένα Αφηγήματα» του W. G. Sebald (εκδόσεις Άγρα).
Η Παρασκευή Σιδερά - Λύτρα κερδίζει το Βραβείο Μετάφρασης έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα για τη μετάφραση του έργου του Γεωργίου Βιζυηνού με τίτλο «Die Folgen der alten Geschichte. Die Sunde meiner Mutter», στη γερμανική γλώσσα (εκδόσεις Peust und Gutschmidt, Gottingen).
Ο κατάλογος λογοτεχνικών μεταφράσεων (δημοσιευμένων το έτος 2006 και κατατεθειμένων στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας), από τον οποίο επελέγησαν τα ανωτέρω βραβεία είναι ο ακόλουθος:
Για τη Μετάφραση έργου ξένης λογοτεχνίας στην ελληνική γλώσσα
1) Δημητριάδου Αθηνά, για τη μετάφραση του έργου «Εγχειρίδιο ιχθύων: Μυθιστόρημα σε 12 ψάρια», του Richard Flanagan (εκδόσεις Άγρα).
2) Δημητριάδου Αθηνά, για τη μετάφραση του έργου «Πώς είναι», του Σάμιουελ Μπέκετ (εκδόσεις Ύψιλον).
3) Καλιφατίδης Γιάννης, για τη μετάφραση του έργου «Οι ξεριζωμένοι: Τέσσερα εικονογραφημένα αφηγήματα», του W. G. Sebald (εκδόσεις Άγρα).
4) Σαγκριώτης Γιώργος, για τη μετάφραση του έργου «Ο Μεσημβρινός και άλλα πεζά», του Paul Celan (εκδόσεις Άγρα).
5) Χαλικιάς Σωτήρης, για τη μετάφραση του έργου «Το βιβλίο του Μέγγιου», του Meng Zi (εκδόσεις Ίνδικτος).
6) Χάρης Η. Γιάννης, για τη μετάφραση του έργου «Το βαλς του αποχαιρετισμού», του Μίλαν Κούντερα (εκδόσεις Εστία).
Για τη Μετάφραση έργου ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένη γλώσσα
1) Αγγελίδου Νίνα, για τη μετάφραση του έργου «Poetisas griegas contemporaneas» (εκδόσεις Centro de Estudios Griegos).
2) Demoen Guido, για τη μετάφραση του έργου «Romiosini en andere gedichten», του Γιάννη Ρίτσου (εκδόσεις Point).
3) Gesti Joaquim, για τη μετάφραση του έργου «Contes», του Γεωργίου Βιζυηνού (εκδόσεις Editions de 1984).
4) Kohler Denis, για τη μετάφραση του έργου «Erotocritos», του Βιτζέντζου Κορνάρου (εκδόσεις Zoe).
5) Reader W. William και Taylor Keith για τη μετάφραση του έργου «Battered guitars - Poems and prose», του Κώστα Καρυωτάκη, (εκδόσεις University of Birmingham).
6) Σιδερά - Λύτρα Παρασκευή, για τη μετάφραση του έργου «Die Folgen der alten Geschichte. Die Sunde meiner Mutter», του Γεωργίου Βιζυηνού, (εκδόσεις Gottingen: Peust und Gutschmidt).
Διήμερο επιστημονικό συνέδριο για τον Νίκο Εγγονόπουλο (1907-1985) με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του διοργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στις 23 και 24/11 στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138) υπό την αιγίδα του ΥΠΠΟ.
Συμμετέχουν περίπου τριάντα μελετητές του έργου του «που επιχειρούν να επανεξετάσουν τη διττή παρουσία του κορυφαίου υπερρεαλιστή ως ζωγράφου και ως ποιητή». Την πρώτη μέρα θα συζητηθούν θέματα όπως η σχέση των σημερινών ιστορικών Τέχνης με τον Εγγονόπουλο, το κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για υπερρεαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα ή αν ο Εγγονόπουλος συνιστά μια μεμονωμένη περίπτωση κλπ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους εικαστικούς: Γιάννη Κονταράτο, Μαρία Κόντη, Αιμιλία Παπαφιλίππου, Δημήτρη Σεβαστάκη, σε συντονισμό Νίκου Δασκαλοθανάση.
Τη δεύτερη ημέρα θα εξεταστεί το ποιητικό έργο του Εγγονόπουλου, με την παραδοχή ότι «είναι ο ποιητής της γενιάς του '30 που έχει μελετηθεί λιγότερο από τους άλλους ποιητές της ίδιας γενιάς». Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους ποιητές Δημήτρη Ελευθεράκη, Δημήτρη Κοσμόπουλο, Γιάννα Μπούκοβα, Γεωργία Τριανταφυλλίδου και Νάσο Βαγενά.
Το συνέδριο είναι ανοιχτό στο κοινό και πλαισιώνεται από έκθεση αφισών που φιλοτέχνησαν οι φοιτητές του εργαστηρίου Γραφικών Τεχνών - Τυπογραφίας και Τέχνης του Βιβλίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, εμπνεόμενοι από την ποίηση του Νίκου Εγγονόπουλου. Παράλληλα θα λειτουργήσει μεγάλη αναδρομική έκθεση για τον Εγγονόπουλο, την οποία διοργανώνει το Μουσείο Μπενάκη (22/11/2007-20/1/2008).
Το γαλλικό λογοτεχνικό βραβείο Γκονκούρ απονεμήθηκε σήμερα στον Ζιλ Λερουά για το μυθιστόρημά του «Alabama Song».
Το Alabama Song, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Mercure de France, αφηγείται σε πρώτο ενικό την τραγική μοίρα της Ζέλντα Φιτζέραλντ, συζύγου του Αμερικανού συγγραφέα Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ.
Ο 48χρονος Λερουά, ο οποίος έχει γράψει περίπου δέκα μυθιστορήματα, διηγήματα και άλλα έργα, ξεκίνησε από τη δημοσιογραφία, αλλά τη δεκαετία του 1990 εγκατέλειψε το Παρίσι για να αφιερωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν το «Χαμπίμπι», το οποίο κυκλοφόρησε το 1987.
Το περσινό Γκονκούρ απονεμήθηκε στον Αμερικανό συγγραφέα Τζόναθαν Λίτελ για το μυθιστόρημά του «Οι Ευμενίδες» (Les Bienveillantes, εκδ. Gallimard) που αφηγείται τις εξομολογήσεις ενός πρώην αξιωματικού των Ες-Ες.
Όπως κάθε χρόνο, ταυτόχρονα με το Γκονκούρ, απονεμηθηκε σήμερα και το Ρενοντό, ένα άλλο σημαντικό γαλλικό λογοτεχνικό βραβείο. Με αυτό τιμήθηκε φέτος ο Ντανιέλ Πενάκ για το «Chagrin d'ecole» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gallimard. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ]
Είναι μια ευκαιρία να ακούσουμε και το τραγούδι [Whiskey Bar / Alabama Song] των Doors με τον Jim Morrison.
Le prix Goncourt décerné à Gilles Leroy
Gilles Leroy a remporté le Goncourt 2007. AFP
Il est l’auteur d’"Alabama Song". Le prix Renaudot a été attribué à Daniel Pennac pour "Chagrin d'école".
Cinq romans, au lieu de quatre habituellement, figuraient parmi la dernière sélection du Goncourt. C’est finalement Gilles Leroy pour "Alabama Song" publié au Mercure de France qui a remporté le prestigieux prix littéraire.
Olivier Adam, avec "A l'abri de rien" chez L'Olivier, et Philippe Claudel, pour "Le rapport de Brodeck" chez Stock, Clara Dupont-Monod avec "La passion selon Juette" chez Grasset et Michèle Lesbre avec "Le canapé rouge" chez Sabine Wespieser étaient également en lice. La sélection a fait cette année la part belle à des éditeurs hors du cercle des grandes maisons qui se partagent habituellement le prix.
Gilles Leroy, 48 ans, est l'auteur d'une dizaine de romans et écrits divers. Après des débuts dans le journalisme, il quitte Paris dans les années 1990 pour se consacrer pleinement à l'écriture. Gilles Leroy enchaîne indifféremment romans et nouvelles depuis son premier roman "Habibi" publié en 1987.
"Alabama Song" est le récit à la première personne du destin tragique de Zelda Fitzgerald, l'épouse de l'écrivain américain Francis Scott Fitzgerald.
Daniel Pennac a remporté le prix Renaudot AFP
Le prix Renaudot à Daniel Pennac
Le Renaudot a été décerné à Daniel Pennac pour "Chagrin d'école" chez Gallimard. Un auteur qui ne figurait pas parmi les oeuvres sélectionnées. Etaient en lice "Un roi sans lendemain" (Grasset) de Christophe Donner, "Le privilège des rêveurs" (Albin Michel) de Stéphanie Janicot, "Sept pierres pour la femme adultère" (Mercure de France) de Vénus Khoury-Ghata et "Birmane" (Plon) de Christophe Ono-dit-Biot. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΔΩ: Ένας σκράπας και μία σύζυγος - θύμα εξομολογούνται (Ελευθεροτυπία).
Το βραβείο Γκονκούρ κέρδισε ο συγγραφέας Ζιλ Λερουά (Η Καθημερινή)
Στη «Ζέλντα»του Λερουά το βραβείο Γκονκούρ (Έθνος)
